II SA/Kr 464/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.N. działającej przez pełnomocnika J.N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.N. działającej przez pełnomocnika J.N. na decyzję Wojewody z dnia 8 lutego 2013r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: wniosek oddalić. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 5 cyt. przepisu postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie D.N. działająca przez pełnomocnika J.N. , w skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podał okoliczności, mające wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz nie wskazał żadnych faktów dających podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji ograniczone jest wyłącznie do jednego zdania: "wobec faktu, iż inwestycja której decyzje dotyczą, stanowi rzeczywiste zagrożenie dla środowiska naturalnego oraz wód gruntowych, które to zostaną zanieczyszczone w przypadku uruchomienia oczyszczalni, co może zagrażać życiu i zdrowiu osób mieszkających na tym terenie, wnoszę o wstrzymanie wykonania decyzji." Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż w konkretnym przypadku wskazane wyżej przesłanki nie zachodzą. Po pierwsze podnieść należy, iż pełnomocnik skarżącej nie wskazał żadnej z powyższych ustawowych przesłanek, jako stanowiącej postawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Można jedynie domyślać, że chodzi raczej o przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Po drugie skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie uzasadnił wniosku. Wnioskodawca ograniczył się bowiem tylko do wyartykułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołując się na nic nie wnoszące ogólniki. W szczególności wnioskodawca nie wykazał w czym upatruje możliwość np. wyrządzenia znacznej szkody. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Przepis art. 61 § 3 ww. ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie nakładając wprawdzie obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., sygn. akt OZ 105/04). Z akt administracyjnych wynika, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, że usunięcie odpadów mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Tym samym nie spełnione pozostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym uznając wniosek za nieuzasadniony, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.