II SA/Kr 473/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Paweł Darmoń Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę - po wznowieniu postępowania skargę oddala. Pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. M. T. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w N. S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z 27.04.2012 r., znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. P. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku przechowalni z przeznaczeniem na tłocznię owoców oraz na budowę przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego do projektowanego zbiornika na ścieki na działce ewid. nr [...] w m. [...], gmina Ł. D., która stała się ostateczna z dniem 22 maja 2012 r. oraz o przeprowadzenie dowodów z map i szkiców polowych wykonanych przez uprawnionych geodetów. Starosta [...] postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5, art. 148 i art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. dalej jako: "k.p.a.") postępowanie zakończone decyzją ostateczną Starosty [...] nr [...], z dnia 27 kwietnia 2012 r., znak: [...] dotyczącą pozwolenia udzielonego dla A. P. na przebudowę i rozbudowę budynku przechowalni owoców z przeznaczeniem na tłocznię owoców wraz z budową infrastruktury towarzyszącej na działkach nr [...] położonych w obrębie ewid. [...], gm. Ł. D.. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia 12 czerwca 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r, póz. 290, z późn. zm., dalej jako: "p.b.") odmówił uchylenia - w postępowaniu wznowieniowym - ostatecznej decyzji własnej Nr [...] z 27 kwietnia 2012 r. znak: [...] udzielającej A. P. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przechowalni owoców z przeznaczeniem na tłocznię owoców wraz z budową infrastruktury towarzyszącej na działkach nr [...] w m[...] gmina Ł. D.. W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na treść art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stwierdził, że żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona. Podniósł, że zdaniem wnioskodawczyni dokumenty na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały sfałszowane. Niemniej jednak aby móc stwierdzić sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, którego wnioskodawczyni nie przedstawiła. Zdaniem organu I instancji fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Natomiast w przedmiotowym postępowaniu nie wskazano żadnych dowodów, które spełniają powyższe wymagania, zatem przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie została spełniona. Zdaniem organu I instancji nie została również spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z która postępowanie wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wnioskodawczyni przedstawiła kserokopie opracowań geodezyjnych z lat: 1998, 2001 i 2011 wskazując je jako istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Opracowania te (mapy i szkice) przedstawiają na przestrzeni lat 1998-2011, różną formę i lokalizację obiektu, będącego przedmiotem postępowania na działkach [...] w Ż. . Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, Starosta [...] wyjaśnił, że organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę na podstawie dokumentacji wymaganej przepisem art. 33 p.b. Głównym załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę są cztery egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego w myśl art. 34 p.b.. Część projektu budowlanego stanowi projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych. Organ wydając pozwolenie na budowę inwestorowi opierał się przede wszystkim na projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym na aktualnej mapie do celów projektowych odzwierciedlającej stan faktyczny zabudowy. Mapa ta została wykonana przez geodetę posiadającego odpowiednie uprawnienia i przedstawia istniejący obiekt będący przedmiotem pozwolenia na budowę. Ponadto organ nie analizuje, co działo się z obiektem wcześniej, a wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę w oparciu o projekt zagospodarowania terenu ukazujący stan istniejący i projektowany. Projekt budowlany zawiera również ekspertyzę techniczną obiektu z dokumentacją zdjęciową, z której wynika, iż na działce istnieje obiekt o parametrach określonych w dokumentacji projektowej. W świetle powyższego nie można mówić o nowych okolicznościach bądź nowych dowodach nieznanych organowi, a fakt, że w minionych latach (przed wydaniem spornej decyzji) obiekt był przekształcany lub przebudowywany, nie stanowi okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, w związku z tym przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. również nie została spełniona. