II SA/Kr 444/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. M. i S. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 lutego 2025 r., znak WI-I.7840.17.3.2024.JW w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 13 lutego 2025 r. nr WI-I.7840.17.3.2024.JW Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia 25 lipca 2024 r. nr 219/2024 znak: BA.6740.185.2024.EK zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, C.O. i elektryczną, instalacjami zewnętrznymi: kanalizacyjną i elektryczną oraz przyłączem wodociągowym w istniejącej zabudowie zagrodowej, na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym S. , jednostka ewidencyjna M. " i wydającą pozwolenie na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 25 lipca 2024 r. nr 219/2024 znak: BA.6740.185.2024.EK Starosta M. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, C.O. i elektryczną, instalacjami zewnętrznymi: kanalizacyjną i elektryczną oraz przyłączem wodociągowym w istniejącej zabudowie zagrodowej, na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym S. , jednostka ewidencyjna M." i wydał R. K. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i elektryczną, instalacji zewnętrznych: kanalizacyjnej i elektrycznej oraz przyłącza wodociągowego w istniejącej zabudowie zagrodowej. Organ I instancji podał następujące dane techniczne budynku mieszkalnego: powierzchnia zabudowy - 130,75 m2, powierzchnia użytkowa - 168,95 m2, w tym: powierzchnia mieszkalna - 141,72 m2, powierzchnia kotłowni – 8,75 m2, powierzchnia strychu – 18,48 m2, kubatura – 875,12 m3. Budynek zaliczony do kategorii I znajduje się na działkach nr [...], [...] w obrębie ewidencyjnym S. , jednostka ewidencyjna M.. Organ I instancji nakazał by zabezpieczenie terenu i prowadzenie robót budowlanych nastąpiło w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia. Ponadto przy realizacji i użytkowaniu inwestycji należy zachować wszystkie warunki i wymagania określone w projekcie budowlanym, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji oraz wymagania wynikające z warunków technicznych inwestycji, a także uzgodnień i opinii wchodzących w skład części opisowej projektu budowlanego - stanowiącego integralną część niniejszej decyzji. Organ I instancji zobowiązał inwestora do zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy co najmniej 14 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania. Z kolei kierownik budowy (robót) został zobowiązany do prowadzenia dziennika budowy lub rozbiórki oraz umieszczenia na budowie lub rozbiórce w widocznym miejscu tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. Ponadto przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor został zobowiązany do zapewnienia sporządzenia projektu technicznego dla robót budowlanych objętych niniejszą decyzją o pozwoleniu na budowę - projektu technicznego, o którym mowa w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia 21 września 2023 r. znak: BPP.6730.63.2023. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Lokalizacja obiektu jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Na obszarze inwestycji brak jest Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego. Projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione oraz posiada wymagane uzgodnienia i opinie. Projekt budowlany jest też zgodny z ustaleniami wyżej wymienionej decyzji o warunkach zabudowy. Odpowiada również parametrom i wskaźnikom kształtowania zabudowy wyznaczonym przez tę decyzję. Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko na etapie pozwolenia na budowę nie jest wymagany - stosownie do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W związku z powyższym planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie oddziałuje na obszar Natura 2000. Odwołania od powyższej decyzji organu I instancji wnieśli A. M. i S. M. (zwani dalej także skarżącymi), domagając się jej uchylenia i odmówienia zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji budowlanej, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucili naruszenie: 1) art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niespełnianie przez projekt budowlany wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy wymaganej zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), poprzez brak zapewnienia w projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektonicznobudowlanym wymaganego przepisami prawa dostępu inwestycji do drogi publicznej; 3) § 14 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez zaprojektowanie dojścia spełniającego funkcję dojazdu po terenie, na którym istnieją obiekty uniemożlwiające w rzeczywistości przeprowadzenie tamtędy prawidłowego dojścia o szerokości wymaganej przepisami technicznobudowlanymi; 4) art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130), poprzez naruszenie interesów prawnych właścicieli działek sąsiednich; 5) art. 