II SA/Kr 467/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. S., U. S. i A. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę Wojewoda, postanowieniem z dnia 11 lutego 2021 r., znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia U. S., B. S. i A. S. na postanowienie Starosty [...] z dnia 22 września 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 4a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2040) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł o odmowie wydania U. S., B. S. i A. S. – na prawach wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej – zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie – w trybie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów – prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o powierzchni 257 m2, obr. [...], objętej księgą wieczystą nr [...] Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Postanowieniem z dnia 22 września 2020 r., znak: [...], Starosta [...] odmówił wydania zaświadczenia spółce cywilnej, reprezentowanej przez U. S., B. S. i A. S. z siedzibą w Z. – zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie – w trybie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów – prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o powierzchni 257 m2, obr. [...], objętej księgą wieczystą nr [...] Orzekając w ten sposób organ I instancji wskazał, iż wnioskowana nieruchomość zabudowana jest budynkiem według rodzaju KŚT jako "pozostałe budynki mieszkalne", w związku z czym, biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, tj. ustawę z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, nieruchomość oznaczona jako działka ewid. nr [...], obr. [...] – nie podlega przekształceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli U. S., B. S. i A. S.. Na skutek tego zażalenia Wojewoda wydał opisane na wstępie postanowienie reformatoryjne z dnia 11 lutego 2021 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji przytoczył art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów – i wskazał, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 pkt 3 odnośnej ustawy przekształceniu mogą wprawdzie podlegać grunty zabudowane obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych, jednakże tylko wówczas, gdy następuje to "wraz" z przekształceniem nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Do nieruchomości zabudowanej – jak to określili skarżący w zażaleniu – budynkiem "pełniącym funkcję składziku na narzędzia domowe, garażu" (w kartotece budynków sklasyfikowanym wg KŚT jako "pozostałe budynki niemieszkalne", zaś w księdze wieczystej opisanym jako "budynek garażu, wolnostojący, parterowy, niepodpiwniczony, ceramiczny o konstrukcji tradycyjnej"), która stanowi odrębną nieruchomość – w rozumieniu wieczysto-księgowym – od sąsiedniej działki nr [...], obr[...] Z., zabudowanej budynkiem mieszkalnym [...] (określonym w księdze wieczystej jako "budynek murowany przeznaczony na cele wypoczynkowe"), nie ma zastosowania ustawa przekształceniowa. Obiekty i urządzenia budowlane, by podlegać powyższej regulacji, muszą znajdować się na tym samym gruncie, co budynki mieszkalne. Tymczasem stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania działka ewidencyjna nr [...], obr. [...], stanowiąca własność Skarbu Państwa, objęta jest księgą wieczystą nr [...], a zatem odrębną niż wspomniana w zażaleniu działka nr [...], obr. [...], objęta księgą wieczystą nr [...], która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Powyższy fakt uniemożliwia uwzględnienie złożonego zażalenia, które tym samym uznać należy za nieuzasadnione. Na poparcie tego stanowiska organ przytoczył w szczególności wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29 września 2020 r., II SA/Rz 547/20. Odnosząc się do zarzutu zażalenia, iż zgodnie z dokumentacją geodezyjną na działce nr [...] znajduje się (niewielka) część budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr ewid.[...] o pow. 1315 m2 przy ul. [...] obr[...] – Wojewoda wyjaśnił, że okoliczność ta świadczy co najwyżej o tym, iż w momencie budowy budynku mieszkalnego obie z ww. działek stanowiły przedmiot jednolitego prawa, co z kolei nie stanowiło przeszkody do takiej właśnie realizacji rzeczonego budynku, względnie – jeśli budynek ten powstał przed geodezyjnym wydzieleniem działki nr [...] – że doszło do błędu przy wytyczaniu granic działki. Fakt ten natomiast w żaden sposób nie dowodzi tego, że działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Wojewoda skonkludował, że postanowienie Starosty [...] z dnia 22 września 2020 r., znak: [...], było co do zasady prawidłowe, jednakże mając na względzie fakt, iż prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości przysługuje wnioskodawcom na prawach wspólności łącznej – jako wspólników spółki cywilnej, która nie posiada odrębnej osobowości prawnej – konieczne było uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i orzeczenie o odmowie wydania U. S., B. S. i A. S. zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawców treści. Pismem z dnia 19 marca 2021 r. skargę na postanowienie Wojewody z dnia 11 lutego 2021 r. wnieśli U. S., B. S. i A. S.. Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu: I. rażące naruszenie przepisów postępowania, a to: 1) art. 138 § 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i wydaniu postanowienia faktycznie utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji obarczone wadami, które to postanowienie z uwagi na wymienione okoliczności organ II Instancji obowiązany był w całości uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania względnie zmienić i orzec o wydaniu U. S., B. S. i A. S. – na prawach wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej – zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie – w trybie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zbudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów – prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewid. Nr [...] o powierzchni 257 m2, obr. [...], objętej księgą wieczystą nr [...]; 2) art. 15 k.p.a. – przez naruszenie zasady dwuinstancyjności i nie rozpoznanie sprawy przez organ II instancji w sposób kompleksowy i pełny, a ograniczenie się wyłącznie do odpowiedzi na zarzuty skarżących w sposób ogólnikowy, bez zapoznania się z treścią dokumentacji wskazanej przez skarżących i ograniczenie się wyłącznie do informacji zapisanych w ewidencji gruntów i budynków; 3) naruszenie art. 7, 8, 11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia oraz niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym tych, podniesionych w zarzutach odwołujących – zwłaszcza zaś do przywołanej we wniosku dokumentacji geodezyjnej, zalegającej w treści ksiąg wieczystych dla ww. nieruchomości, a które dotyczą okoliczności mających wpływ na ocenę, czy działka ewid. [...] obr. [...] o powierzchni 257 m2 opisana w księdze wieczystej [...] spełnia funkcję umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr ewid.[...] o pow. 1315m2 przy ul. [...] obr. [...] gm. Z. – stanowiąc z nią jedną, gospodarczą całość; 4) art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza tym, że organ w sposób ogólnikowy stwierdza, że stanowisko wnioskodawców (skarżących) w zakresie argumentów przedstawionych w treści wniosku jest mylne, zaś organ II Instancji fatycznie ograniczył się do zbadania wyłącznie zapisów operatu gruntów i budynków, gdzie sporna działka została zaliczona do zabudowanych "pozostałymi budynkami niemieszkalnymi", mimo że z akt sprawy wynika, że budynek zlokalizowany na działce pełni funkcję składziku na narzędzia domowe, garażu – spełnia zatem funkcję pomocniczą dla możliwości prawidłowego korzystania z budynku mieszkalnego i znajduje się w jego bezpośrednim sąsiedztwie, stanowiąc faktycznie gospodarczą całość; 5) art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez to, że organ nie dokonał oceny w kontekście okoliczności i argumentów wskazanych w zarzutach skarżących; 6) naruszenie zasad procedowania wyrażonych w art. 6, 12 § 1, 77 § 1 k.p.a.; II naruszenie przepisów prawa materialnego, a to w szczególności: 1) art. 1 ust. 1 i 2 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów a to przez odmowę zastosowania ww. przepisów w sytuacji, gdy nieruchomość oznaczona jako działka ewid. [...] obr[...] o powierzchni 257 m2 opisana w księdze wieczystej [...] spełnia przesłanki o jakich mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, gdyż przez swoje położenie jak też funkcję umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr ewid.[...] o pow. 1315m2 przy ul. [...] obr. [...] gm. Z., którego część znajduje się zgodnie z dokumentacją geodezyjną na działce nr [...]; 2) błędnej wykładni art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów w ten sposób, że: a) nawet jeżeli uznać dokonane przez organ "wywody" w zakresie konieczności znajdowania się na tym samym gruncie budynków i budowli co budynki mieszkalne, to w przedmiotowej sprawie wymóg ten jest spełniony, przy czym nie ma znaczenia, iż budynek znajduje się częściowo na działce będącej przedmiotem przekształcenia – w tym zakresie jest to tylko nieuprawniona i dowolna interpretacja organu II Instancji nie znajdująca poparcia ani w prawie ani w orzecznictwie; b) organ II Instancji czyni nieuprawnione domniemania, iż stan ten wynika z błędu przy wytyczaniu granic działki, czego