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w ustawowym terminie M. T. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art, 77. art 9, art. 10, art. 104, ustawy k.p.a., oraz brak odniesienia się do treści przedstawionej dokumentacji. Wojewoda decyzją z dnia 8 lutego 2018 r. na podstawie art. art 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw [...]), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Podzielił on stanowisko organu I instancji dotyczące braku spełnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy k.p.a., albowiem M. T. w sposób ogólny wskazała, że dokumenty zostały sfałszowane, a sfałszowanie dokumentu musi być jednak potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Takiego orzeczenia M. T. nie przedstawiła, a nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego brak jest również podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przedstawiona przez M. T. opinia techniczna biegłego sądowego z zakresu geodezji z 30.11.2017 r. przedstawiająca przebieg granicy pomiędzy działkami ewid. nr [...] i nr [...] w miejscowości Ż.. gmina Ł. D. niczego nie udowodniła, a tym samym nie wniosła niczego nowego do sprawy, ponieważ według opinii technicznej uprawniony geodeta biegły sądowy J. W. działając na zlecenie Sądu wykonał mapę z rozgraniczenia, oraz szkic sytuacyjny w skali 1 :250 na którym oznaczono pięć wersji przebiegu granicy pomiędzy działkami ewid. nr [...] i nr [...], a mianowicie; linią - 109-120-104-103 przebieg granicy według mapy ewidencyjnej; linią - 9-8-53-59-61-95 przebieg granicy według wskazań A. P.; linią - 107-106-54-62-75-96 przebieg granicy według wskazań M. T.; linią [...] przebieg granicy według operatu geodety M. W. KERG [...]; linią [...] przebieg granicy według operatu geodety K. B. KERG [...]. Nadto wskazał, że geodeta J. W. na podstawie analizy wszystkich zdjęć lotniczych nie był w stanie wskazać jednoznacznie granicy pomiędzy działkami spornymi z uwagi na małą dokładność. W ocenie organu odwoławczego ogólne stwierdzenie M. T., że coś zostało sfałszowane, winno być potwierdzone orzeczeniem sadu lub innego organu, a takiego orzeczenia skarżąca nie przedstawiła. Strona która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód zgromadzony w prowadzonym postępowaniu dowodowym okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) musi przedstawić właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sadowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany; nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, W świetle powyższych ustaleń dotyczących przedstawionej opinii biegłego sądowego – zdaniem organu odwoławczego - nie można mówić o nowych okolicznościach bądź nowych dowodach nieznanych organowi, który wydał decyzję. Projekt zagospodarowania działki będący częścią zatwierdzonego decyzją z 27.04.2012 r. projektu budowlanego został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych odzwierciedlającej stan faktyczny zabudowy. Z kolei administracja architektoniczno-budowlana nie jest właściwa do oceny map do celów projektowych i nie rozstrzyga kwestii przebiegu granic opierając się w tym względzie na aktualnych podkładach geodezyjnych. Na powyższą decyzję M. T. – dalej skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. art. 6,7,3,9, i art. 28 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 80k.p.a., ad. 148k.p.a. w związku z art. 145 §1 pkt. 5 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki z 145 k.p.a. zgodnie z którym to tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję w postaci nie rozpoznanych przez organ I instancji załączonej do wniosku o wznowienie dokumentacji geodezyjnej , z której wynika, iż: - odległość między starymi stodołami na działkach [...] w rzeczywistości wynosiła 3 metry, a obecnie nowy obiekt jest posadowiony w odległości 1,80 metra od stodoły na działce [...]; - przed wydaniem skarżonej decyzji z 27.04. 