II SA/Kr 465/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Piotr Fronc sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2024 r. nr 120/2024 znak WSE.7722.73.2023.MZEG w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi J. J. (dalej: skarżący) jest postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 31 stycznia 2024 r. nr 120/2024 znak WSE.7722.73.2023.MZEG w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W stanie faktycznym sprawy pismem z 2 listopada 2023 r. skarżący wniósł o umorzenie postepowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko niemu na podstawie tytułu wykonawczego z 9 czerwca 2014 r. nr ORP.52.13.2014, a egzekwowanego na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie z 29 października 2012 r., w której nakazano skarżącemu wykonać rozbiórkę obiektu budowlanego - betonowego placu utwardzonego manewrowo - składowego o wymiarach 31,30 x 56,50 m + 23,0 x 8,60 m + 27,20 x 3,40 m + 9,0 x 40,0 m (ogółem pow. 1853,73 m2), wchodzącego w skład tartaku, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości N. gm. [...]. Skarżący wskazał, że wykonał rozbiórkę własnymi siłami, a obowiązek nie istnieje, ponieważ wygasł z powodu wykonania. Kolejno w piśmie z 16 listopada 2023 r. skarżący wskazał, że od kilkunastu dni systematycznie dokonuje rozbiórki placu tnąc beton na mniejsze płyty w celu usunięcia go dźwigiem. Na dowód powyższego na skrzynkę mailową organu trafiły zdjęcia opisywanych czynności. Zobowiązał się, że dokona rozbiórki do 18 grudnia 2023 r. Postanowieniem z 27 listopada 2023 r. znak ORP.52.13.2014 organ I instancji odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego zastosowano grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. W dniach 16 i 17 października 2023 r. organ przeprowadził czynności kontrolne, z których wynika, że betonowy plac nie został rozebrany. W toku korespondencji z wykonawcą nie wynika, aby od dnia kontroli zobowiązany wykonał samodzielnie obowiązek. Co więcej sam skarżący w przesłanych wiadomościach e-mail przedstawia dowody, że dopiero rozpoczął samodzielnie wykonywanie obowiązku rozbiórki placu. Ponadto, jak podkreślił organ, wykonanie obowiązku nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wykonanie obowiązku kończy postępowanie egzekucyjne. Organ nie stwierdził innych przesłanek do umorzenia postępowania. W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podtrzymał i rozwinął wyrażoną dotąd argumentację. Postanowieniem z 31 stycznia 2024 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie nowelizacji ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.), stąd należy stosować przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie występuje niewykonalność faktyczna ani prawna egzekwowanego obowiązku, tym samym brak jest podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała bowiem taka zmiana stanu faktycznego, która wykluczałaby z technicznego punktu widzenia wykonanie egzekwowanego obowiązku rozbiórki. Brak jest również prawnych nakazów lub zakazów, które mogłyby zostać naruszone w wyniku wykonania obowiązku. Nie zachodzi także przesłanka z art. 59 § pkt 10 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r. W ww. przepisie nie wskazano bezpośrednio kolejnej podstawy umorzenia postępowania, ustawa odwołuje się tu bowiem do "innych przypadków przewidzianych w ustawach". Dotyczy to jednak takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje bądź upoważnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania. Zatem tylko odrębna ustawa może określać inne niż zawarte w art. 59 § 1 pkt 1-9 u.p.e.a. w brzmieniu dotychczasowym podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Aktualnie brak jest, przewidzianych w przepisach odrębnych, podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie organ wskazał, że zbadał również pozostałe przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r., stwierdzając brak ich