II SA/Kr 448/08

sygn. akt II SA/Kr 448/08 Kraków, dnia 27 października 2008 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.D. i A.D. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dokończenie budynku postanawia skargę odrzucić. Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,póz. 1270 z późn. zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, zaś w myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym w sytuacji nieopłacenia skargi § 3 art. 220 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220§1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie, wszczętej wskutek skargi W.D. i A.D. na decyzję Wojewody ...........z dnia [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dokończenie budynku, w wykonaniu zarządzenia z dnia .....2008 roku, wezwano skarżące do uiszczenia solidarnie wpisu w wysokości 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W.D. i A.D. odebrały wezwanie w dniu ..... czerwca 2008 roku, a do dnia 7 października 2008 roku żądana kwota nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę, za podstawę przyjmując art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.