II SA/Kr 448/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja (spr) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 stycznia 2009r., nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 Nr 156 poz. 1118) oraz art. 104 i 105 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. umorzył postępowanie w sprawie wiaty gospodarczej na działce nr 1 w miejscowości S. jako bezprzedmiotowe uznając, że wiata ta została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z dnia 14 listopada 2006 r. do Wydziału Architektury Starostwa Powiatu K. filia w W., przyjętego bez sprzeciwu przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania i wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego obiekt będący przedmiotem postępowania nie wymagał pozwolenia na budowę, natomiast w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 wymagał zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Zgłoszenie przyjęto bez wnoszenia sprzeciwu, co potwierdza dopuszczalność lokalizacji wiaty w granicy posesji z drogą gminną. W trakcie wizji lokalnej stwierdzono, że przedmiotowa wiata o wysokości 2,20 m usytuowana jest w granicy działki w ścianie północnej budynku mieszkalnego na działce nr 2, stanowiącej własność A. G., który to budynek nie posiada żadnych otworów okiennych. Taka sytuacja przeczy jej twierdzeniu o ograniczeniu dopływu światła. Ponadto organ I instancji wskazał, że brak jest w prawie budowlanym przepisu, który uzależniałby wykonywanie jakichkolwiek robót budowlanych na działce stanowiącej własność inwestora od zgody sąsiada. W trakcie postępowania ustalono, że konstrukcja wiaty, kształt dachu oraz zastosowanie materiałów do wykonania ścian nie zostały zmienione w stosunku do zgłoszenia, nie zmieniła się też powierzchnia zabudowy ani wysokość wiaty. Jedynie w odniesieniu do dachu zgłoszona konstrukcja stalowa została zastąpiona stalowo - drewnianą. odległości wiaty od przyłącza gazowego stwierdzono, że odległość ta nie jest regulowana przez żadne przepisy, natomiast zgodnie z § 159 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się usytuowanie szafek gazowych z zainstalowanym kurkiem głównym w linii ogrodzenia od ulicy lub ciągu pieszego. W odwołaniu od powyższej decyzji A. G. wskazała, że art. 29 prawa budowlanego zwalnia z uzyskania pozwolenia na budowę budynki wolnostojące, podczas gdy obiekt będący przedmiotem postępowania nie należy do tej kategorii. Zdaniem skarżącej obiekt ten nie jest wiatą, lecz budynkiem, bowiem posiada stały fundament. Skarżąca zarzuciła ponadto, że usytuowany jest on zbyt blisko przyłącza gazu. Organ I instancji całkowicie pominął odległość tego budynku od drogi publicznej (ul. [...]), a także nie ustosunkował się do innych "odstępstw budowlanych". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dni 22 stycznia 2009 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 prawa budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przedmiotowa wiata nie wymagała pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia, które zostało przez właściwy organ przyjęte bez sprzeciwu. Organ I instancji zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego dokonał kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Wobec braku naruszenia prawa przez inwestora nie stwierdził podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, wobec czego zasadnym było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. W odniesieniu do uwag zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że zarzuty dotyczące błędnej kwalifikacji przedmiotowego obiektu nie zasługują na uznanie. Jako wiatę określa się szczególny rodzaj budynku, stanowiący pomieszczenie naziemne nie obudowane ścianami ze wszystkich stron, tak więc obiekt mający dach, obudowany z trzech stron - z wyjątkiem frontu - ścianami, można nazwać wiatą. W materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji znajduje się szkic stanowiący załącznik do zgłoszenia, jak również ustalenia dokonane podczas kontroli. Analiza powyższego wykazała, iż kształt w rzucie poziomym wybudowanego obiektu, jak również jego usytuowanie w terenie jest zgodne ze zgłoszeniem. Wiata posiada trzy ściany, a czwartą stanowi ażurowa brama wjazdowa stanowiąca część ogrodzenia, nie ma więc w tym przypadku mowy o stałej ścianie. W stosunku do pozostałych zarzutów, dotyczących odległości wiaty od drogi publicznej, jak również odległości szafki gazowej od wiaty, organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB wyrażone w skarżonej decyzji. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. G., domagając się jej uchylenia w całości ze względu na jej niezgodność z prawem. Skarżąca zarzuciła, że jej sąsiad rozpoczął budowę garażu "samowolnie i bez zezwolenia, w dodatku w granicy i blisko sieci gazowej". Ponadto skarżąca nie została poinformowana o oględzinach w dniu [...] stycznia 2007 r., przez co pozbawiono ją możliwości działania, naruszając art. 7, art. 77 i art. 10 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako wiatę, podczas gdy jest to faktycznie budynek - garaż. Znajduje się on zbyt blisko drogi publicznej (ul. [...]), mimo, że Urząd Gminy nie wyraził zgody na usytuowanie budynku bezpośrednio przy drodze publicznej. Obiekt położony jest również w granicy jej działki, co narusza prawo budowlane, bowiem skarżąca nie wyrażała na to zgody. Dodatkowo zakres wykonanych robót budowlanych odbiega od zgłoszenia, a odległość budynku od szafki przyłącza gazowego jest za mała. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w trakcie postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29 ust. 1 pkt 2 przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2. Z kolei art. 30 ust. 1 pkt 1 nakazuje w takim przypadku dokonanie zgłoszenia. Z akt administracyjnych wynika, że inwestor B. B. dokonała w dniu 14 listopada 2005 r. zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty gospodarczej na działce nr 1 przy ul. [...] w S.. Do zgłoszenia dołączono wszystkie wymagane prawem dokumenty (k. 2 - 7 akt administracyjnych I instancji). W myśl art. 30 ust. 5 prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. W niniejszej sprawie sprzeciw nie został wniesiony (k. 9 akt administracyjnych II instancji), a jak wynika z oświadczenia skarżącej (k. 1 akt administracyjnych I instancji) oraz z oświadczenia pełnomocnika inwestora (k. 10 akt administracyjnych I instancji) prace budowlane przy przedmiotowym obiekcie rozpoczęto 16 grudnia 2005 r., a więc z zachowaniem powyższego terminu. Nie można więc podzielić zarzutu, że inwestor rozpoczął budowę "samowolnie i bez zezwolenia". Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z wiatą, lecz z garażem. Należy zgodzić się z Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K., iż cechą charakterystyczną wiaty jest brak obudowania ścianami ze wszystkich stron. Konstrukcje tego typu są całkowicie pozbawione ścian albo mają jedną, dwie lub trzy ściany. Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Obiekt wzniesiony na działce nr 1 posiada trzy ściany murowane, natomiast w miejscu czwartej ściany są drewniane ażurowe drzwi, co przesądza o zakwalifikowaniu tego obiektu jako wiaty w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. W trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach [...] stycznia 2007 r. i [...] czerwca 2007 r. (k. 10 i 19 akt administracyjnych I instancji) szczegółowo opisano usytuowanie wiaty na działce nr 1, jej wymiary oraz materiał, z jakiego powstała. Z protokołu kontroli wynika, że wiata jest zgodna z przedłożonym wcześniej zgłoszeniem, z tym, że w odniesieniu do dachu zgłoszona konstrukcja stalowa została zastąpiona drewnianą. Taka zmiana nie uzasadnia jednak interwencji organów nadzoru budowlanego, a podniesiony w skardze zarzut, iż "zakres wykonanych robót budowlanych odbiega od zgłoszenia" nie może odnieść skutku. Odnośnie lokalizacji wiaty Sąd podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż nie narusza ona prawa, o czym świadczy fakt przyjęcia zgłoszenia realizacji wiaty bez sprzeciwu. W szczególności usytuowanie obiektu w granicy z działką skarżącej jest dopuszczalne przez § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a jej lokalizacja w odniesieniu do przyłącza gazowego nie narusza § 159 powołanego rozporządzenia. Odnośnie zarzutu niepoinformowania skarżącej o oględzinach przeprowadzonych w niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę, że początkowo pismo A. G. z dnia 18 grudnia 2006 r. zostało uznane za skargę, o której mowa w art. 227 i nst. k.p.a. W literaturze i orzecznictwie powszechnie zwraca się uwagę na odmienności pomiędzy postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej i postępowaniem w sprawach skarg i wniosków. Charakterystyczne jest odformalizowanie postępowania skargowego w porównaniu z trybem zwykłym postępowania administracyjnego. J. Borkowski w komentarzu do działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego (w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2004) stwierdza: "uproszczenie postępowania skargowego wyraża się w tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego (wnioskodawcy), a tylko zawiadamia się go o swoich działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczynami skargi, nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia". Podkreślenia wymaga, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wydane w dniu 15 lutego 2008 r. (k. 27 akt administracyjnych I instancji) i wynika z niego, że "postępowanie zostało wszczęte na skutek pisma A. G. z dnia 30 października 2007 r. (data wpływu)". Kontrole przeprowadzone w dniach [...] stycznia 2007 r. i [...] czerwca 2007 r. nie zostały przeprowadzone w ramach postępowania administracyjnego (bo takie postępowanie wówczas się nie toczyło) i nie stanowiły oględzin w rozumieniu art. 85 k.p.a. Były to czynności kontrolne, o których mowa w art. 81a prawa budowlanego, co oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie miał obowiązku zawiadamiać A. G. o przeprowadzeniu kontroli. Po formalnym wszczęciu postępowania administracyjnego należało przeprowadzić dowód z oględzin z zachowaniem wymogów art. 79 k.p.a., jednakże pominięcie tej czynności nie stanowi o wadliwości wydanej decyzji powodującej konieczność jej uchylenia. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. A. G. w niniejszej sprawie nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych w trakcie postępowania (w tym w szczególności w czasie przeprowadzonych bez jej udziału kontroli), a dotyczących w szczególności usytuowania i parametrów istniejącego obiektu budowlanego, lecz dokonaną przez organy nadzoru budowlanego ocenę, iż obiekt ten jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Skarżąca nie wskazuje na żadne okoliczności faktyczne, które wymagałaby dalszego wyjaśnienia. W tej sytuacji, skoro swoje stanowisko przedstawiała wielokrotnie, a w szczególności w dniu 25 lutego 2008 r. skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i przedstawiła swoje zastrzeżenia, nie można uznać, że brak dowodu z oględzin miał wpływ na wynik sprawy. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Po dokonaniu kontroli postępowania administracyjnego Sąd doszedł do wniosku, że zarówno ustalony w sprawie stan faktyczny, jak i jego analiza prawna nie budzi wątpliwości. Z tego względu skarga A. G. jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).