2012 r. A. P. bez żadnego zgłoszenia , decyzji, zgody jej ojca J. R. budował rzekomą wiatę, aby uzyskać decyzję o jej przebudowie, w sytuacji gdy już istniał w terenie obiekt, ale jedynie na części terenu zajętego przez obecną budowlę, co oznacza , że decyzja ostateczna została wydana w oparciu o dane niezgodne ze stanem prawnym oraz faktycznym, a nadto wbrew przyjętej granicy w załączonych do wniosku dokumentach , co nastąpiło z naruszeniem art. 32, 33 i nast. Prawa budowlanego, - nadto poprzez dowolne ustalenie jakoby opinia biegłego geodety [...] w sprawie cywilnej nie potwierdzała odległości z dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez geodetów M. W. w marcu 1998 oraz w roku 2001 , a także geodetów K. B. i J. B. w roku 2011 wykazujących zmianę odnośnie usytuowania nowego budynku poprzez przybliżenie do granicy działki wnioskodawczyni na nowo zbudowanego budynku przechowalni owoców z przeznaczeniem na tłocznię owoców - z powodu rzekomej niemożliwości odczytu fotografii lotniczych w sytuacji potwierdzenia istnienia granicy między działkami [...] wzdłuż linii; łączącej punkty 107 - 106 -62 - 75-A na szkicu sytuacyjnym w skali 1:250 sporządzonym jako załącznik do mapy sytuacyjnej w skali 1:2000 oraz opinii technicznej z dnia 30.11. 2017 r. w/w biegłego geodety, czemu przeczy postanowienia Sądu Okręgowego w N. S. z dnia 1 lutego 2018 r. w sprawie III Ca. [...] z którego wynika iż Sąd postanawia przeprowadzić w postępowaniu apelacyjnym dowód z opinii biegłego z zakresu fotogrametrii na okoliczność uczytelnienia zdjęć lotniczych przedstawiających przedmiot postępowania, co oznacza zasadności zarzutu o dowolności ustaleń organu; II. art. 10, art. 104 k.p.a. przez pominięcie przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej oraz art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i naruszenie tym samym zasady słusznego interesu obywateli oraz nieprzeprowadzenie wnioskowanego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych; III. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; IV. art. 145 k.p.a. polegające na nie ustaleniu przez organ administracji, czy zachodzą w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności i uchylenia decyzji, na podstawie których przyjęto, iż odmówiono jej uchylenia decyzji Starosty [...] w N. S. nr [...] dnia 27.04. 2012 r. znak [...] dotyczącej pozwolenia udzielonego dla Pana A. P. na przebudowę i rozbudowę budynku przechowalni owoców z przeznaczeniem na tłocznię owoców wraz z budową infrastruktury towarzyszącej na działkach nr [...] położonych w obrębie Ż., gmina Ł. D. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] w N. S. z dnia 27 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Na wstępie podnieść trzeba, że wznowienia postępowania domaga się osoba, która była stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, jakkolwiek skarżąca nosiła wówczas nazwisko "[...]". Trzeba zatem zauważyć oraz podkreślić, że wszelkie znane sobie wówczas zarzuty i wnioski skarżąca mogła podnosić w czasie tamtego postępowania. Natomiast postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest postępowaniem nadzwyczajnym, które tylko w ściśle określonych przez prawo sytuacjach doprowadza do ponownego rozpoznania sprawy już zakończonej. Jest zatem wyłomem w odniesieniu do zasady trwałości decyzji ostatecznej. W tej sytuacji, co należy podkreślić, nie wszystkie zarzuty, nawet uzasadnione, mogą doprowadzić do wznowienia postępowania, ale tylko te, które odpowiadają przesłankom określonym w art. 145 § 1 k.p.a. Przechodząc zatem do meritum sprawy, na wstępie należy przytoczyć treść zarzutów wnioskodawczyni zgłoszonych w postępowaniu administracyjnym, albowiem tylko takie podlegać powinny ocenie organów. Dodać bowiem trzeba, że zgłoszenie jakichś dodatkowych zarzutów w zakresie podstaw wznowieniowych dopiero