II SA/Kr 454/10

Kraków dnia 31 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. i M.D. na decyzję Wojewody [....] z dnia 8 lutego 2010 r. Nr: [....] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy ogrodzenia postanawia: odrzucić skargę Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Co do rygoru niezastosowania się przez stronę do zarządzenia przewodniczącego z wezwaniem o uiszczenie opłaty (wpisu) przepis art. 220 § 3 jest normą szczególną w stosunku do normy ogólnej zamieszczonej w art. 220 § 1. Tym samym skarga do sądu administracyjnego, od której nie został uiszczony wpis (skarga nieopłacona) podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie, w związku ze złożeniem przez M.D. i M.D. skargi na decyzję Wojewody [....] z dnia 10 lutego 2010 r., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, skarżący zostali wezwani do uiszczenia należnego od skargi wpisu w kwocie 500 zł, - w terminie do 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to odebrali w dniu 16 kwietnia 2010 r., a zatem termin do uiszczenia opłaty upływał w dniu 23 kwietnia 2010 roku. W zakreślonym terminie skarżący wpisu nie uiścili, wobec powyższego, skarga jako nieopłacona podlega odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na mocy wyżej przytoczonych przepisów.