II SA/Kr 460/11

Kraków, dnia 27 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. w K. o przywrócenie terminu do złożenia dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 lutego 2011 r. Znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie strona skarżąca A. sp. z o.o. w K. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenie skargi. Odpis powyższego wezwania został prawidłowo doręczony w dniu 28 marca 2011 r Braki te nie zostały uzupełnione w terminie. Pismem nadanym w dniu 5 kwietnia 2011 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, dokonując jednocześnie wymaganych czynności. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w wyniku błędu pracownika korespondencja z sądu została trwale zniszczona, a o zaistniałej sytuacji strona skarżąca dowiedziała się dopiero po upływie tygodnia podczas przeprowadzonego wewnętrznego postępowania wyjaśniającego. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w dniu 5 kwietnia 2011 r. (data nadania pisma), a zatem w terminie 7 dni od daty dowiedzenia się o uchybieniu terminu i jednocześnie usunęła braki formalne skargi, o jakie była wezwana. Niemniej jednak Sąd uznał, że argumenty strony skarżącej nie przemawiają za uznaniem, że brak jest jej winy w uchybieniu terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. 2 Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. l SAB/Wa 78/05 Lex nr 192260). A zatem brak winy wyłączają okoliczności powodujące obiektywną i niezależną od strony niemożność zachowania terminu np. przerwa w komunikacji, nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się. inną osobą, powódź, pożar itp. Podana w niniejszej sprawie okoliczność, w postaci błędu pracownika strony skarżącej, w wyniku której nastąpiło trwałe zniszczenie korespondencji nie może w ocenie Sądu stanowić przesłanki usprawiedliwiającej niezachowanie terminu. Podobne stanowisko w zakresie okoliczności związanych z nienależytą starannością osób, którym powierzono stosowne obowiązki wyrażano wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku NSA z dnia 9 marca 2000 r., l SA/Gd 1288/99 (LEX nr 44331) wskazano, że "zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za powierzone mu obowiązki, w tym terminowość składanej korespondencji nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu". W postanowieniu NSA z dnia 25 stycznia 2005 r., FZ 552/04, (niepubl.) wskazano, że "niezachowanie należytej staranności przez pracownika pociąga również konsekwencje dla spółki, w której jest zatrudniony". Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.