II SA/Kr 452/09

Kraków, dnia 12 sierpnia 2009 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 stycznia 2009 roku znak [....] w przedmiocie zakazu użytkowania budynku postanawia: skargę odrzucić. Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Artykuł 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. stanowię, że - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi § 3 art. 220 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220§1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie, wszczętej na skutek skargi B.S. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 stycznia 2009 roku, znak [....] , w przedmiocie zakazu użytkowania budynku, w wykonaniu zarządzenia z dnia 2 kwietnia 2009 roku wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone B.S. w dniu 14 kwietnia 2009 roku, przy czym do dnia 3 czerwca 2009 roku żądana kwota nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.