II SA/Kr 46/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; Decyzją wydaną dnia 16 lutego 2021 r., nr: [...]/20 znak [...] Wójt Gminy Raciechowice, ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę po uchyleniu poprzednio zapadłego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o numerze MSL 7006B, na działce nr [...] w miejscowości G., gmina Raciechowice. W uzasadnieniu streszczono dotychczasowy przebieg postępowania, wskazano, iż teren inwestycji nie jest objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzenie budowlane stanowi inwestycję celu publicznego, co wynika z treści przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności jej art. 6 pkt 1 oraz jest przedsięwzięciem, które nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planuje się realizację inwestycji. Projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę Okręgowej Izby Architektów. W toku postępowania uzyskano niezbędne opinie i uzgodnienia , w szczególności stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 stycznia 2021 r., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Nadzór Wodny Myślenice z dnia 23 lipca 2019 r., zgodnie z którym na terenie inwestycji nie występują urządzenia melioracji wodnych oraz milczące uzgodnienia Starosty Myślenickiego oraz Zarządu Dróg Publicznych w Myślenicach. Wskazano, iż decyzja nie narusza interesów prawnych osób trzecich i nie stoi w sprzeczności z przepisami odrębnymi. Wskazano także, iż decyzja jest drugą decyzją wydaną w sprawie. Poprzednio wydane rozstrzygnięcie stanowiące o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji zostało uchylone przez SKO w Krakowie, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzaniu postępowania - przy uwzględnianiu uwag Kolegium, organ I instancji ustalił lokalizację celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto organ obszernie wyjaśnił, iż zapewniono możliwie szeroki udział w postępowaniu jego stronom, wskazał, że przeanalizował wszystkie uwagi i protesty wpływające do organu w toku postępowania, przeprowadził spotkania konsultacyjne i informacyjne i stwierdził, że wymagana przepisami u.p.z.p. ochrona interesów osób trzecich została w analizowanym przypadku zapewniona. Wskazał, że zastrzeżenia Stron biorą się przede wszystkim z braku zaufania do inwestora i przedkładanych przez niego okresowych badań promieniowania generowanego przez projektowany maszt. Podkreślił, że zgodnie z wyrażonym w decyzji uchylającej poprzednie rozstrzygnięcie stanowiskiem organu odwoławczego, protesty mieszkańców i ich obawy względem inwestycji nie mogą same w sobie stanowić podstawy do odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sytuacji spełnienie ustawowych przesłanek, nie ma możliwości wydania decyzji odmownej. Od powyższej decyzji odwołał się M. M. podnosząc, że wnioskowany maszt jest zbędny w tej okolicy, bowiem 95% gminy objęte jest instalacją światłowodu, a pozostałe 5% jest na ukończeniu. Istnieje dobre połączenie telefoniczne i intemetowe, a plan budowy masztu powoduje wielkie obawy, stres i niepokój okolicznych mieszkańców. Obawy te podyktowane są głownie brakiem zaufania lokalnej społeczności do inwestora - Firma A . W Internecie dostępne są informacje o licznych naruszeniach prawa i manipulacjach tej Spółki, polegających np. na budowie masztów o zwielokrotnionej w stosunku do wydanych zezwoleń mocy. Takich przypadków w Małopolsce było 12, zapadły wyroki skazujące. Ponadto jest bardzo wiele badań nad szkodliwością promieniowania emitowanego przez maszty telefonii komórkowej, ani jedno z nich nie potwierdziło bezpieczeństwa takich instalacji. W szczególności 16 - letnie badania prowadzone przez zespół B - niezależny ośrodek badawczy, a także badania naukowców amerykańskich, potwierdziły ogromne zagrożenie zmianami nowotworowymi mózgu, serca, a także bezpłodnością, uszkodzeniami płodów i spadkiem odporności. W związku z powyższym nie można wydać pozwolenia na budowę ze względów etycznych, zastępując smog węglowy zanieczyszczeniami elektromagnetycznymi. Wniesiono o obiektywną analizę sprawy i uchylenie kwestionowanej decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 25 listopada 2021r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r, poz. 1990, dalej jako "u.g.n.") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu, iż projektowana inwestycja obejmuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości G. gm. Raciechowice. Inwestycja ma zatem na celu zaspokojenie potrzeb ogółu mieszkańców Gminy poprzez poprawę infrastruktury zapewniającej środki łączności i dostęp do sieci Internet. Wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie objętym pojęciem celu publicznego, jako przedsięwzięcie o znaczeniu dla całej wspólnoty gminnej, której potrzeby jako całości będzie zaspokajać. W kwestionowanej decyzji wskazano na istotne interesy społeczności lokalnej, które zostaną zaspokojone przez przedmiotową inwestycję. W szczególności wskazano, że w związku z licznymi w ostatnich latach klęskami żywiołowymi na terenie Gminy i związanymi z nimi trudnościami w zapewnieniu skutecznej