II SA/Kr 462/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2015 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej, by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi usunął braki formalne skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 lutego 2015 r. znak: [...] poprzez: 1) złożenie regulaminu skarżącego Stowarzyszenia wraz z danymi członków oraz wykazanie, że zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach poinformowano właściwy organ nadzoru o jego założeniu; 2) podpisanie skargi przez wszystkich członków Stowarzyszenia, względnie nadesłanie dokumentu określającego umocowanie dla przedstawiciela do reprezentowania strony skarżącej podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia. Odpis powyższego zarządzenia doręczono stronie skarżącej 13 maja 2015 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach (k. [...] ). W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca w dniu 20 maja 2015 r. (data stempla pocztowego) nadesłała pełnomocnictwo umocowujące T.K. do działania w imieniu strony skarżącej podpisane przez pozostałych dwóch członków skarżącego Stowarzyszenia. Ponadto na załączonej płycie CD nadesłano regulamin Stowarzyszenia, zgłoszenie do organ nadzoru o założeniu Stowarzyszenia oraz odpis z właściwego rejestru stowarzyszeń zwykłych.+- Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podzielił stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I OZ 884/14 i przyjął że zasady wnoszenia pism procesowych do sądu administracyjnego regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W wymienionym Kodeksie przewidziano możliwość wniesienia pisma drogą elektroniczną (art. 61 § 3a kpa), jednakże podobne regulacje nie obowiązują w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W powołanym orzeczeniu wskazano, że stanowisko to znajduje oparcie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r. sygn. I OPS 10/13, w której Sąd ten stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym - z uwagi na treść art. 46 ppsa - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W powołanej uchwale ponadto NSA przesądził, że w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że pismo procesowe sporządzone w formie elektronicznej, opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 ppsa. Podkreślił także, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że pismo takie - po jego wydrukowaniu - jest dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku. Pismo procesowe złożone w postaci elektronicznej - w zakresie nieunormowanym szczególnymi przepisami - nie wywołuje skutków prawnych, które ustawa wiąże ze złożeniem pisma procesowego, przy czym nie chodzi o brak formalny pisma, lecz o jego pierwotny, nieusuwalny brak skuteczności spowodowany użyciem nieautoryzowanej techniki (p. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I KZP 39/08, OSNKW 2009, Nr 5, poz. 36, z dnia 15 lipca 2010 r., III SW 87/10, OSNP 2011, nr 3-4, poz. 53 oraz z dnia 25 października 2011 r., III SW 70/11, OSNP 2012, nr 11-12, poz. 144). Najwcześniejszą datę, w której pismo nadane drogą elektroniczną może być uznane za wniesione do sądu, jest data jego wydrukowania. Wówczas dopiero pismo takie uzyskuje wymiar materialny, a więc przyjmuje cechy pisma tradycyjnego. Wykonany wydruk należy, jako pismo wpływające do sądu, oznakować pieczęcią (tzw. prezentatą) oraz podpisem pracownika przyjmującego pismo, ze wskazaniem sądu, daty i godziny wpływu oraz liczby załączników. Przeto miarodajny jest rzeczywisty czas wydrukowania, wtedy bowiem zapis elektroniczny uzyskuje swą zmaterializowaną - tradycyjną, papierową - formę (p. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r. sygn., III CZP 9/12). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że w zakreślonym terminie, czyli do 20 maja 2015 r., strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych swojej skargi wskazanych w zarządzeniu z dnia 23 kwietnia 2015 r. W tym bowiem terminie nadesłane zostało jedynie pełnomocnictwo dla T.K. . Natomiast pozostałe dokumenty zostały nadesłane w formie elektronicznej i wpłynęły do WSA w Krakowie 25 maja 2015 r. Zatem, nawet gdyby zostały wydrukowane i w ten sposób przybrały wymiar materialny, to w świetle przedstawionych powyżej rozważań należałoby je uznać za nadesłane po terminie, gdyż ostatni dzień terminu do ich prawidłowego złożenia upłynął 20 maja 2015 r. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi i dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.