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, niedostateczne przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 13 lutego 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że po przeanalizowaniu obszaru oddziaływania obiektu i sprawdzeniu poprawności przyznania przez organ I instancji przymiotu strony przedmiotowego postępowania dla inwestorów i właścicieli działek inwestycyjnych nr [...] i [...] w obr. S. oraz właścicieli działek nr [...], na której ustanowiono służebność (te same osoby są również właścicielami działki przyległej nr [...] oraz działki nr [...], której nie obejmuje mapa do celów projektowych) - uznał, iż krąg stron określony na etapie pierwszoinstancyjnym jest prawidłowy. Odnośnie do zarzutów odwołania nr 1 organ II instancji wskazał, że zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu: "Działki nr [...] i [...] posiadają bezpośredni dostęp [przylegają] do drogi publicznej powiatowej dz. nr [...] poprzez istniejący zjazd. (...) Na całej działce nr [...] oraz przy wschodniej granicy działki nr [...] ustanowiono służebność przejazdu i przechodu zgodnie z aktem notarialnym Nr [...] z dnia 07.05.2024 r.". Organ stwierdził, że skarżący, jako strony w/w aktu notarialnego, nie oświadczyli przed notariuszem, iż dostęp do drogi publicznej jest nieodpowiedni lub posiada przeszkody. Z treści tego aktu notarialnego wynika, iż skarżący (właściciele dz. nr [...], [...], [...]) zawarli z inwestorką (właścicielką dz. nr [...]) umowę ustanowienia nieodpłatnej (na czas nieokreślony) służebności gruntowej (przejazdu, przechodu) na całej swojej działce nr [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...]. Inwestorka ustanowiła nieodpłatną (na czas nieokreślony) służebność (przejazdu przechodu) na części swojej działki nr [...] (wzdłuż całej wschodniej granicy z działką nr [...] pomiędzy punktami 203, 99, 210, 207, 82, 208, 209, 42 na mapie sytuacyjnej) na rzecz każdoczesnych właścicieli dz. nr [...], [...]. Wojewoda Małopolski wskazał, że z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, iż droga dojazdowa złożona z działki nr [...] i z części działki nr [...] stanowi dostęp inwestycji do drogi publicznej mający najmniejszą szerokość 4,5 m (i na tym odcinku jest określony zgodnie z złącznikiem do aktu notarialnego) a słup energetyczny znajduje się poza tym pasem dostępu, natomiast opisany w odwołaniu słupek z zasuwą poboru wody nie jest widoczny w tym pasie, co więcej linia oznaczająca wodociąg, zlokalizowana jest jedynie na wjeździe. Ponadto jak wskazała inwestorka w odpowiedzi na zarzuty odwołania przeszkody zostaną usunięte, co jest w interesie powstania inwestycji. Zaznaczona na projekcie zagospodarowania terenu służebność na dalszym odcinku (poza zjazdem na teren inwestycji), służąca skarżącym, ma szerokość ok. 3,5 m (pomiar skalówką). Organ odwoławczy stwierdził, że inwestorka nie ma obowiązku urządzania całego odcinka dojazdu, w tym części, która miałaby służyć innym użytkownikom/inwestorom. Dalszy odcinek dojazdu na służebności, skarżący powinni w dowolnym czasie urządzić we własnym zakresie zgodnie z załącznikiem graficznym do aktu notarialnego obrazującym ustanowioną przez strony służebność. Ponadto organ II instancji przypomniał, że strony zgodnie oświadczyły do aktu notarialnego, iż dostęp i dojazd do działek "odbywa się" jak na załączniku graficznym, nie można zatem uznać, iż inwestorka uzyskując pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego podjęła działania mające na celu ograniczenie tej służebności. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie dostęp inwestycji (zabudowy zagrodowej) o szerokości 4,5 m do drogi publicznej jest wystraczający i odpowiedni, ponieważ za taki można już uznać w niniejszym przypadku jezdnię o szerokości 3 m, nawet w przypadku korzystania z niego (dostępu) przez inne osoby. Organ dodał, że przebudowa i remont zjazdu a nawet budowa nowego zjazdu nie musi być objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, ponieważ zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego, budowa zjazdów z dróg powiatowych [jak w niniejszym przypadku] i gminnych oraz zatok parkingowych na tych drogach. Inwestorka może dokonać przebudowy i remontu zjazdu w innym terminie, na warunkach określonych przez Zarząd Dróg Powiatowych w M., zgodnie z postanowieniem Starosty M. wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Wojewoda Małopolski nie stwierdził zatem naruszenia normy art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, ani naruszenia interesów prawnych właścicieli działek sąsiednich. Inwestycja nie ogranicza prawa zabudowy działek sąsiednich, nie ogranicza skarżącym dostępu do drogi publicznej. Organ dodał przy tym, że inwestorka w odpowiedzi na zarzuty odwołania podniosła, iż skarżący posiadają w innym miejscu osobne dojazdy do swoich nieruchomości, tym bardziej, iż skarżący w piśmie do Starosty M. napisali, iż działki są zainwestowane (czyli posiadają odpowiedni dostęp do