II SA/Kr 472/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie AWSA Janusz Kasprzycki AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody z dnia 23 lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala WSA/wyr. l - sentencja wyroku Decyzją nr [...] z dnia [...].2003 roku, znak [...] Wójt Gminy zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. M. i W. M. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, obejmującego budynek mieszkalny jednorodzinny (na miejscu starej stodoły) z przyłączami- kanalizacyjnym i szambem szczelnym 6,5 m3, przyłączem niskiego napięcia (od istniejącego na działce budynku mieszkalnego) oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr 1188 w [...]. Podstawę prawną decyzji stanowiły art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku-Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, iż inwestorzy przedłożyli dokumentację techniczną i inne wymagane dokumenty, wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, spełnili warunki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także przedłożyli decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Organ zaznaczył również, iż rozstrzygnięcie podnoszonego przez strony sporu odnośnie położenia granicy działki nie leży w jego kompetencji, zaś projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie sytuacyjno-wysokościowej przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Od powyższej decyzji odwołał się w terminie M. T., zarzucając iż nie uwzględnia ona interesów właścicieli i użytkowników działek sąsiednich, a także iż kwestie własnościowe terenu inwestycji i należącej do autora odwołania sąsiedniej działki nr 1189 nie są uregulowane. Decyzją z dnia 23 lutego 2004 roku, znak [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (tekst jednolity- Dz. U. z 2003 roku, nr 207, poz. 2016), Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Inwestor dołączył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, załączył projekt budowlany z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami, wykonany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniono, iż budynek zostanie usytuowany w miejscu starej stodoły, przeznaczonej do rozbiórki, przy granicy z działką 1187, a więc w tym miejscu nie zmienia się usytuowanie obiektu w stosunku do istniejącej granicy działki. Natomiast usytuowanie w odległości projektowanej 4 m. od granicy działki 1189 w momencie rozpoczęcia realizacji obiektu wymaga geodezyjnego wytyczenia albo ustalenia granic działek. Nie stwierdzono także naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. We wniesionej w terminie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. T., ponownie podnosząc kwestie braku rozgraniczenia pomiędzy działkami nr 1188 i 1189 oraz twierdząc, iż jego działka przylegała aż do okapu stodoły, na której miejscu ma powstać sporna inwestycja. Mapa sytuacyjno-wysokościowa i projekt zagospodarowania działki nie odzwierciedlają tego stanu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym ponownie podnosząc,. iż kwestia rozgraniczenia gruntów pozostaje poza sferą regulacji przepisów Prawa budowlanego i poza kompetencjami organów administracji architektoniczno- budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Po przeanalizowaniu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, a także przebiegu postępowania przed organami administracji publicznej obu instancji skargę należy uznać za nieuzasadnioną, wobec czego podlegała ona oddaleniu. Postępowanie prowadzone przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w ocenie Sądu całkowicie czyni zadość wymogom, przewidzianym przez przepisy k.p.a. Prawidłowo, mając na uwadze art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ustalony został obszar oddziaływania obiektu i krąg stron, którym następnie zapewniono- w myśl art. 10 k.p.a. - możliwość wzięcia czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie. Również sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego uznać należy za zgodny z normami procedury administracyjnej, w szczególności z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz art. z 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stan faktyczny oraz prawny sprawy znalazł stosowne odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięć, zgodnie z wymogami stawianymi przez art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie budzą także zastrzeżeń, jeżeli chodzi o prawidłowość zastosowanych przepisów prawa materialnego, a to ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane. W szczególności przeprowadzone postępowanie administracyjne pozwoliło zbadać wszystkie przesłanki wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, wyszczególnione w art. 32 tej ustawy. Należy uznać za prawidłowe- w świetle przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska oraz przepisów wykonawczych do tego aktu- stwierdzenie organów, iż przedsięwzięcie jakim jest sporna inwestycja nie wymagało przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, zaś inwestorzy przedłożyli niezbędne uzgodnienia oraz decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, co czyni zadość wymogom art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Złożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagane przez art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, nie budzi wątpliwości co do wiarygodności i nie było w toku postępowania kwestionowane. