II SA/Kr 471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 grudnia 2014 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. M.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 grudnia 2014 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wraz ze skargą wniosła o zwolnienie jej od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2015 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie pozostawił wniosek strony o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. W ustawowym terminie M.G. wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. W sprzeciwie podniosła, że analiza przepisów postępowania sądowoadministracyjnego oraz aktów wykonawczych prowadzi do wniosku, iż ustawodawca w żadnym miejscu nie określił tak krótkiego terminu na wypełnienie skomplikowanego formularza jak termin 7 dni. W art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazano jedynie, że wniosek powinien zostać uzupełniony przez stronę "w zakreślonym terminie". Podobnie w § 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245), który stanowi podstawę doręczenia formularza wniosku stronie, nie wskazano terminu, w którym wniosek powinien zostać przesłany do Sądu. Biorąc pod uwagę fakt, że oświadczenia składane są we wniosku pod odpowiedzialnością karną i zawierają bardzo szczegółowe, wymagające sprawdzenia dla rzetelnego wypełnienia wniosku informacje, przyjąć należy, że wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie termin był zbyt krótki. W efekcie doszło do ograniczenia konstytucyjnego prawa do sądu strony, która bez uszczerbku dla własnego utrzymania nie mogła pokryć kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższego wynika, że jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, referendarz czy sąd wraz z wezwaniem do usunięcia braków przesyła jej formularz w celu jego wypełnienia, wyznaczając termin, którego niedochowanie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 5 maja 2015 r. Sąd wezwał skarżącą M.G. , aby w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wypełniła i odesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Jak wynika z akt sprawy (dowód doręczenia w aktach), pismo to zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 25 maja 2015 r. Termin do nadesłania wypełnionego formularza wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 1 czerwca 2015 r. Skarżąca nie wykonała nałożonego przez Sąd obowiązku. Odnosząc się do sprzeciwu podnieść należy, że z art. 257 P.p.s.a. wynika, że strona powinna złożyć wniosek na formularzu "PPF" lub uzupełnić braki wniosku "w zakreślonym terminie". Jest to zatem termin sądowy, który wyznacza orzekający. Standardowo wyznacza się termin siedmiodniowy, podobnie jak terminy ustawowe do usunięcia braków formalnych innych pism, który wydaje się być odpowiedni jak wskazuje praktyka. Jeżeli strona miała problemy z ustaleniem własnej sytuacji materialnej w tym terminie, mogła zwrócić się do Sądu o jego przedłużenie. Wnioskodawczyni jednak nie dokonała żadnej czynności w zakreślonym terminie, zatem w tej sytuacji Sąd jest zobligowany, na mocy art. 257 P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a., do pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.