w skardze do sądu administracyjnego jest działaniem spóźnionym, albowiem nie daje możliwości ustosunkowania się do nich organom obu instancji, a nadto może mieć miejsce z przekroczeniem ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie. We wniosku skarżąca wskazała na podstawę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., natomiast słusznie zauważają organy, że skarżąca w żadnym miejscu nie określa, jaki dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazał się fałszywy, a tym bardziej, na jakiej podstawie twierdzi o fałszywości tego (niewskazanego) dowodu. Stąd też w zakresie tej przesłanki należy odwołać się w pełni do stanowiska organów, które Sąd w całej rozciągłości akceptuje i podziela. Co do drugiej podstawy wznowienia ( art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) to we wniosku /k.2, akta [...] skarżąca jako nowe dowody wskazała: -operat M. W. z 1998r. /k.9 akt adm. j.w./ na okoliczność istnienia starej stodoły na działce nr [...]; - mapę z 2011r. wykonaną przez geodetę M. W. /k.11/ na okoliczność istnienia stodoły na działce nr [...] i rozebrania starej stodoły; -mapę sytuacyjno – wysokościową wykonaną przez K. B. i J. B. z lipca 2011r. /k.21 akt j.w./na okoliczność braku stodoły oraz istnienia budynku przechowalni owoców o wymiarach 9,5 razy 8,0 położonego przy granicy działki nr [...], który jest małym fragmentem obecnej budowli, zaś uwidocznione większe ściany nie istniały, istniały tylko słupy betonowe na działce nr [...], a od strony działki nr [...] – słupy metalowe. Wnioskodawczyni ( skarżąca) przyznała przy tym, że wiata istniała, tylko została zbudowana, aby uzyskać decyzję o jej przebudowie, podczas gdy istniał w terenie obiekt, ale mniejszy ( przechowalnia, jak należy z tego rozumieć). Skarżąca we wniosku nadto twierdziła, że odległość między starymi stodołami na działkach nr [...] wynosiła 3 m, podczas gdy nowy obiekt jest posadowiony bliżej. Jej zdaniem faktycznie doszło do budowy nowego obiektu, a nie do przebudowy przechowalni owoców. W odwołaniu od decyzji organu I instancji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej skarżąca wskazała, że projekt przebudowy winien bazować na obrysie starej stodoły, w odległości 3 m od jej stodoły /k.7 akt [...] W skardze powtórzono ten ostatni zarzut oraz zarzut związany z brakiem zgłoszenia budowy wiaty w sytuacji gdy istniał już obiekt, ale jedynie na części terenu zajętego przez obecną budowlę. Skarżąca kwestionowała także wnioski wyciągnięte przez organ administracji z lektury opinii geodety J. W. dotyczącej rozgraniczenia, które toczyło się przed sądem i nie zostało zakończone w chwili procedowania przez organ II instancji. Jak wynika z akt sprawy [...] dotyczącej kwestionowanej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 27 kwietnia 2012r. znak [...] , a w szczególności z projektu budowlanego zatwierdzonego wskazaną decyzją – obiekt przeznaczony do przebudowy był częścią magazynową przechowalni owoców; był to obiekt parterowy niepodpiwniczony. Część stanowiła zamkniętą kubaturę z chłodnią owoców, a część rodzaj wiaty w połowie zadaszonej o konstrukcji stalowej /k.135 projektu budowlanego/. Cytowane dane z części opisowej projektu budowlanego potwierdza ekspertyza techniczna będąca załącznikiem do omawianej decyzji z października 2011r., sporządzona przez mgr inż. J. M., która zawiera opis obiektu mającego być przebudowanym. Wynika z niego, że obiekt do przebudowy składa się z trzech części: jedną z nich jest zadaszenie o konstrukcji drewnianej krokwiowo płatwiowej pokryte płytami z azbestu falistego na słupach z teowników walcowanych; drugą jest zadaszenie z blachy trapezowej z dźwigarów kratowych nad pomieszczeniem magazynowym z płyt warstwowych; trzecią jest konstrukcja kratowa bez pokrycia (dachowego) -k. 245 ekspertyzy. Ekspertyza zawiera też zdjęcia obiektu wykonane w dniu 22.10.2011r. /k.255-259/, które potwierdzają zarówno jego istnienie, jak i opis zawarty w cytowanych dokumentach. Nie ulega zatem wątpliwości, że przed wydaniem decyzji w kwestii przebudowy obiektu – istniał on na działce r 290 w takim kształcie, jaki wynika z ekspertyzy oraz z