II SA/Kr 47/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: AWSA Inga Gołowska WSA Barbara Pasternak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz A.M. kwotę 100 zł. ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem [....] Burmistrz Gminy S. i, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717 z 2003 roku), ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2004r. nr 204, póz. 2086) oraz art. 106 k.p.a., uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji położonej na działce nr..... w S. przy drodze gminnej nr ewid. ....w S. , polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku usługowego, przebudowie dachu i zmianie sposobu użytkowania poddasza z przeznaczeniem na cele mieszkalne, budowie przyłącza kanalizacji burzowej, którego inwestorem jest J.P. W uzasadnieniu organ podał, że działka nr .....w S. położona jest bezpośrednio przy drodze gminnej nr ewid. .....w S. Po przeprowadzeniu wizji w terenie i zbadaniu akt sprawy organ stwierdził, że obsługa komunikacyjna nieruchomości w wyniku inwestycji nie ulega zmianie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A.M. wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i orzeczenie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. A.M. wskazał, że planowana rozbudowa uniemożliwia mu wykonywanie praw właścicielskich w odniesieniu do jego nieruchomości, co oznacza, iż postanowienie narusza art. 140 w zw. z art. 143 k.c. Podał również, iż nie został wezwany do udziału w oględzinach nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, co stanowiło naruszenie art. 90 § 2 i 91 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a. Wskazując na linię orzecznictwa NSA A.M. podał także, odebranie skarżącemu prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jak też uchybienie obowiązkowi wezwania do udziału w oględzinach nieruchomości stanowi naruszenie m.in. art. 10 k.p.a. Uchybienia organu l Instancji oznaczają, iż w toku postępowania nie zostały zgromadzone i rozważone wszystkie dowody konieczne do prawidłowego wydania postanowienia w sprawie. Ponadto zarzucił, że organ l instancji w sentencji decyzji wskazał ogólnikowo ustawę o drogach publicznych nie podając konkretnego przepisu, czym naruszył art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania pełnej podstawy prawnej. Postanowieniem [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, nr 80, póz. 717 ze zm.), ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, póz. 2086 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie to następuje w trybie art. 106 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Następnie organ odwoławczy podał, że organ l instancji dokonał uzgodnień w zakresie swojej właściwości, wyraźnie wskazując, iż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdzono, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości w wyniku inwestycji nie ulegnie zmianie. Odnosząc się do zarzutu strony zawartego w zażaleniu Kolegium wskazało, iż postanowienie Burmistrza Gminy S. nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia planowanej inwestycji, a jedynie wskazuje na możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej nieruchomości, która to objęta jest projektem decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto zagadnienia objęte przez stronę zarzutami rozstrzygane będą przez właściwy organ administracji architektoniczne - budowlanej na etapie pozwolenia na budowę, w którym to postępowaniu strona będzie brała udział i będzie miała możliwość zajęcia stanowiska. W zakresie zarzutu naruszenia art. 140 i 143 kodeksu cywilnego Kolegium wskazało, iż nie może zająć się merytorycznie tymi zarzutami z uwagi na okoliczność, iż podlegają one jurysdykcji sądów powszechnych. W skardze na powyższe postanowienie A.M. wniósł o zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako utrzymującego w mocy postanowienie dotknięte wadą nieważności polegającą na trwałej niewykonalności (art. 156 §1 pkt 5 w zw. z art. 144 k.p.a.). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spawy, a to art. 140 w zw. z art. 143 k.c. polegające na bezzasadnej odmowie ich zastosowania w toku postępowania administracyjnego, b. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spawy, a to art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż procedura uzyskania stanowiska innych organów administracyjnych nastąpiła zgodnie z powyższą regulacją, c. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 90 § 2 i 91 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik spawy polegające na przyjęciu, iż odebranie skarżącemu prawa udziału w rozprawie administracyjnej nie stanowiło wady skutkującej koniecznością uchylenia postanowienia organu l instancji. Uzasadniając zarzuty skarżący powtórzył twierdzenia zawarte w zażaleniu od postanowienia organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu swojego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z przepisem art.53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.05.130.1087) decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. "nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego" (wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r, II SA 1818/00, LEX nr 53353). Zajęcie stanowiska w sprawie przez inny organ nie może wykraczać poza zakres kompetencji organu współdziałającego w postępowaniu, wyznaczony przepisami prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000 r., V SA 1451/99, LEX nr 49284, oraz wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., V SA 609/01, LEX nr 79240). Dlatego też , stosownie do przepisu art.35 ust.3 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U.04.204.2086) uzgodnienie w niniejszej sprawie dotyczy możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Aktualne brzmienie tego przepisu dostosowane zostało do treści nowych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717) oraz do zmienionych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016) , w tym również rozporządzenia z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało, jak stwierdzono w jego uzasadnieniu , po przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego - wizji w terenie. O przeprowadzeniu tej czynności strony nie zostały zawiadomione, a w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego dokonanie tej czynności. W aktach administracyjnych brak jest nadto wniosku inwestora , w związku z tym nie wiadomo jak określił on planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu oraz potrzeby inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej. Organ uzgadniający winien wiedzieć na czym polega planowana zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. W aktach znajduje się jedynie projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, w których brak powyższych danych. Ponieważ organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie dotychczasowej obsługi komunikacyjnej działki inwestora , twierdzenie , iż obsługa komunikacyjna nieruchomości w wyniku inwestycji nie ulegnie zmianie , jest gołosłowne. Nadto , z przedłożonych akt administracyjnych nie wynika gdzie położona jest działka skarżącego. Organ nie dokonał też w tym zakresie żadnych ustaleń. Uchybień tych nie usunął organ odwoławczy. Ani organ l , ani II instancji nie określił nawet zakresu dokonywanego uzgodnienia. Powyższe upoważnia do stwierdzenia , ze zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu Sąd nie wypowiada się co do zastosowania przez organy prawa materialnego , gdyż subsumcja przepisu nastąpiła z naruszeniem zasad procesowych. Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też , na podstawie powołanego przepisu i art.200 ppsa orzeczono jak w sentencji.