II SA/Kr 446/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: starszy referent Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2024 r. znak WI-I.7840.5.90.2023.MA w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji skargę oddala. Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2024 r. znak sprawy: WI-I.7840.5.90.2023.MA, po rozpatrzeniu odwołania M. M., uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 852/6740.1/2023 z 20 lipca 2023 r., znak: AU-01-4.6740.1.2262.2020.DMT, stwierdzono, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 1761/6740.1/2017 z dnia 22 września 2017 r., znak: AU-01-2.6740.1.903.2017.ASR, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem prawa, niemniej jednak odmówiono jej uchylenia z powodu upływu terminu określonego w art. 146 § 1 kpa. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 22 września 2017 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję nr 1761/6740.1/2017 znak: AU-01-2.6740.1.903.2017.ASR, którą na wniosek M. M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Kolejno, w dniu 30 grudnia 2020 r. Prezydent uzyskał informację, że dotychczasowy właściciel hipotetyczny nieruchomości inwestycyjnej – skarżący – nabył przedmiotową nieruchomość w drodze darowizny od osoby, która legitymowała się obecnie uchylonymi już postanowieniami o nabyciu spadku, zaś w Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Podgórze w Krakowie prowadzone jest postępowanie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Mając na względzie powyższe, Prezydent Miasta Krakowa w dniu 11 marca 2021 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, uznając, że nową okolicznością, o której mowa w powyższym przepisie była okoliczność braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora. Oczekując na prawomocne zakończenie postępowania sądowego w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej organ wydał w dniu 25 stycznia 2022 r. postanowienie w przedmiocie zawieszenia toczącego się postępowania, które zostało następnie podjęte w dniu 29 czerwca 2023 r. Prawomocne bowiem okazało się postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 25 maja 2021 r. o sygn. akt IC 1318/20/P, w którym usunięto niezgodność treści księgi wieczystej z stanem rzeczywistym m.in. przez nakazanie wpisania własności nieruchomości inwestycyjnej na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Krakowa w miejsce M. M.. Kolejno uznając, że inwestor w dniu wydania spornego pozwolenia na budowę nie legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, od którego istnienia warunkuje się udzielenie pozwolenia na budowę, organ I instancji działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 104 kpa, wydał w dniu 20 lipca 2023 r. decyzję, którą uchylił własną decyzję nr 1761/6740.1/2017 z 22 września 2017 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie, w którym zaakcentował kwestię zawieszenia postępowania, wstrzymującego bieg terminu do uzupełnienia materiału dowodowego. Zarzucił też naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 maja 2021 r., o którym była mowa powyżej wynika jednoznacznie, że w chwili składania wniosku o udzielenia pozwolenia na budowę, inwestor nie dysponował działką na cele budowlane. Rozpoznając sprawę w ramach wznowionego postępowania, organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednak pomimo skutecznego doręczenia powyższego wezwania, pozostało ono bez odpowiedzi. Słusznie zatem organ I instancji ocenił, że w tym stanie rzeczy niemożliwe byłoby wydanie pozwolenia na budowę. Jednocześnie Wojewoda wskazał na regulację wynikającą z art. 146 § 1 kpa, który wprowadza zakaz uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu dotkniętym jedną z wad opisanych w art. 145 § 1 pkt 3-8 po upływie 5 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie wznowiono w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5, a decyzję ostateczną skutecznie doręczono 13 października 2017 r., to w dniu 14 października 2022 r. przedawniła się możliwość uchylenia omawianej decyzji. Organ nadmienił, że dla prawidłowego zastosowania tego przepisu nie miała znaczenia, okoliczność, że niniejsze postępowanie zostało zawieszone na okres ponad 1 roku i 5 miesięcy. W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa Wojewoda wyjaśnił, że zarzut ten jest skuteczny wyłącznie w razie wykazania przez stronę, że naruszenie to uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i w oparciu o art. 151 § 2 kpa ograniczył się do stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa, pozostawiając ją jednak w obrocie prawnym. Od powyższej decyzji M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia decyzji dowodów, na których organ się oparł wydając zaskarżoną decyzję, 2) art. 7, art. 77 i art. 80 kpa przez zaniechanie przez organ II instancji oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, 3) art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez błędne przyjęcie, że nową okolicznością nieznaną dla organu wydającego decyzję w dniu 22.09.2017 r. był fakt nielegitymowania się przez M. M. w dniu składania wniosku o pozwolenie na budowę prawem do dysponowania nieruchomością nr [...] obr. [...] w K. na cele budowlane, II. naruszenie prawa materialnego, tj. