II SA/Kr 449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.C. i J.C. na pismo Wojewody [....] z dnia 15 lutego 2010 r. znak: [....] postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę polegającą na błędnym wskazaniu w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r. daty zaskarżonego pisma Wojewody [....] w ten sposób, że wyrażenie "15 lutego sierpnia 2009 r." zastąpić wyrażeniem "15 lutego 2010 r." sygn. akt II SA/Kr 449/10 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.C. i J.C. na pismo Wojewody [....] z dnia 15 lutego 2010 r. znak: [....] postanawia: odrzucić skargę kasacyjną wniesioną przez skarżących Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę w niniejszej sprawie. W wyniku oczywistej omyłki w komparycji ww. postanowienia doszło do błędnego wskazania daty pisma Wojewody [....] , które było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z art. 156 §1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd może sprostować z urzędu w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak sentencji. sygn. akt II SA/Kr 449/10 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę w przedmiotowej sprawie. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącym w dniu 5 maja 2010 r. Skarżący zostali pouczeni o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika oraz terminie do jej wniesienia. W dniu [....] czerwca 2010 r. skarżący złożyli osobiście sporządzone pismo nazwane "zażaleniem". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (por. post. SN z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, póz. 90). Mając powyższe na uwadze Sąd potraktował "zażalenie" skarżących jako skargę kasacyjną, gdyż ten środek odwoławczy przysługiwał od postanowienia z dnia 28 kwietnia 2010 r. o odrzuceniu skargi. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej ppsa (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza osoba posiadająca kwalifikacje określone w art. 175 § 2 ppsa, jak również w art. 175 § 3 ppsa w odniesieniu do określonej kategorii spraw. Zachowanie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona. W przeciwieństwie bowiem do wymogów formalnych przewidzianych dla pisma procesowego, którego braki mogą zostać usunięte w trybie art. 49 ppsa, sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę do tego nieuprawnioną należy do braków nieusuwalnych. W konsekwencji, podlega ona odrzuceniu bez wzywania strony o jej uzupełnienie. Skarżący nie są osobami uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie, wnieśli skargę kasacyjną sporządzoną osobiście. Skutkuje to stwierdzeniem niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzuceniem na podstawie art. 178 ppsa. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem 30 - dniowego terminu określonego w art. 177 § 1 ppsa, co również skutkuje jej odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.