drogi publicznej) w następujący sposób: na działce nr [...] prowadzą istniejące gospodarstwo rolne a na działce nr [...] znajduje się dom jednorodzinny. Wobec deklaracji inwestorki, iż przeszkody zostaną usunięte organ II instancji uznał, że dostęp przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej o szerokości 4,5 m jest prawidłowy oraz zgodny z oświadczeniami stron złożonymi przed notariuszem. Inwestycja posiada zatem zapewnione dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiedni do przeznaczenia i sposobu użytkowania budynków oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Odnośnie do zarzutów odwołania nr 2 organ II instancji stwierdził, że wobec faktu, iż skarżący przed organami administracji architektoniczno-budowlanej stopnia podstawowego i wojewódzkiego podnieśli ten sam zarzut dotyczący szerokości dostępu do drogi publicznej w sytuacji ustanowionej przez siebie służebności, której treść i przebieg był znany, uznać należy, iż przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego czy dodatkowego przedstawiania motywów rozstrzygnięcia przez organ I instancji było w tym przypadku niekonieczne. Organ nie stwierdził zatem naruszenia art. 7, 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji dokonał także analizy zgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz pod kątem zgodności z obowiązującymi i mającymi zastosowanie przepisami. Organ odwoławczy wskazał, że działki inwestycyjne położone są w terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym inwestorka uzyskała decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, wydaną 21 września 2023 r. przez Burmistrza Gminy i Miasta M. znak: BPP.6430.63.2023 (decyzja WZ). Organ II instancji stwierdził zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy m.in. w zakresie: - przeznaczenia pod realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego w istniejącej zabudowie zagrodowej [warunek spełniony, ponieważ decyzja WZ został wydana dokładnie dla takiego typu zabudowy; - wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnego wynoszącego 74,45% (warunek WZ spełniony, ponieważ jest większy niż minimum 20%); - wskaźnika powierzchni nowej zabudowy o wartości 0,05 (warunek WZ spełniony, ponieważ jest zawarty w zakresie od 0,05 do 0,15); - nieprzekraczalnej linii zabudowy 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi (warunek WZ spełniony, ponieważ jest zgodny z załącznikiem graficznym nr 1 decyzji); - szerokości elewacji frontowej wynoszącej 12,7 m (warunek WZ spełniony, ponieważ zawiera się w tolerancji 20% do parametru 12 m); - wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej mierzonej od średniego poziomu terenu do okapu dachu lub jej gzymsu lub attyki ok. 3,85 m (warunek WZ spełniony, ponieważ zawiera się w zakresie od 2,5 m do 5,0 m); - wysokości głównej kalenicy- wypadkowa wynikająca z przyjętego kąta nachylenia połaci dachowych i rozstawu ścian zewnętrznych projektowanego budynku mierzona od średniego poziomu terenu od najwyższej części dachu utworzonej na przecięciu połaci dachowej ok. 8,61 m (warunek WZ spełniony, ponieważ zawiera się w zakresie od 7,5 m do 10,0 m); - dachu dwuspadowego o tym samym kącie nachylenia połaci 40ş (warunek WZ spełniony, ponieważ zawiera się w zakresie od 30ş do 45ş); - ilości kondygnacji nadziemnych parter + poddasze (warunek WZ spełniony, ponieważ jest równy 2 kondygnacjom); - liczby miejsc postojowych 1 miejsce (warunek WZ spełniony, ponieważ spełnia minimum 1 miejsca). W zakresie ochrony środowiska organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja nie będzie generować czynników negatywnych dla środowiska naturalnego i zgodnie z ustawą z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząca oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz.1839), żaden z parametrów nie kwalifikuje przedsięwzięcia do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Teren, na którym realizowana jest zabudowa mieszkaniowa nie jest objęty formami ochrony przyrody. Ponadto organ II instancji wskazał, że: - dostępność komunikacyjna do inwestycji – istniejącym zjazdem do ewentualnej przebudowy (poza niniejszym pozwoleniem na budowę) oraz po szlaku służebności; - inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; - projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska; - projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym technicznobudowlanymi - projektowany budynek usytuowany w najmniejszej odległości od granicy działki 11,00 m od strony północnej; - projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; - do projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektonicznobudowlanego dołączono kopię decyzji o nadaniu projektantowi uprawnień budowlanych w odpowiedniej specjalności potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sporządzającego projekt; - do projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektonicznobudowlanego dołączono