nie potwierdza zalegająca w spawie dokumentacja; c) organ II Instancji pomija okoliczność, że dla sprawy znaczenie ma przede wszystkim stan faktyczny, a organ II Instancji zobowiązany jest do wydania postanowienia w oparciu o istniejący stan faktyczny – a stan faktyczny jest taki, że budynek mieszkalny znajduje się na tym samym gruncie; d) okoliczność iż uprzednio działki te "stanowiły przedmiot jednolitego prawa" – co sugeruje organ II Instancji w treści uzasadnienia postanowienia (str. 5 uzasadnienia) potwierdza tylko zasadność wniosku; d) organ II instancji pomija okoliczność, że prawo budowlane nie przewiduje żadnych ograniczeń w zabudowie więcej niż jednej działki i w takim przypadku nawet jeżeli budynek jest na niej zrealizowany tylko częściowo to jest to działka zabudowana, co organ II Instancji winien uwzględnić dokonując wykładni art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy przekształceniowej; e) brak jest podstaw systemowych do rozróżniania, iż w przedmiotowej sprawie jest to działka niezabudowana budynkiem mieszkalnym, podczas gdy np. dla celów prawa budowlanego byłaby to działka zabudowana. Skarżący wnieśli o: 1) zmianę zaskarżonego postanowienia i wydanie U. S., B. S. i A. S. – na prawach wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej – zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie – w trybie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zbudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów – prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewid. Nr [...] o powierzchni 257 m2, obr[...], objętej księgą wieczystą nr [...] – ewentualnie: 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego do postanowienia organu I Instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I Instancji – a także o zasądzenie na rzecz skarżących solidarnie kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewoda ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej; postanowienie to odpowiada prawu, a skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej k.p.a.) organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (§ 4). Artykuł 218 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). W myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter zbliżony do postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, przy czym kodeks nie określa wyraźnie relacji miedzy tymi postępowaniami, a w szczególności nie stanowi o odpowiednim stosowaniu przy wydawaniu zaświadczeń przepisów o postępowaniu jurysdykcyjnym. Niemniej jednak przyjmuje się, że takie odpowiednie stosowanie przepisów jest uzasadnione, a nawet niezbędne. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli – jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85). Gdy idzie o zaświadczenie, do którego odnosi się zaskarżone postanowienie, jest ono dodatkowo przedmiotem regulacji szczegółowej zawartej w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t.j. Dz.U. 2020 r. poz. 2040 ze zm., dalej "ustawa"). Zgodnie z art. 1 ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów (ust. 1). Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydawane przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej – w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Ustawa precyzuje też treść zaświadczenia, a nadto odmiennie od ogólnych rozwiązań przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego reguluje sposób inicjowania czynności organu tudzież obowiązujące terminy. Jak trafnie zauważył Wojewoda, na przedmiotowej działce nr [...] obr. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], posadowiony jest jedynie budynek zaliczony w kartotece budynków do kategorii "pozostałe budynki niemieszkalne", zaś w księdze wieczystej opisany jako "budynek garażu, wolnostojący, parterowy, niepodpiwniczony, ceramiczny o konstrukcji tradycyjnej". Istnienie tego budynku na przedmiotowej działce z pewnością nie powoduje, że ma ona znamiona "gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe", ani też nie powoduje, że nastąpił co do niej skutek wskazany w art. 1 ust. 1 ustawy. Z przepisów art. 1 ust. 2 ustawy jasno wynika, że "wymienione w nim obiekty i urządzenia budowlane, aby mogły podlegać powyższej regulacji, muszą znajdować się na tym samym gruncie co budynki mieszkalne. Potwierdza to treść art. 1 ust. 5 ustawy, który stanowi, że obiekty i urządzenia budowlane, o których mowa w ust. 2, z dniem przekształcenia stają częścią składową tego gruntu (tj. gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe). Oznacza to, że jeżeli obiekty i urządzenia budowlane stanowią odrębną nieruchomość od budynków mieszkalnych, dla których urządzone są odrębne księgi wieczyste, to nawet