zaistnienia. Organ podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącego, w aktach sprawy brak jest dowodów, że egzekwowany obowiązek został wykonany w całości. Nie są takim dowodem same deklaracje skarżącego. Z kolei fotografie przesłane do organu egzekucyjnego drogą mailową świadczyć mogą jedynie o tym, że zobowiązany dokonał pewnych prac: polegających na cięciu utwardzonej nawierzchni placu przecinarką jezdną, oraz polegających na odspojeniu małego fragmentu odciętego uprzednio utwardzenia od podłoża. Organ podkreślił, że wykonanie obowiązku obejmować musi całość tego obowiązku, a nie jedynie jakąś jego część albo zapewnienie o woli skarżącego wykonania obowiązku w całości. Końcowo organ wskazał, że wykonanie obowiązku nie jest podstawą do umorzenia postępowania, ponieważ nie zawiera się w katalogu art. 59 § 1 u.p.e.a. Nie zaistniała również przesłanka wykonania obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Obowiązek istnieje i jest wymagalny. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzuty naruszenia: 1. art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania w sytuacji, w której prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wykonanie przez zobowiązanego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, co zostało sygnalizowane na wcześniejszym etapie postępowania, nie zostało to odpowiednio zbadane i nie zostały wyjaśnione okoliczności dotyczące skonkretyzowania warunków rozbiórki obiektu, które to doprowadziły do niekompletności zebrania materiału dowodowego w sprawie, 2. art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie kluczowych okoliczności co do prawidłowej oceny istnienia podstawy do prowadzenia wykonania zastępczego, w sytuacji w której rozbiórka została wykonana i nie było podstaw do wszczęcia egzekucji w związku z brakiem odpowiednich wytycznych dla zobowiązanego do rozbiórki i ich nie kompatybilności w zależności od oceny dokonywanej przez różne stopniami organy nadzoru budowlanego na różnych etapach postępowania, 3. art. 7a kodeksu postępowania administracyjnego poprzez rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść zobowiązanego prowadzących do uznania ad hoc, iż prace rozbiórkowe nie zostały wykonane, bez rzetelnych oględzin miejsca rozbiórki i wytycznych dla zobowiązanego co prowadziło do bezpodstawnego wszczęcia egzekucji z pokrzywdzeniem dla zobowiązanego, 4. art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, w sytuacji w której organ posiadał wiedzę co do rzeczywistych dążeń zobowiązanego do dokonania zasądzonej rozbiórki obiektu budowlanego, wydawał sprzeczne dla zobowiązanego komunikaty, a gdy powziął wiadomość o dokonaniu prać rozbiórkowych mimo to pozostawał bierny co do konwalidacji wadliwego stanu prawnego, dalej idąc zasądzając wykonanie zastępcze znacznie przewyższające rozmiar pozostałych robót pomijając aspekt wezwania wraz z wytycznymi dla zobowiązanego co do rodzaju robót, które w jego ocenie nie zostały wykonane, 5. art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieudzielenie zobowiązanemu informacji co do konkretnych warunków rozbiórki, która w ocenie zobowiązanego została wykonana a zasądzenie wykonania zastępczego stanowi nieuzasadnione multiplikowanie kosztów, 6. art. 59 § 1 pkt 5 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą o zmianie ustawy oraz niektórych innych ustaw z dnia 11 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r poz. 2070; weszła w życie 30 lipca 2020 r.) poprzez brak jego odpowiedniego zastosowania w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym, który jest niewykonalny bowiem przedmiot egzekucji nie istnieje i realnie budynek wraz z częściami składowymi został poddany rozbiórce przez samego zobowiązanego, 7. art. 7a § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie, zgodnie z którym wierzyciel, organ egzekucyjny i dłużnik zajętej wierzytelności współpracują w postępowaniu egzekucyjnym w