łączności w sytuacjach kryzysowych, a także obowiązkiem samorządu do zapewnienia ochrony życia i zdrowia mieszkańców, inwestycja przedmiotowa leży w interesie społeczności lokalnej, pozwoli bowiem zniwelować powyższe trudności i zapewnić Gminie możliwość wywiązywania się ze swoich obowiązków. Przesłanką ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest ekonomiczna racjonalność inwestycji z punktu widzenia inwestora. Organy administracji nie mają podstaw ani środków, aby takie kwestie analizować. Istotne jest, czy inwestycja będzie służyła szerszej liczbie osób, a nie tylko ścisłe określonemu kręgowi podmiotów, jak to ma miejsce przy zamierzeniach inwestycyjnych nie stanowiących realizacji celu publicznego. Ponieważ stacja bazowa telefonii komórkowej pozwala ta świadczenie usług telekomunikacyjnych bliżej nieokreślonemu kręgowi podmiotów zamieszkujących szeroko rozumianą okolice inwestycji (społeczności lokalnej), to stanowi ona realizacje inwestycji celu publicznego. Dla tego stwierdzenia nie jest istotne, czy inwestycja ta ma gospodarczy sens z punktu widzenia inwestora. Ustalenie, iż inwestycja kwalifikuje się jako inwestycja celu publicznego obliguje Kolegium do weryfikacji, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odpowiada wymogom prawa. Właściwy dla tej weryfikacji jest przepis art. 53 ust. 3 u.p.z.p., stanowiący o kierunku merytorycznego rozpoznania sprawy (a więc określającym przesłanki dopuszczalności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora). W myśl powołanego przepisu właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Badanie akt przedmiotowej sprawy dowodzi, że w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 16 lutego 2021 r. organ I instancji przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów - mgr inż. arch M. U. i przesłany do uzgodnienia właściwym organom. Kolegium stwierdziło także, że badana decyzja spełnia wymagania określone przepisem art. 54 ustawy. Określa ona bowiem rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Jeśli chodzi o warunki w zakresie ochrony środowiska i ochrony przyrody wskazano, że budowa stacji bazowej nie wpłynie na stan środowiska gruntowo - wodnego, wód powierzchniowych, powierzchni ziemi oraz nie przekroczy dopuszczalnych norm hałasu. Decyzja zawiera określenie parametrów wnioskowanego przedsięwzięcia, które są wiążące dla inwestora na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Projektowana lokalizacja stacji została ustalona zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 20 m od południowej granicy działki objętej wnioskiem - krawędzi działki drogowej graniczącej z działką nr [...]. Przebieg linii zabudowy również został uwidoczniony na załączniku graficznym. Wysokość wieży, na której mają znajdować się anteny sektorowe ustalono jako wartość maksymalną 51 m (zgodnie z wnioskiem jest to 49,95 m. Powierzchnię zabudowy ustalono na poziomie 144 m2, co stanowi 1,3% terenu inwestycji. Organ ustalił, iż teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej przez istniejący zjazd z drogi powiatowej zgodnie z opinią zarządcy drogi z dnia 27 czerwca 2019 r. Ustalono, iż projektowane zgodnie z wnioskiem uzbrojenie terenu w energię elektryczną jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia z gruntu rolnego lub leśnego na cele nierolnicze i nieleśne. Podano, iż planowany obiekt infrastruktury technicznej nie może naruszać interesów i prawa osób trzecich. Wskazano, że szczegółowe rozwiązania w tym zakresie zawierają przepisy Prawa budowlanego, a zatem na obecnym etapie procesu inwestycyjnego nie ma podstaw do ich badania. Należy jednak wskazać, że przekazana przez inwestora wraz z wnioskiem dokumentacja w sposób precyzyjny i szczegółowy określa zarówno rozmieszczenie anten sektorowych, ich ilość i moc, a także kąty nachylenia głównej wiązki promieniowania, co pozwoliło na określenie zasięgu oddziaływania przedmiotowej stacji, a co za tym idzie ustalenie kręgu stron postępowania. Zasięg oddziaływania został uwidoczniony na załączniku graficznym (karta 2), a sposób jego ustalenia nie budzi wątpliwości. W ocenie Kolegium zawarte w aktach sprawy materiały, w szczególności klasyfikacja przedsięwzięcia, są wystarczające dla zweryfikowania siły i zakresu oddziaływania stacji, a co za tym idzie pozwalają potwierdzić wniosek organu I instancji o braku potrzeby przeprowadzania w przypadku przedmiotowej stacji oceny oddziaływania na środowisko oraz raportu oddziaływania na środowisko. Inwestor do wniosku przedłożył szczegółowe opracowanie jakim jest kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących szczegółowo oddziaływać na środowisko. Nadto w aktach sprawy zalega analiza rozkładu pół elektromagnetycznych, z której również wynika, iż instalacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi w sposób, który kwalifikowałby ją do przeprowadzania takiej oceny. Ustosunkowując się do twierdzeń odwołania podano, że to jedynie inwestor określa we wniosku zakres i przebieg przyszłej inwestycji. Organy administracji publicznej, tj. Wójt Gminy Raciechowice oraz orzekające