kopię zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, dotyczącego projektanta; - do projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektonicznobudowlanego dołączono oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W oświadczeniu zawarto imiona, nazwiska, numer uprawnień budowlanych lub numer decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych osób, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1a Prawo budowlane biorących udział w opracowaniu projektu; - projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Wojewoda Małopolski wskazał także, że przepisy art. 5 ustawy Prawo budowlane nakazują, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania - projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ustawy Prawo budowlane, obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej (brak wpływu) - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody (brak wpływu), kanalizacji (brak wpływu), energii elektrycznej (brak wpływu) i cieplnej (brak wpływu) oraz środków łączności (brak wpływu), dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (bez przekroczenia norm), ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas (bez przekroczenia norm), wibracje (bez przekroczenia norm), zakłócenia elektryczne (bez przekroczenia norm), promieniowanie (bez przekroczenia norm), ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza (bez przekroczenia norm), wody lub gleby (bez przekroczenia norm). W skardze na powyższą decyzją Wojewody Małopolskiego A. M. i S. M. wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść decyzji, tj.: 1) art. 7, art. 8, i art. 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego na skutek dokonania całkowicie dowolnych, niejasnych oraz wewnętrznie sprzecznych ustaleń w sprawie, albowiem: - Wojewoda błędnie uznał, iż działka inwestycyjna ma zapewniony odpowiedni (zgodny z przepisami) dojazd i dojście, skoro równocześnie stwierdza, że szerokość tego dojścia i dojazdu ma w najwęższym miejscu 4,5 m - co oznacza, że jest to o 0,5 m szerokość mniejsza niż dopuszczalne minimum; - Wojewoda pominął fakt, że dojście i dojazd do działki zostały zaprojektowane jako ciąg pieszo jezdny, w związku z czym w sprawie musi zastosowanie znaleźć norma z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - Wojewoda analizując dokumentację projektową, oceniał wyłącznie parametry dojazdu do działki inwestycyjnej i to uwzględniając wyłącznie szerokość jezdni, pomijając konieczne dojście do tej działki; - Wojewoda dokonał oceny czy działka inwestycyjna ma zapewnione dojście i dojazd do działki na podstawie stwierdzeń z aktu notarialnego (z dnia 7 maja 2024 r. rep. [...] nr [...]), gdy tymczasem treść aktu notarialnego nie może w żaden sposób przesądzać o prawidłowości dokumentacji projektowej, w tym nie może przesądzać oceny co do prawidłowości szerokości dojścia i dojazdu do działki inwestycyjnej; - organ oceniając prawidłowość dojścia i dojazdu do działki inwestycyjnej uwzględniał zdarzenia przyszłe i niepewne (to jest deklaracje inwestorki o usunięciu w przyszłości m.in. słupa energetycznego) w sytuacji gdy ocenie może podlegać wyłącznie aktualny stan faktyczny i prawny oraz aktualna dokumentacja; - organ błędnie ustalił, iż dokumentacja projektowa jest zgodna z decyzją wz z dnia 21 września 2023 r. (znak: BPP.6730.63.2023), w sytuacji gdy w rzeczywistości tak nie jest, skoro decyzja wz przewidywała dostęp do drogi publicznej wyłącznie poprzez działkę nr [...], gdy tymczasem w dokumentacji projektowej dostęp ten jest przewidziany przez działki nr [...] oraz [...]; 2) art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w wyniku: - sformułowania uzasadnienia przez organ w sposób niejasny i niepełny, albowiem organ dokonał wyłącznie rozważań (i to błędnych) co do dojazdu do działki inwestycyjnej, pomijając natomiast wszelkie zagadnienia dotyczące dojścia do tej działki; - braku rozpoznania wszystkich zarzutów Skarżącego, to jest zarzutu, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z treścią decyzji wz z dnia 21 września 2023 r. znak: BPP.6730.63.2023 w zakresie wskazania sposobu komunikacji działki inwestycyjnej z drogą publiczną (skoro decyzja wz przewidywała dostęp do drogi publicznej wyłącznie poprzez działkę nr [...], gdy tymczasem w dokumentacji projektowej dostęp ten jest przewidziany przez działki nr [...] oraz [...]); - sformułowania uzasadnienia w sposób chaotyczny, albowiem organ przytacza i rozważa raz normy dotyczące dojścia i dojazdu do działki inwestycyjnej, a w innym miejscu normy dotyczące dojścia i dojazdu do budynku - w odniesieniu do tego samego elementu dokumentacji projektowej; co powoduje, że niejasne jest jakie konkretnie normy organ uznał za mające zastosowanie w sprawie; co powoduje, że uzasadnienie decyzji nie spełnia w żaden sposób celów przekonywania i wyjaśniania stanowiska organu. II. prawa materialnego, tj.: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane albowiem zaskarżona decyzja zatwierdza dokumentację projektową, która jest sprzeczna z decyzją wz (w zakresie dojazdu do działki inwestycyjnej), w sytuacja gdy - zgodnie z powołaną normą - decyzja o zatwierdzeniu dokumentacji projektowej może być wydana tylko wówczas, gdy ta dokumentacja jest zgodna z decyzją wz; 2) § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w wyniku błędnego uznania, iż dokumentacja projektowa jest prawidłowa, w sytuacji gdy przewiduje ona dojście i dojazd do budynku o szerokości mniejszej niż dopuszczalna (to jest mniejszej niż 5 m); 3) § 14 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w wyniku błędnego uznania, iż każda z tych norm stanowi dowolną alternatywę dla inwestora co do wymogów dotyczących dojścia i dojazdu do działki inwestycyjnej, podczas gdy norma z ust. 3 dotyczy dojścia i dojazdu do budynków oraz urządzeń (a nie do działki budowlanej), a nadto norma z ust. 2 nie jest dowolną alternatywą dla inwestora, ale wskazuje na minimalne (najmniejsze co do szerokości) wymogi dla dojścia i dojazdu do działki inwestycyjnej. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli argumenty, które ich zdaniem przemawiają za zasadnością powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty M. orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., zwanej dalej P.b.). Zgodnie z art. 4 tej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest po pierwsze umożliwienie potencjalnemu inwestorowi opracowania projektowego zamierzenia budowlanego w zgodzie z ładem przestrzennym dla obszaru niemającego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji złożenie prawidłowego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Po drugie, celem takiej decyzji jest wskazanie organowi administracji architektoniczno-budowlanej, jakie elementy musi zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego, aby mógł zostać zatwierdzony, a pozwolenie na budowę udzielone. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a). Stosownie do art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 5 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty M. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, C.O. i elektryczną, instalacjami zewnętrznymi: kanalizacyjną i elektryczną oraz przyłączem wodociągowym w istniejącej zabudowie zagrodowej, na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym S. , jednostka ewidencyjna M." i wydającą pozwolenie na budowę. Organy obu instancji uznały zatem, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia wszystkie ustawowe wymagania. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd stanowisko to podziela. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta M. z dnia 21 września 2023 r. nr 63/2023 (zwanej dalej decyzją WZ) wraz z oświadczeniem inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz informacją dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Sąd podziela też stanowisko organu II instancji, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji WZ. Decyzja ta została wydana dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi w istniejącej zabudowie zagrodowej i taki też przedmiot inwestycji została podany w projekcie zagospodarowania działki. W decyzji WZ wskazano także wskaźnik powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki od 0,05 do 0,15, a w projekcie zagospodarowania działki wskaźnik ten podano w wysokości 0,05. W decyzji WZ nakazano by została zachowana minimalna powierzchnia biologicznie czynna w wysokości 20% powierzchni terenu objętego wnioskiem – w projekcie zagospodarowania powierzchnia ta została podana w wysokości 74,45%, a więc w prawidłowej wysokości. Również parametry budynku podane w projekcie zagospodarowania odpowiadają tym wskazanym w decyzji WZ: szerokość elewacji frontowej - 12,7 m (w decyzji WZ – 12 m z tolerancją do 20%); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzonej od średniego poziomu terenu do okapu dachu lub jej gzymsu lub attyki - ok. 3,85 m (decyzja WZ: od 2,5 m do 5,0 m); wysokość głównej kalenicy - ok. 8,61 m (decyzja WZ: od 7,5 m do 10,0 m); dach dwuspadowy o tym samym kącie nachylenia połaci - 40ş (decyzja WZ: od 30ş do 45ş); ilość kondygnacji nadziemnych - parter + poddasze (decyzja WZ: 2 kondygnacje nadziemne); liczba miejsc postojowych - 1 miejsce (zgodnie z decyzją WZ). Żaden z tych parametrów nie kwalifikuje też przedsięwzięcia do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podniesione w treści skargi zarzuty skupiają się na wykazaniu, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu dotyczącego odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z decyzji WZ teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej (działka nr ewid. [...]), poprzez działkę nr ewid. [...] (stanowiącą własność skarżących). Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy aktem notarialnym z dnia 7 maja 2024 r. Repertorium [...] nr [...] skarżący ustanowili na czas nieokreślony nieodpłatną służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr [...], na całej jej długości i szerokości, na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] (obecnie stanowiącej własność inwestorki R. K.). Z kolei inwestorka ustanowiła na czas nieokreślony nieodpłatną służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr [...], wzdłuż jej całej wschodniej granicy z działką nr [...], na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] (obecnie są nimi skarżący). Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, iż droga dojazdowa złożona z działki nr [...] i z części działki nr [...], stanowiąca dostęp inwestycji do drogi publicznej, ma w najwęższym miejscu szerokość 4,5 m. Zdaniem skarżących jest to szerokość nie wystarczająca, gdyż dojście i dojazd do działki zostały zaprojektowane jako ciąg pieszo jezdny, a zatem powinien mieć 5 m. Wskazać należy, że zgodnie z treścią § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Z kolei w myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Natomiast w § 14 ust. 3 stwierdzono, że do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażone w przywołanym przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 2515/23, że konstrukcja § 14 ust. 2 w/w rozporządzenia wskazuje, że regulacja ta koresponduje w istocie ze zdaniem pierwszym ust. 1 tego przepisu, przesądzając, że w każdym wypadku wystarczający jest ciąg pieszo jezdny o parametrach wskazanych w tym przepisie. Tym samym, w ten sposób w warunkach technicznych prawodawca w sposób ogólny przesądził, że taka forma dojścia i dojazdu jest odpowiednia do przeznaczenia i sposobu użytkowania działek budowlanych. Zdaniem NSA, unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia, ale jest z góry przewidzianą w warunkach technicznych formą zapewnienia odpowiedniego dostępu. Podobnie należy odczytywać znaczenie § 14 ust. 3 tego rozporządzenia, który jest swoistą formą zapewnienia odpowiedniego dostępu do budynków. Również w wyroku z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II OSK 615/23 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. reguluje kwestię zapewnienia działkom budowlanym oraz budynkom i urządzeniom z nimi związanych dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej i określa, że szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Nie oznacza to jednak, że w ten sposób zapewniony jest tylko dojazd do nieruchomości, a dojście nie jest możliwe. Przepis § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia mówi bowiem zarówno o dojściu, jak i o dojeździe zapewniającym dostęp do drogi publicznej, a nie tylko o samym dojeździe. Natomiast uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 tego rozporządzenia, dotyczące ciągu pieszo-jezdnego, stanowi, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Zdaniem NSA, unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia, gdyż mówi nie tylko o dojściu i dojeździe do działek budowlanych i drogi publicznej, ale jednocześnie o umożliwieniu ruchu pieszych, ruchu pojazdów i postoju pojazdów. Jeżeli zatem pominie się możliwość postoju pojazdów, to dojście i dojazd do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych może być zapewniony stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. bez konieczności spełnienia wymogów z ust. 2 tego paragrafu. W związku z powyższym orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że dostęp inwestycji do drogi publicznej o szerokości 4,5 m jest wystarczający i spełnia wymagania określone w § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Za niezrozumiały należy uznać zarzut skarżących, że dokumentacja projektowa jest niezgodna z decyzją WZ, gdyż decyzja ta przewidywała dostęp do drogi publicznej wyłącznie poprzez działkę nr [...] podczas, gdy w dokumentacji projektowej dostęp ten jest przewidziany przez działki nr [...] oraz [...]. Prawdą jest, że w decyzji WZ wskazano, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej (działka nr ewid. [...]), poprzez działkę nr ewid. [...]. Jednak w projekcie zagospodarowania działki stwierdzono tylko, że działki nr [...] i [...] posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej dz. nr [...] poprzez istniejący zjazd. Dodano także, że na całej działce nr [...] oraz przy wschodniej granicy działki nr [...] ustanowiono służebność przejazdu i przechodu. Ze stwierdzeń tych nie wynika w żaden sposób, że dostęp ten jest przewidziany przez działki nr [...] oraz [...]. Nie można zatem uznać, że dokumentacja projektowa jest niezgodna z decyzją WZ. W związku z powyższym za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonych decyzji przez organy obu instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tych decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu, organy działały zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tych decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.