sposób prowadzący do prawidłowego wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, w tym przekazują informacje dotyczące czynności egzekucyjnych i innych czynności podejmowanych przez te podmioty, a także zdarzeń mających wpływ na egzekwowany obowiązek zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu jej niezapłacenia w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, w sytuacji w której organy tendencyjnie ignorowały fakt dokonania rzeczywistej rozbiórki obiektu i prowadziły postępowanie mimo nieistnienia podstawy egzekucji i notorycznego sygnalizowania tejże okoliczności przez zobowiązanego, 8. art. 7, 77, 78 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia i pominięcie wniosku dowodowego złożonego przez zobowiązanego w piśmie z dnia 2 listopada 2023 r. - wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, do którego dołączono dokumentację fotograficzną stwierdzającą dobrowolne wykonanie obowiązku przez zobowiązanego i nie odniesienie się do tej okoliczności w treści zaskarżonego postanowienia, co istotniejsze nie zbadanie sygnalizowanych sprzeczności i braków w określeniu przez odpowiedni organ nadzoru budowlanego warunków i wytycznych rozbiórki obiektu, 9. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów, polegające na całkowitym pominięciu okoliczności wynikających z wyjaśnień składanych przez zobowiązanego odnośnie dobrowolnego wykonania nakazu rozbiórki. Skarżący wniósł o uwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego decyzje o rozbiórce zostały wykonane, co na wielu etapach było zgłaszane organowi i co wynika z przedłożonej organowi dokumentacji fotograficznej. Dodał, że nie przedstawiono mu warunków i sposobu rozbiórki. Dokonane wizje przez dwóch Inspektorów Budowlanych pozostały ze sobą sprzeczne, np. co do konieczności usunięcia płyt betonowych z podłoża jeden nie dostrzegał takiej konieczności, drugi już tak. Firmie, która miała dokonać wykonania zastępczego, zlecono zasypanie płyt piaskiem lub ziemią. Zobowiązany zdemontował wszystkie elementy dawnego tartaku wraz z częściami składowymi, nie ma możliwości użytkowania obiektu, nie ma konstrukcji wznoszących się ponad powierzchnie ziemi, płyty betonowe zostały poprzecinane, jest to więcej niż zlecono wykonawcy zastępczemu. Zupełnie bezcelowym jest na tym etapie postępowania prowadzenie egzekucji, bowiem nie istnieje jej przedmiot. Działanie organów jest naruszeniem interesu zobowiązanego, bowiem generuje po jego stronie koszty stanowiące nieuzasadnione uszczuplenie majątkowe z jednoczesnym bezpodstawnym wzbogaceniem się firmy mającej dokonać fasadowych prac rozbiórki obiektu, który realnie pozostał przez zobowiązanego rozebrany przed laty. Jak wskazał skarżący, faktem jest, iż nie doszło na pewnym etapie wykonania zastępczego, ale tylko z uwagi na okoliczności, iż wykonawca zastępczy miał przysypać piaskiem lub ziemią płyty a wycenione zostało to na niebagatelną kwotę, realnie nie można było mówić, iż istnieje utwardzony plac bowiem płyty zostały poprzecinane, rozdrobnione a przysypywanie ich piachem byłoby tylko bezcelowym multiplikowaniem kosztów, które w ogólnym rozrachunku stanowiłyby naruszenie interesu zobowiązanego. Znów wyłania się tu bierność organów nadzoru budowlanego, które nie dopełniły obowiązku przeprowadzenia koniecznej wizji lokalnej z uwzględnieniem twierdzeń, uwag i realnych robót dokonanych przez zobowiązanego. Przedwcześnie zlecono wykonanie zastępcze rozbiórki. Skarżący skonstatował, że subsumpcja notyfikowanych regulacji prawnych implikuje konkluzję, iż kontestowane postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu albowiem obowiązki rozbiórki zostały zrealizowane. Ubocznie podał, że organ i także podmiot podejmujący próbę wykonania zastępczego nie byli w stanie przedłożyć warunków technicznych rozbiórki, co więcej komunikowali sprzeczne instrukcje w zakresie na czym miała by ona polegać, np. wskazanie, iż rozbiórce