gdy umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z nich, nie podlegają cytowanej regulacji. Nie dzielą bowiem w takiej sytuacji losu prawnego budynku mieszkalnego. Aby zatem mogło nastąpić przedmiotowe przekształcenie muszą zostać spełnione dwa warunki: 1) wskazane obiekty muszą znajdować się na tej samej nieruchomości co budynek mieszkalny, a co za tym idzie muszą dzielić jej los prawny – w sytuacji, gdy obiekty te będą znajdowały się na innej nieruchomości, o odrębnym stanie prawnym, nie podlega ona przekształceniu, 2) musi również istnieć związek funkcjonalny pomiędzy korzystaniem z budynków mieszkalnych a funkcją realizowaną przez te obiekty – jeżeli taki związek nie istnieje, przekształcenie nie nastąpiło (...). Samo wybudowanie na nieruchomości budynku garażowego, umożliwiającego prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych położonych na działkach sąsiednich nie powoduje, że nieruchomość ta staje się z tej przyczyny zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów" (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 maja 2021 r., II SA/Gd 139/21). Wojewoda zasadnie zatem zakwestionował znaczenie odnośnego budynku garażowego jego potencjalnej przesłanki uznania działki nr [...] obr. [...] za "grunt zabudowany na cele mieszkaniowe". W tym też kontekście – nawiązując do zarzutów skargi – należy zauważyć, że bez znaczenia są ewentualne związki funkcjonalne tego budynku z budynkiem na działce nr [...] obr. [...] (i to nawet gdyby ten drugi budynek rzeczywiście był budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym lub wielorodzinnym, co budzi zasadnicze wątpliwości). "Bez względu na przyczyny, dla których działka zabudowana budynkiem garażowym została wyodrębniona geodezyjnie, prawo do jej wieczystego użytkowania nie przekształciło się w prawo własności. Działka ta bowiem stanowi odrębną nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta o wskazanym przez organ numerze" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2020 r., II SA/Kr 316/20, CBOSA). Zaznaczyć też trzeba, że powoływany w skardze art. 1a ustawy w części hipotetycznej też traktuje o "gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2" – a nie o innej nieruchomości położonej w bliższym lub dalszym sąsiedztwie. Ze zgromadzonej dokumentacji (księgi wieczyste, dane ewidencyjne) wynika, że na objętej wnioskiem działce nr [...] obr. [...] (KW nr [...]) znajduje się tylko jeden budynek, tj. ów budynek garażowy. Na działce sąsiedniej nr [...] obr[...] ([...]) też znajduje się tylko jeden budynek – jest on opisany w księdze wieczystej jako "budynek murowany przeznaczony na cele wypoczynkowe" (organ i skarżący określają go dodatkowo jako "Willa [...]" – z powszechnie dostępnych danych wynika, że pełni on funkcję pensjonatu – domu wczasowego; również ze znajdującego się w aktach protokołu otwarcia ofert z dnia 5 stycznia 2006 r. wynika, że skarżący złożyli ofertę jako "dotychczasowi dzierżawcy domu wczasowego [...]"). Mając na uwadze powyższe, argumentacja skargi nawiązująca do tego, że w świetle dokumentacji geodezyjnej niewielka część budynku posadowionego na działce nr [...] obr. [...] może wykraczać poza tę działkę i znajdować się na objętej wnioskiem działce nr [...] obr. [...] – jawi się jako niezasadna, przede wszystkim z tych przyczyn, które wskazał Wojewoda. Zdaniem Sądu, niezależnie od genezy takiego stanu rzeczy, nawet gdyby owa niewielka część budynku rzeczywiście wykraczała na działkę sąsiednią (działkę objętą wnioskiem), niepodobna by uznać, że ta działka sąsiednia również jest tym budynkiem "zabudowana" ani – tym bardziej – że ten budynek determinuje jej przeznaczenie. Poza tym, zdaniem Sądu, "Willa [...] będąca "budynkiem murowanym przeznaczonym na cele wypoczynkowe", w istocie nie jest ani budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym ani budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Wszak cele mieszkaniowe i cele wypoczynkowe nie są tożsame. Notabene, również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w § 3 pkt 4 i 5 – czyni dystynkcję między budynkiem mieszkalnym (który może być jednorodzinny lub wielorodzinny) a budynkiem zamieszkania zbiorowego (jest nim np. pensjonat, dom wczasowy czy hotel). Budynek zamieszkania zbiorowego nie jest budynkiem mieszkalnym (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r., III SA/Wa 3891/14, CBOSA). "Mieszkanie służy do samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego. Takiemu celowi nie służą pomieszczenia w budynku zamieszkania zbiorowego" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 marca 2019 r., II SA/Gl 763/18, CBOSA). Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.