w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie są związane tym wnioskiem i nie mają tytułu do jego modyfikacji. Ponadto należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością, wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odzwierciedla to przepis art. 52 ustawy określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Nawet stwierdzone nieprawidłowości w realizacji analogicznych przedsięwzięć nie mogą mieć wpływu na ustalenia czynione w sprawie niniejszej. Przedmiotowa decyzja dotyczy inwestycji o skali i parametrach wskazanych we wniosku inwestora, w szczególności o wskazanej tam ilości anten sektorowych o określonej mocy oraz masztu o określonej wysokości, kształtującej określony kąt nachylenia wiązki promieniowania. Wszelkie odstępstwa od tych ustaleń byłyby naruszeniem ustaleń obecnie wydawanej decyzji, zatem byłyby niezgodne z prawem. Nie ma natomiast możliwości antycypowania takich ewentualnych naruszeń i orzekania w oparciu o obawy, że takie naruszenia mogą wystąpić. Zgodnie z przedłożoną klasyfikacją przedsięwzięcia nie kwalifikuje się ono jako mogące zawsze lub potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko, gdyż promieniowanie nie przekracza określonych poziomów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył M. M. zarzucając naruszenie; - art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ z obu decyzji wynika, iż organy samodzielnie nie analizowały dokumentacji technicznej przedłożonej przez inwestora. - art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U, z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej; p,o.ś.) w związku z art 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten. - art. 8 § 1,11,77 § 1,80,107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie, dlaczego organ analizował wielokrotnie zaniżone moce anten wiedząc, iż wszystkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść środowiska. Ponadto organ nie podał mocy EIRP oraz nie uzasadnił, z jakiego powodu uznał, iż nie trzeba uwzględnić kumulacji anten. - nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta. - nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W uzasadnieniu wskazując obszernie na poglądy orzecznictwa podkreślono, iż należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Najważniejsze jest, bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję o lokalizacji stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3008/15, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2002/13, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt 11 OSK 419/13, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014r. sygn. akt II OSK 1829/12, wyrok WSA w Rzeszowie II SA/Rz 412/18 z dnia 10.07.2018 roku. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa, a - w myśl art. 135 p.p.s.a. - Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem, wyznaczył na dzień 23 marca 2022r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ocena czy planowana inwestycja zalicza się, czy też nie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, winna być dokonana na podstawie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do oceny, czy w myśl przepisów w/w rozporządzenia, planowana inwestycja zalicza się, czy też nie zalicza do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, czy istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji tego przedsięwzięcia. Organ uznał, że się nie zalicza, przy czym w zasadzie swojego stanowiska nie uzasadnił. W tym zakresie w punkcie 2 Załącznika nr 1 do decyzji, organ ograniczył się do skopiowania informacji zawartych w charakterystyce przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora, które sprowadzają się do ogólników tego typu, że stacja będzie obiektem bezobsługowym, nie będzie miała stałej obsługi personelu technicznego, przy budowie użyte będą technologie bezodpadowe i małoodpadowe, budowa nie wpłynie na stan środowiska, a inwestycja zgodnie z przedłożoną kwalifikacją przedsięwzięcia nie będzie powodowała zagrożenia dla środowiska oraz zdrowia ludzi. Z powyższego wynika, że tak jak wskazuje się w skardze, organ uchylił się od samodzielnej analizy dokumentacji technicznej przedłożonej przez inwestora, a zarzut ten jest trafny odnośnie postępowania przed organami obydwu instancji. Rozważania organu II instancji na tej płaszczyźnie, sprowadzają się bowiem nie do oceny przedłożonej charakterystyki przedsięwzięcia, a do ogólnikowych wywodów, że zgodnie z nią nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko. Zaznaczyć natomiast należy, że tego typu obiekt jak stacja bazowa telefonii komórkowej, może znacząco oddziaływać na środowisko poprzez emisję fal elektromagnetycznych z zamontowanych na niej anten. Kwestia rodzaju i wysokości masztu, jego fundamentu, czy formy jej obsługi, ma na tej płaszczyźnie znaczenie drugorzędne, jeśli nie żadne. Istotna jest bowiem przede wszystkim ilość i rodzaj anten, ich moc, kąt nachylenia itp., czym organ nie zajął się wcale, a co powinien uwzględnić, stosując się przy dokonywaniu w tym zakresie oceny, do poglądów wyrażanych na tej płaszczyźnie w sądownictwie