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji, ustalającej dla planowanej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony przez osobę uprawnioną i odpowiada wymogom art. 34 Prawa budowlanego wraz z przepisami wykonawczymi. Nie ma racji skarżący, upatrując przyczyn wadliwości decyzji w rzekomym braku rozgraniczenia nieruchomości, objętej zamierzeniem budowlanym i nieruchomości do niego należącej, czy też we własnym twierdzeniu, iż mapy użyte przy projektowaniu zatwierdzonego projektu nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu prawnego. Na akceptację zasługuje stanowisko, zajęte w tej kwestii przez organy administracji architektoniczne- budowlanej, że postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie stanowi materii, w ramach której możliwe byłoby rozstrzyganie sporów o własność i o rozgraniczenie nieruchomości. Spory tego rodzaju winny być rozstrzygane w trybie art. 30 i n. ustawy z dnia 17 maja 1989 roku- Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (tekst jednolity- Dz. U. z 2000 roku, Nr 100, poz. 1086 z późniejszymi zmianami). Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż w myśl art. 30 ust. 1 tej ustawy, wójtowie, burmistrzowie albo prezydenci miast przeprowadzają rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony, przy czym- stosownie do art. 30 ust. 2 - przeprowadzenie rozgraniczenia z urzędu możliwe jest wyłącznie przy scalaniu gruntów oraz gdy potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Poza tymi przypadkami, postępowanie rozgraniczeniowe może się toczyć wyłącznie na wniosek. W niniejszej sprawie nie było zatem możliwości, aby organ administracji, którym w pierwszej instancji był Wójt Gminy, wszczął postępowanie rozgraniczeniowe z urzędu, bez inicjatywy stron. Brak jest także w aktach administracyjnych potwierdzenia, aby spory o granicę wyszły poza fazę twierdzeń skarżącego i znalazły dalszy ciąg w postaci postępowania przed właściwym organem administracji lub sądem. Jedynym z tą materią związanym dokumentem jest pismo, skierowane do M. M., informujące o dokumentach koniecznych do skutecznego złożenia wniosku o rozgraniczenie, jednak nie stanowi to jeszcze potwierdzenia, że postępowanie takie zostało rzeczywiście wszczęte. W nawiązaniu do powyższego wskazać należy, iż jedynie w sytuacji, gdyby toczyło się formalne postępowanie, mające na celu weryfikację przebiegu granic spornej nieruchomości, organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę miałyby możliwość (aczkolwiek nie obowiązek) zawieszenia prowadzonego postępowania pozwoleniowego do czasu uzgodnienia przebiegu granic na mapach geodezyjnych z aktualnym stanem prawnym, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W przeciwnym wypadku, czyli w sytuacji jaka miała miejsce w sprawie niniejszej, organy administracji architektoniczne- budowlanej nie miały uprawnienia, aby wstrzymywać postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę wyłącznie z powodu twierdzeń skarżącego o spornym przebiegu granicy. Nie miały także- jak wskazano powyżej-możliwości wszczęcia z urzędu postępowania rozgraniczeniowego. Koniecznym jest w tym miejscu wyjaśnienie, iż w myśl art. 4 ustawy- Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z przepisu tego wywieść należy wniosek, że organy rozstrzygające o udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji spełnienia przez inwestora wymagań, przewidzianych przepisami prawa są zobligowane do wydania pozwolenia- jest to zatem decyzja związana, nie pozostawiająca administracji publicznej pola do zastosowania uznania administracyjnego. Co za tym idzie, nie ma możliwości nałożenia na inwestora obowiązków innych niż te, które są przewidziane przepisami prawa budowlanego. Odnośnie kwestii ustalenia przebiegu granic nieruchomości, objętej zamierzeniem budowlanym, przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przewiduje wymóg, by projekt zagospodarowania działki lub terenu został wykonany na aktualnej mapie. Doprecyzowując powyższą normę, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, póz. 1133) stanowi, że projekt zagospodarowania ma być sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Inwestor wobec tego był zobowiązany do przedłożenia projektu, sporządzonego na podstawie map, znajdujących się w tym zasobie, natomiast organy administracji architektoniczne- budowlanej nie miały uprawnień, aby żądać od niego wykazywania aktualności takiej mapy wyłącznie z tego powodu, iż właściciel działki sąsiedniej podnosi wątpliwości co do jej zgodności ze stanem prawnym. Taka ingerencja organów stanowiłaby bowiem rażące naruszenie przepisu art. 4 ustawy-Prawo budowlane. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku nie dostrzeżenia takich wad w decyzjach, zapadłych w toku kontrolowanego postępowania, sąd nie uwzględniając skargi, oddala ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ponieważ Sąd nie dostrzegł w niniejszej sprawie uchybień, stanowiących wady skutkujące koniecznością uchylenia którejkolwiek z wydanych decyzji, a zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, orzeczono jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.