II SA/Kr 460/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski WSA Grażyna Firek Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. G., G. G. i A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 11 stycznia 2002 r., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. oddala skargę A. B., III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżących J. G. i G. G. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 460/02 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2001 r, wydanym na podstawie art. 113 kpa w związku z art. 38 i art. 50 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo wodne (Dz.U. Nr 38 poz.230 z późn.zm.), Burmistrz B. odmówił sprostowania pouczenia co do prawa odwołania od decyzji z dnia [...].11.2001r znak : [...] (że stronom przysługuje w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji prawo dochodzenia swoich roszczeń przed sądem rejonowym). W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzja z dnia [...].11.2001r dotyczyła rozstrzygnięcia sporu wodnego. Postępowanie doprowadziło do ustalenia, że doszło do zmiany stanu wody na gruncie. Rozstrzygnięcie organu dotyczyło przywrócenia stanu wody na gruncie. Na podstawie art.38 prawa wodnego przysługuje stronom możliwość dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym. Postanowienie zawierało pouczenie, że na postanowienie służy stronom prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 7 dni. W zażaleniu na powyższe postanowienie I. M. i E. M. wnieśli o jego uchylenie i orzeczenie o sprostowaniu zgodnie z ich wnioskiem z dnia [...].12.2001 r. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2002r znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia podano, że w decyzji z dnia [...].11.2001 r zawarto pouczenie, że decyzja jest ostateczna, strona w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji może dochodzić swoich roszczeń przed Sądem rejonowym w B.. Pismem z dnia [...].12.2001 r I. i E. M. wnieśli o sprostowanie pouczenia co do prawa odwołania od wskazanej decyzji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 141 § l kpa na wydane w toku postanowienie stronie służy zażalenie, jeżeli kodeks tak stanowi. W myśl przepisu art. 111 kpa strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § l termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Z przepisu tego wynika, że na postanowienie w przedmiocie sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie przysługuje zażalenie do organu II instancji. Stanowisko takie przyjęte jest w doktrynie prawa administracyjnego (tak: B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. W-wa 2000r str.469). Autorzy ci przyjmują, że "sprostowanie" treści wadliwego pouczenia co do środków zaskarżenia decyzji powinno być dokonane w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zgodnie z art.134 kpa w związku z art.144 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na to postanowienie J. G., G. G. i A. B., domagając się wyegzekwowania nałożonych na I. i E. M. obowiązków, wnieśli o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wskazało, że A. B. nie był stroną postępowania i nie przysługuje mu prawo wniesienia skargi do NSA. Był jedynie pełnomocnikiem G. G.. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art.134 ustawy/. Podkreślenia wymaga, że postanowienie organu I instancji zapadłe w sprawie, oparte było na przepisie art.113 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie. Przepis art. 113 § l nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji. Należy zatem podzielić pogląd zawarty w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 13 marca 1998 r., SA/Lu 1091/96, że: "Możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § l k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję". Jeżeli wskutek oczywistej omyłki w decyzji zawarto błędne pouczenie co do możliwości jej zaskarżenia, wadliwość ta może być przedmiotem rozstrzygnięcia na podstawie art. 113 kpa. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia zacytował przepis art. 111 kpa, tak jakby ten przepis, a nie przepis art.113 kpa, był podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji. Stosownie do przepisu art. 111 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Strona może żądać uzupełnienia decyzji tylko co do środków prawnych wymienionych w art. 111, bowiem przepis art. 107 § l jako składnik decyzji określa pouczenie o odwołaniu, a jeżeli od decyzji służy skarga do sądu administracyjnego lub powództwo do sądu powszechnego, także pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi lub powództwa. Żądanie to służy stronie zarówno wówczas, gdy pouczenie jest niezupełne, jak i wtedy, gdy decyzja w ogóle nie zawiera pouczenia o środkach prawnych. Tak więc, w trybie art. 111 kpa, strona może żądać sprostowania nieprawidłowego jej zdaniem pouczenia, jeżeli nie ma ono znamion oczywistej omyłki. Skoro jednakże organ I instancji orzekał na podstawie art.113 kpa, i na postanowienie takie służy zażalenie, to organ odwoławczy, stwierdzając niedopuszczalność zażalenia, nie mógł zmienić podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji i uznać, że Burmistrz B. postanowienie o odmowie sprostowania decyzji wydał w trybie art. 111 kpa i nie służy na nie zażalenie. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie narusza przepis art. 134 kpa. Stosownie do treści art. 145 § l pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku. Skargę A. B. oddalono na podstawie art. 151 p.s.a., gdyż wynik postępowania sądowego nie dotyczył jego interesu prawnego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.