projektu. Zresztą ten fakt zasadniczo przyznaje tez skarżąca, choć pisze o "rzekomej" wiacie. Z kolei jak chodzi o projekt zagospodarowania terenu zawarty w projekcie budowlanym -/k.213 projektu/ - to obrazuje on przedmiotowy obiekt w dwóch częściach: część 1 będąca budynkiem istniejącym gospodarczym oraz część 2 – przebudowywany magazyn owoców. Powierzchnia zabudowy istniejącego budynku gospodarczego ( oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu nr [...]) wynosi 54 m2 /k.13 projektu/, co odpowiada mniej więcej wymiarom istniejącej przechowalni owoców wskazywanej przez skarżącą w kontekście "mniejszego obiektu". Wszystko to prowadzi do wniosku, że w trakcie sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, opis tekstowy i graficzny mającego być przebudowanym obiektu, wynikający z projektu budowlanego, dokładnie odpowiadał temu, co istniało w terenie. Zatem w tym zakresie nie można dopatrzeć się żadnej niezgodności czy też "sfałszowania" dokumentów; nie można też mówić o nowych faktach czy dowodach. Powracając jeszcze do projektu zagospodarowania terenu w projekcie budowlanym – to został on sporządzony na podłożu mapowym będącym mapą sytuacyjno – wysokościową w skali 1:500 sporządzoną przez geodetę K. B. i przyjętą do zasobu geodezyjnego pod numerem [...]. Należy zatem zauważyć, że mapa sytuacyjno – wysokościowa sporządzona przez K. B. z 2011r., na którą powołuje się skarżąca jako na nowy dowód – jest tą samą mapą (przyjętą do zasobu geodezyjnego pod numerem [...]), która stanowiła podkład mapowy do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu. Przedmiotowy obiekt jest na niej uwidoczniony w sposób identyczny. Nie jest to zatem w żadnym wypadku nowy dowód ani nowa okoliczność w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazać w tym miejscu należy, iż przepis stanowiący podstawę uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, który brzmi: "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję" - może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Są to przesłanki następujące: (1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe; (2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; (3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wobec tego okoliczności faktyczne lub dowody, które są "nowe" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5, muszą również być "istotne dla sprawy". Można im przypisać tę cechę tylko wtedy, gdy uwzględnione w procesie konkretyzacji normy materialnej – w czasie jej dokonywania, niekoniecznie również teraz – spowodowałyby, że jej wynik mógł być inny albo w ogóle by do niej nie doszło (por. wyrok WSA w Ł. z dnia 19 marca 2013, II SA/Łd [...], LEX nr 1301222). Rozumienie pojęcia "istotne" wyjaśnił wyczerpująco Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., II OSK [...], LEX nr 2412339: "Istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Innymi słowy, nie każde pojawienie się nowego dowodu czy nowego faktu będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Rozpatrując zatem pozostałe dowody przedstawione przez skarżącą przy wniosku o wznowienie – a to dokumenty geodezyjne z 1998 i 2001r. obrazujące istnienie a następnie brak starej stodoły na działce nr [...], stwierdzić trzeba, że rację miały organy przyjmując brak owej istotności wskazanych dokumentów dla sprawy o pozwolenie na budowę. Przypomnieć bowiem należy, że przepis art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (DZ.U. 2017.1332 t.j., dalej "p.b.") określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Stanowi on, iż do wniosku takiego należy załączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 34 p.b.), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać dalej należy, iż podstawową powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w takim postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 p.b., czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 p.b. W razie spełnienia powyższych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego jasno wynika, że organ procedujący pozwolenie na budowę nie zajmuje się kwestiami natury historycznej, to jest ustaleniami w zakresie stanu