administracyjnym. Podkreślenia też wymaga, że organ I instancji wyraził w decyzji oczywiście błędny pogląd, że: "Na etapie ustalania inwestycji celu publicznego nie określa się szczegółów technicznych projektowanego obiektu,...". Konsekwencją tego błędnego poglądu jest to, że decyzja nie zawiera praktycznie żadnych istotnych parametrów zamierzanego przedsięwzięcia. Nie ma w niej mowy o ilościach poszczególnych rodzajów anten i ich parametrach technicznych. Nie daje na to odpowiedzi w żadnym zakresie załącznik nr 1, a załącznik nr 2 tylko w nieznacznym stopniu. Charakterystyka przedsięwzięcia nie jest natomiast częścią decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego i nie stanowi wiążącej dokumentacji na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. To z decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego ma wynikać jakiego dokładnie zamierzenia dotyczy, bo m.in. w oparciu o nią wydawana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. M.in. w wyroku NSA z dnia 21.06.2016 roku, sygnatura II OSK 2538/14 wyrażono pogląd, że: "Z orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 16 czerwca 2015 r. II OSK 2706/13, z 12 czerwca 2014 r. II OSK 104/13, z 29 września 2015 r. II OSK 139/14) wynika, że w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem niezbędne jest ustalenie rodzaju anten danej instalacji, liczby anten, mocy promieniowania poszczególnych anten, wysokości ich zawieszenia, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji. Brak tych wszystkich danych w badanej decyzji może skutkować realizacją inwestycji o niedopuszczalnych parametrach technicznych, a jako niewystarczające uznać należy ogólne zastrzeżenie ... że inwestycję należy zaprojektować i zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, Polskimi Normami oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający spełnienie wymogów określonych w art. 5 ustawy – Prawo budowlane." Powyższa wadliwość w zasadzie stanowi samoistną przesłankę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dziwić jedynie może stanowisko organu II instancji, że: "Decyzja zawiera określenie parametrów wnioskowanego przedsięwzięcia, które są wiążące dla inwestora na dalszych etapach procesu inwestycyjnego", ponieważ takie parametry jak wysokość słupa, miejsca jego usytuowania oraz wskazanie powierzchni zabudowy, nie są wystarczającymi parametrami dla takiej inwestycji jak stacja bazowa telefonii komórkowej. Dlatego wydając ponownie decyzję dla zamierzanego przedsięwzięcia, organ wskaże w niej jego parametry, zgodnie z przedstawionymi rozważaniami i przywołanym poglądem NSA. Rozpoznając ponownie sprawę i dokonując oceny, czy planowana inwestycja zalicza się, czy też nie zalicza do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, czy istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji tego przedsięwzięcia, organ wnikliwie oceni też przedłożoną przez inwestora charakterystykę przedsięwzięcia. Dokonując tej oceny organ zastosuje się do - choć nie absolutnie jednolitych, to jednak zdecydowanie przeważających - poglądów wyrażanych w tym zakresie w sądownictwie administracyjnym, które przywołano w skardze. Organ uwzględni zatem, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko, konieczne jest określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga przy tym uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Dla poczynienia takich ustaleń informacje podane przez inwestora muszą być konkretne, niebudzące wątpliwości i rzetelne. Nie wystarczy bowiem wskazanie przez inwestora danych promieniowania, które niejako sam inwestor przyjął niezależnie od tego jakie maksymalne parametry może osiągnąć dane urządzenie będące przedmiotem postępowania. Przy obliczeniach prognozowanych poziomów pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej uwzględniane muszą być maksymalne moce osiągane przy zastosowaniu różnych konfiguracji anten, zwłaszcza tych najbardziej niekorzystnych z punktu widzenia oddziaływania na środowisko. Tylko bowiem takie podejście czyni zadość wymogom ochrony środowiska oraz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz daje możliwość zastosowania takich rozwiązań, które wykluczą negatywne, ponadnormatywne oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Wydając ponownie decyzję, organ dopilnuje też, aby jej załączniki były podpisane. Załączniki do decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego stanowią integralną część tej decyzji. Dlatego stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji. W przedmiotowym wypadku załączniki do kontrolowanej decyzji nie zostały natomiast podpisane przez organ je wydający, czyli przez Wójta Gminy Raciechowice. Kończąc rozważania, odnosząc się do zarzutu, iż planowane zamierzenie nie stanowi inwestycji celu publicznego należy natomiast wskazać, że ten zarzut nie jest zasadny, z przyczyn szeroko umotywowanych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, które to poglądy organu Sąd rozpoznający sprawę podziela. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 zł. tytułem uiszczonego wpisu od skargi.