ma podlegać część placu, na którym nie ma żadnych urządzeń, w szczególności płyt betonowych lecz jedynie stanowi zabłocone podwórko. Nadto podmiot realizujący wykonanie zastępcze zakomunikował, iż płyty betonowe powinny być jedynie przewiercane podczas gdy zobowiązany je dodatkowo poprzecinał. Tym samym doszło do wykonania decyzji w sposób znacznie szerszy aniżeli to, co miałby ewentualnie realizować podmiot wybrany przez PINB, co stoi w sprzeczności z rzekomym brakiem realizacji zobowiązania, na co powołuje się organ w decyzji odmawiającej umorzenia postępowania. Co więcej w obrębie działek prowadzona jest w pełni legalna działalność gospodarcza a pomimo tego organ w sposób nieuprawniony multiplikuje warunki i poszerza obszar rozbiórki ingerując w działalność wskazanego przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego jest zaś postanowieniem, na które służy zażalenie. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu należało stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co musiało skutkować jej oddaleniem. W pierwszej kolejności należało ocenić, że organy zaprezentowały trafne stanowisko o konieczności zastosowania przepisów u.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070), z względu na wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie przed 30 lipca 2020 r., tj. przed wejściem w życie nowelizacji. Uwaga ta ma charakter porządkowy, bowiem powyższa okoliczność nie budziła wątpliwości stron. Zgodnie zatem z adekwatnym brzmieniem art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma punkt 5, bowiem skarżący oparł swoją argumentację na nieistnieniu obowiązku o charakterze niepieniężnym, twierdząc, że nie jest możliwe wykonanie obowiązku, bowiem nie istnieje on na skutek jego wykonania przez skarżącego. Sąd stwierdził, że argumentacja ta jest w sposób oczywisty nieuzasadniona. Jak trafnie dostrzegły organy, w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na wykonanie egzekwowanego obowiązku. Symptomatyczne jest natomiast, że dowodów na brak jego wykonania dostarcza sam skarżący. Twierdząc we wniosku z 2 listopada 2023 r., że obowiązek nie istnieje, skarżący bowiem równocześnie oświadcza w piśmie z 16 listopada 2023 r., że zobowiązuje się, że dopiero wykona "rozbiórkę placu betonowego do 18.12.2023r." (oświadczenie z k. 157). Zauważyć należy, że już wcześniej skarżący wielokrotnie składał do organu podobne deklaracje, oświadczając w piśmie z 19 października 2023 r. (k. 132), że dokona "rozbiórki wyżej rzeczonego placu w terminie 17 listopada 2023 roku" oraz w piśmie z 23 października 2023 r. wskazując, że rozbiórki placu dokona we własnym zakresie (k. 133). Nie ma racji skarżący, że wykonanie obowiązku rozbiórki było przez niego "sygnalizowane na wcześniejszym etapie". W rzeczywistości skarżący sygnalizował jedynie chęć wykonania tego obowiązku. Deklaracji tych skarżący nie dochował. Ponadto skarżący powołuje się na dokumentację fotograficzną przedstawioną drogą mailową 10, 14, 16 i 17 listopada 2023 r., na której betonowy plac jest nadal widoczny (k. 144-151, 156-155, 158-159), składowane jest na nim drewno i trwają na nim prace z użyciem maszyn. Skarżący nie przedstawił równocześnie żadnych zdjęć, na których plac betonowy byłby rozebrany. Ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego organy wyprowadziły zasadny wniosek, że nie doszło do rozebrania przedmiotowego betonowego placu. Równocześnie materiał ten był w ocenie Sądu jednoznaczny i tym samym wystarczający do dokonania powyższej oceny. Dowody dostarczone przez skarżącego nie pozostawiały żadnych wątpliwości, które mogłyby być interpretowane na niekorzyść skarżącego. Organy zatem nie naruszyły powołanych w skardze przepisów postępowania. Zupełnie na marginesie można dodać, że w aktach sprawy znajdują się również protokół kontroli i fotografie z 12 lutego 2024 r. wykonane przez organ I instancji już po wydaniu zaskarżonego postanowienia