działki w latach poprzedzających wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego dla organu orzekającego w takiej sprawie w roku 2012, nie jest istotny stan zagospodarowania działki inwestycyjnej w latach 1998 czy 2001. Zatem przedstawione dowody nie są istotne dla sprawy w tym rozumieniu, że w żaden sposób nie wpłynęłyby na decyzję organu w sprawie o pozwolenie na budowę. Istotny był bowiem stan zagospodarowania działki nr [...] w czasie poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji, tj. w roku 2012. W tym zakresie, jak już o tym była mowa, skarżąca nie przedstawiła żadnego nowego dowodu wskazującego, że organ administracji architektoniczno – budowlanej nieprawidłowo ustalił stan faktyczny, zobrazowany także na projekcie zagospodarowania terenu jako stan istniejący w odniesieniu do przebudowywanego obiektu. Odnośnie zaś tego obiektu, który ulegał przebudowie w oparciu o kwestionowaną decyzję ( oraz decyzję zmieniającą, o której pisał organ w odpowiedzi na skargę, ale która nie jest przedmiotem wznowienia) - skarżąca wskazała, że w zakresie wiaty miał on zostać zbudowany bez wymaganego pozwolenia czy zgłoszenia. Należy jednakże dostrzec, że tego zarzutu skarżąca nie poparła dowodem w postaci ostatecznej decyzji o rozbiórce tego obiektu, co oczywiście, z uwagi na brzmienie art. 35 ust. 5 p.b. musiałoby doprowadzić do odmowy wydania decyzji o jego przebudowie. Jest to tylko gołosłowne twierdzenie skarżącej. Nie jest to zatem żaden nowy fakt, który mógłby być wzięty pod uwagę. Wymaga przy tym zaznaczenia, że w sprawie o pozwolenie na budowę kwestia oceny legalności istniejącego i przebudowywanego obiektu budowlanego należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, a nie do kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 sierpnia 2010r. II SA/Bk [...] (publ. [...]) oraz wyrok tegoż Sądu z dnia 19 sierpnia 2010r. II SA/Bk [...], Lex nr 752275). W sytuacji, gdy w postępowaniu o pozwolenie na budowę lub w toku kontroli zgłoszenia budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej poweźmie wątpliwości co do legalności istniejącego obiektu budowlanego, którego postępowanie dotyczy, nie może wyjaśnić kwestii legalności samodzielnie, lecz winien wystąpić do organów nadzoru budowlanego w trybie art. 100 § 1 k.p.a. Mowa jednak o sytuacji powzięcia wątpliwości w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, co nie miało miejsca w sprawie zakończonej decyzją z dnia 27 kwietnia 2012r. W szczególności skarżąca takich wątpliwości w tamtym postępowaniu nie zgłaszała. Natomiast w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania, w świetle podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., skarżąca inicjując wniosek w oparciu o taki zarzut musiałaby przedstawić dowód, jak już wskazano, istnienia decyzji o rozbiórce, dla wykazania samowoli budowlanej. Takiego dowodu skarżąca nie przedstawiła, wobec tego zarzut samowoli budowlanej nie jest relewantny w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie ma też żadnego znaczenia dla wznowienia postępowania, z punktu widzenia omawianego przepisu i wynikającej zeń podstawy wznowienia, przedstawiona w postępowaniu odwoławczym opinia techniczna geodety J. W. /k.52 akt odwoławczych/, wykonana w sprawie sądowej o rozgraniczenie. Opinia ta dowodzi jedynie, jak biegły wykreśla granice nieruchomości nr [...] w oparciu o wskazania stron oraz wedle rozmaitych dokumentów, w tym map ewidencyjnych. Z opinii tej nie wynika, jaki jest właściwy przebieg granicy, ale nade wszystko nie została zakończona, na dzień orzekania przez organ odwoławczy, sprawa o rozgraniczenie, czyli sąd nie ustalił prawomocnie postanowieniem przebiegu granicy. Wobec tego, dopóki nie zakończy się postępowanie sądowe i nie zostanie ustalona granica w trybie postępowania o rozgraniczenie, brak możliwości doprowadzenia do wznowienia postępowania w oparciu o zarzut odmiennego przebiegu granic. W świetle powyższego nie zachodzą wskazywane w skardze naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a to art. 7, 9, 10, 77, 104 oraz 145 k.p.a. Należało zatem oddalić skargę jako nieuzasadnioną w oparciu o art. 151 p.p.s.a.