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ - Prezydent Miasta Krakowa powziął wiedzę o tym, że M. M. w dacie wydania przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji z dnia 22.09.2017 r. dopiero w dniu 30.12.2020 r., podczas gdy Organ ten posiał wiedzę o tym, że spadkobiercą po zmarłej Z. P. jest jej syn M. W., a po nim dziedziczy Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta Krakowa co najmniej od 2016 r., tj. od dnia złożenia przez wyżej wymieniony Organ wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym M. W., skutkiem, którego było wydanie postanowienia zgodnie, z którym spadek, a w tym gospodarstwo rolne w skład, którego wchodziła działka nr [...] nabył Skarb Państwa - Prezydent Miasta Krakowa. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów: 1) postanowienia z dnia 17.07.2013 r., znak.: GN.III.RS.72211-1/04 - na okoliczność treści postanowienia, wiedzy w dacie wydania postanowienia organu o stanie faktycznym istnienia w obrocie prawnym dwóch orzeczeń spadkowych po Z. P. - matce M. W., 2) wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym M. W. z dnia 24.08.2016 r. - na okoliczność podmiotu składającego wniosek, daty złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku, wiedzy Organu w dacie składania wniosku o stwierdzenie nabycia spadku, że na podstawie dziedziczenia spadek po zmarłym M. W. nabył Skarb Państwa - Prezydent Miasta Krakowa, 3) postanowienia spadkowego po zmarłym M. W. z dnia 30.01.2017 r. – na okoliczność treści postanowienia, reprezentowania Skarbu Państwa przez Prezydenta Miasta Krakowa, 4) odpisu wniosku o zasiedzenie dz. [...] - na okoliczność treści wniosku, daty końcowej zasiedzenia dz. [...], osób, które mają zasiedzieć przedmiotową działkę, 5) postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie II Wydział Cywilny - Odwoławczy z dnia 24.06.2015 r., sygn. II Ca 622/15 na okoliczność przedmiotu postępowania, brania przez Organ czynnego udziału w postępowaniu jako strona, 6) skargi prokuratura o wznowienie z dnia 17.01.2018 r., 7) pisma Urzędu Miasta Krakowa Biuro Przejmowania Mienia i Rewitalizacji – Referat Przejmowania Mienia z dnia 30.10.2017 r. z załącznikami na okoliczność przedmiotu postępowania, brania przez organ czynnego udziału w postępowaniu jako strona. W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, wraz z poprzedzając decyzją organu I instancji. Skarżący zawnioskował również o zawieszenie postępowania w związku z toczącym się postępowaniem o zasiedzenie inwestycyjnej nieruchomości. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne. W tym miejscu podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r. poz. 775, dalej: kpa). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a3, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2021, teza 1). Zgodnie z art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Jeżeli zaś chodzi o ograniczenie możliwości uchylenia decyzji, to art. 146 § 1 kpa stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W świetle natomiast § 2, nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W przedmiotowej sprawie przesłanką wznowieniową była istotna dla sprawy nowa okoliczność, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie była znana organowi, w postaci braku uprawnienia po stronie inwestora do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych. Okazało się bowiem, że składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, wbrew złożonemu oświadczeniu, skarżącemu nie przysługiwało prawo własności względem inwestycyjnej nieruchomości. Powyższy wniosek wynika jednoznacznie z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 maja 2021 r. o sygn. akt IC 1318/20/P, na mocy którego usunięta została niezgodność treści księgi wieczystej z stanem rzeczywistym m.in. przez nakazanie wpisania własności nieruchomości inwestycyjnej na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Krakowa w miejsce M. M.. Apelacja od powyższego postanowienia została następnie oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 6 lipca 2022 r. sygn. akt II Ca 1864/21. Autor skargi nie zgadzał się z twierdzeniem, że brak uprawnienia po stronie skarżącego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyszedł na jaw dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej, to jest w dniu 30 grudnia 2020 r., a źródłem wątpliwości w tym zakresie było dopiero postanowienie zakończone powyższym postanowieniem. Argumentował, że już w 2016 r. organ brał udział w postępowaniach, w wyniku których podważono tytuł prawny skarżącego do inwestycyjnej nieruchomości. Należy mieć jednak na względzie, że choć faktycznie toczyły się wcześniej postępowania mające na celu uregulowanie stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości, dotyczyły one poprzedników prawnych skarżącego, a nawet jego darczyńcy. Dopiero postępowanie w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym zakończone postanowieniem z dnia 25 maja 2021 r., ostatecznie podważyło wiarygodność oświadczenia inwestora, że jest on właścicielem nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Dotyczyło bowiem tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości samego skarżącego, dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z orzeczenia Sądu Rejonowego z dnia 25 maja 2021 r. jednoznacznie wynika zatem, że skarżący, występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę nie miał prawa do dysponowania nieruchomością inwestycyjną. Jest to bezsprzecznie okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. O braku wiedzy organu o nowej okoliczności świadczy także korespondencja między Biurem Przejmowania Mienia i Rewindykacji a Wydziałem Architektury i Urbanistyki (k. 2 i k. 3, tom II administracyjnych akt sprawy). Zasadnie zatem organy obu instancji potraktowały powyższą okoliczność za przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa i wznowiły postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydal decyzję". (vide: wyrok NSA z 19 lipca 2012 r. II OSK 768/11, LEX nr 1252179). Aby zatem mówić o tym, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., okoliczności wymienione w tym przepisie winny zaistnieć jednocześnie. A zatem - okoliczności faktyczne powinny być nowe, powinny być istotne, powinny istnieć w dacie wydania decyzji, a nadto nie były one znane organowi, który decyzję wydał. (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 758/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2020/16). Prawidłowy był również wniosek organów, że pozwolenie na budowę zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa w postaci braku po stronie inwestora uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy podkreślić, że skarżący – wzywany do przedłożenia przeciwnego oświadczenia, z którego wynikałoby, iż dysponuje takim prawem – pomimo prawidłowego doręczenia tego wezwania, pozostał bierny i nie przedłożył żądanego dokumentu. Z art. 146 § 1 kpa jednoznacznie wynika jednak, że nie wszystkie wadliwe decyzje mogą zostać uchylone w wyniku wznowienia postępowania. Otóż zgodnie z tym przepisem, uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W przedmiotowej sprawie bezsprzecznie mamy do czynienia z taką sytuacją. Ostateczna decyzja została bowiem doręczona ostatniej ze stron w dniu 13 października 2017 r., co oznacza, że ostatnim dniem, w którym mogłaby zapaść decyzja uchylająca to rozstrzygnięcie był dzień 13 października 2022 r. Tymczasem kasacyjna decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została wydana 9 miesięcy po tym terminie – w dniu 20 lipca 2023 r. W tym miejscu należy podkreślić, że termin określony w 146 § 1 kpa ma charakter materialnoprawny. Upływ tego terminu oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Nie przerywa go żadna czynność procesowa, nie może być on przywrócony, a jego upływ organ zobligowany jest uwzględnić z urzędu. Nie przerywa go zatem także zawieszenie postępowania. W szczególności przepis art. 103 kpa nie ma zastosowania do terminów o charakterze materialnoprawnym, które zostały przewidziane w art. 146 § 1 kpa, czy art. 156 § 2 (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 283/19). Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że zawieszenie postępowania administracyjnego pociąga za sobą wstrzymanie biegu jedynie terminów procesowych regulujących przebieg postępowania administracyjnego, do których należy zaliczyć terminy dokonania czynności przez organy administracyjne oraz strony postępowania (por. M. Jaśkowska [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska Małgorzata, M. Wilbrandt-Gotowicz, "Komentarz aktualizowany Kodeksu postępowania administracyjnego", opubl. LEX/el. 2018 oraz powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Wobec powyższego fakt, że postępowanie w niniejszej sprawie przez okres wielu miesięcy było zawieszone nie wpływa na ocenę, że decyzja organu I instancji została wydana po upływie terminu i zasadnie została przez organ odwoławczy uchylona i zastąpiona rozstrzygnięciem wynikającym z art. 151 § 2 kpa polegającym na wskazaniu, że decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie podlega uchyleniu z uwagi na upływ 5 lat od jej doręczenia. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania należy wskazać, że w sprawie nie zaszły przesłanki zawieszenia zawarte w art. 123 – art. 125 p.p.s.a. Istotą prejudykatu jest tymczasem to, że nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy głównej bez rozstrzygnięcia sprawy prejudycjalnej. Tymczasem wbrew twierdzeniom skargi, rozstrzygnięcie niniejszego postępowania nie zależy od wyniku sprawy o zasiedzenie inwestycyjnej działki. Ewentualne stwierdzenie zasiedzenia przez małżonkę skarżącego do majątku wspólnego od nowa zmieni kwestie własnościowe przedmiotowej nieruchomości, nie ma natomiast znaczenia dla prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewody. Może to być zatem kolejna nowa okoliczność w sprawie. Zatem postępowanie o zasiedzenie pozostaje li tylko w pośrednim, a nie bezpośrednim związku z niniejszą sprawą. W odpowiedzi na wniosek dowodowy należy wskazać, że choć w treści skargi wymieniono wśród załączników dokumenty, które strona powołała jako dowody w sprawie, dokumenty te nie znajdują się jednak w aktach sprawy. Z pisma Wojewody z dnia 20 marca 2024 r. o przekazaniu skargi stwierdzono, że do skargi nie załączono żadnych załączników. Analogiczna adnotacja została umieszczona również na prezentacie dokumentującej wpływ skargi. Nawet jeżeli, zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika skarżącego, dokumenty te zostały faktycznie wysłane pocztą, wniosek o ich przeprowadzenie nie podlegałby uwzględnieniu. Po pierwsze, w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowody przeprowadza się na zasadzie wyjątku, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 p.p.s.a.), które w przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu nie wystąpiły. Po drugie, powołane dokumenty – znajdujące się częściowo w aktach sprawy – nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zmierzały bowiem do wykazania, że organ wcześniej miał wiedzę o nieprawidłowości oświadczenia inwestora, niż wynika to z zaskarżonej decyzji. Wątpliwości te mogły jednak dotyczyć tytułów prawnych poprzedników skarżącego, a nie jego samego, o czym była już powyżej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.