z 31 stycznia 2024 r. Również one potwierdzają one trafność stanowiska, że do wykonania obowiązku nie doszło, bowiem plac nie został rozebrany, a pocięte płyty betonowe nadal są częścią placu. Wykonanie obowiązku jest odrębną i samodzielną przesłanką umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) w sytuacji, jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie w ogóle nie zaistniała konieczność rozstrzygnięcia czy wykonanie obowiązku po wszczęciu postępowania egzekucyjnego jest podstawą do jego umorzenia, bowiem organy doszły do trafnych wniosków, że egzekwowany obowiązek niewątpliwie nie został wykonany. Dalej należało stwierdzić, że skarżący, mimo powołania się hasłowo na art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. umorzenia postępowania egzekucyjnego w innych przypadkach przewidzianych w ustawach, nie odniósł się do żadnej okoliczności, która miała by uzasadniać zastosowanie tego przepisu. Nie sposób zatem kwestionować stanowiska organu, który nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z tej przyczyny. Zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 5 i 10 u.p.e.a. okazały się zatem niezasadne. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ metodycznie poddał analizie również wszystkie pozostałe przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. innych niż pkt 5 i 10 przesłanek opisanych w art. 59 § 1 u.p.e.a. (s. 6-8 zaskarżonego postanowienia). I tak organ po analizie sprawy stwierdził, że obowiązek nie zostały wykonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, decyzja ostateczna o nakazie rozbiórki pozostaje w obrocie prawnym, a obowiązek jest wymagalny, nie istnieje rozbieżność między treścią obowiązku opisanego w decyzji i w tytule wykonawczym, a także między adresatem decyzji i osoba wskazaną w tytule wykonawczym (jest to skarżący), obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, organ egzekucyjny jest właściwy w sprawie, przed wystawieniem tytułu wykonawczego skarżącemu doręczono 14 marca 2014 r. upomnienie, zaś organ pozostaje wierzycielem i organem egzekucyjnym, stąd nie ma podstaw do składania wniosku o zawieszenie czy umorzenie postępowania egzekucyjnego. Trafność powyższych wniosków nie budzi wątpliwości ani Sądu, ani skarżącego, który nie powołuje się na zaistnienie żadnej z przesłanek z pkt 1-4 i 6-9 oraz nie kwestionuje stanowiska organu w tym zakresie. Stanowisko skarżącego o nieskonkretyzowanych warunkach rozbiórki i nieprecyzyjnym wskazaniu, na czym rozbiórka miałaby polegać, odnoszą się w istocie merytorycznie do treści decyzji ostatecznej o nakazie rozbiórki. Jeżeli skarżący chce kwestionować ustalenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, powinien uczynić to w ramach przysługujących mu nadzwyczajnych trybów weryfikacji takiej decyzji, tj. np. w trybie wznowienia postępowania, czy stwierdzenia nieważności decyzji. Z kolei powołany przez skarżącego art. 7a § 1 u.p.e.a. został dodany do ustawy z dniem 20 lutego 2021 r. przez art. 1 pkt 4) ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1553). Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 1 powołanej nowelizacji, w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Poza tym skarżący upatrywał naruszenia tego przepisu w zignorowaniu przez organy faktu rozbiórki. Jak jednak wskazano wyżej, do rozbiórki w ogóle nie doszło. W żadnym zatem wypadku przepis ten nie mógł stanowić postawy uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na względzie, Sąd doszedł do eksplicytnej konstatacji, o niemożności aprobatywnego ustosunkowania się do enuncjacji skarżącego, jakoby "subsumpcja notyfikowanych regulacji prawnych implikuje konkluzję, iż kontestowane postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu albowiem obowiązki rozbiórki zostały zrealizowane". W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o oddaleniu skargi, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.