II SA/Kr 474/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia 12 lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz P. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją nr [...] z 8 lutego 2018 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: A. G. i P. G.; M. J. i A. J.; S. J., M. M. oraz T. O. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "Droga wewnętrzna wraz z dołami chłonnymi i włączeniem komunikacyjnym do drogi gminnej, na działkach nr: [...] w miejscowości J., w gminie M.." Decyzja ta jest ostateczna i podlega wykonaniu od 23.02.2018 r. (adnotacja na ostatniej stronie decyzji). Postanowieniem z 3 stycznia 2019 r., znak: [...] Starosta [...], działając z urzędu, wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa i po przeanalizowaniu akt sprawy, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy, decyzją z 28 stycznia 2019 r., znak: [...] odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z 8.02.2018 r., którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na ww. budowę. Od decyzji tej odwołał się P. S., a Wojewoda decyzją z dnia 12 lutego 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że decyzja Starosty z 28 stycznia 2019 r. została w wadliwy sposób przekazana do wiadomości P. S.. W rozdzielniku poniżej stron postępowania, które otrzymały decyzję, zamieszczono listę jednostek, którym przekazano decyzję jedynie "do wiadomości". W tych okolicznościach P. S. – uznając, że pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia odwołania odnosi się do niego - takie odwołanie złożył. Wojewoda podkreślił, że z brzmienia art. 127 kpa wynika, że odwołanie od decyzji przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Jak wynika z akt sprawy P. S. nie został uznany przez organ I instancji za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z 8.02.2018 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. Przed Starostą M. prowadzone były również analogiczne postępowania znak: [...], [...], [...], [...], [...] 104.2018 dotyczące inwestycji na działkach sąsiednich nr: [...] z wniosków o wznowienie złożonych P. S.. Postanowieniami z 4 czerwca 2018 r., znak: [...], [...], [...], [...], [...], Starosta [...] odmówił wznowienia postępowań, jako argument podając, że wnioskodawca nie jest stroną postępowań o pozwolenie na budowę przedmiotowych inwestycji. Rozstrzygnięcia te - zaskarżone przez P. S. - zostały przez Wojewodę utrzymane w mocy postanowieniami z 19.10.2018 r., znak: [...], [...], [...], Wl-I. [...], [...]; którymi utrzymano zaskarżone postanowienia Starosty [...]. Wojewoda prowadził już postępowania analogiczne z odwołań P. S., które zakończyły się ustaleniem, że odwołujący nie jest stroną tych postępowań, skutkiem czego organ II instancji umorzył postępowania odwoławcze - decyzjami z 28 stycznia 2020 r. znak: [...], Wl-I. [...] oraz z 29 stycznia 2020 r. znak: [...] [...], [...] [...] i [...] Skoro kwestie związane z przyznaniem odwołującemu się przymiotu strony zostały rozstrzygnięte w postępowaniach analogicznych, Wojewoda nie znalazł powodu, aby P. S. przymiot ten przyznać w niniejszej sprawie. Dalej stwierdzono, że pierwszą czynnością organu odwoławczego, po otrzymaniu odwołania jest analiza dopuszczalności wniesienia tego odwołania. Organ odwoławczy ustala, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawnioną osobę i czy zostało ono wniesione w wymaganym terminie. Skoro kwestie posiadania przez odwołującego się przymiotu strony zostały prawomocnie rozstrzygnięte, wniesione przez P. S. odwołanie nie mogło skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego. W tych okolicznościach należało orzec o umorzeniu postępowania odwoławczego. Dodatkowo poinformowano, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że jedynie działka nr [...], której współwłaścicielami są inwestorzy, graniczy małym odcinkiem ok. 4 m bezpośrednio z działką nr [...], należącą do skarżącego, lecz same roboty budowlane objęte ww. pozwoleniem na budowę polegające na utwardzeniu kostką brukową oddalone są o ok. 1,5 m od jej granicy. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z 08.02.2018 r., znak [...] wynika, że przedmiotem inwestycji jest dojazd głównie po działce nr [...] oraz częściowo po działkach nr: [...] (na których przewidziane są budynki mieszkalne jednorodzinne) oraz usytuowane wzdłuż dojazdu - doły chłonne. Roboty budowlane obejmują również włączenie komunikacyjne do drogi wewnętrznej po działce [...] (która łączy się z drogą gminną), tj. bez wykorzystania ustanowionej służebności przejazdu przebiegającej po działce [...] będącej własnością P. S.. Na koniec, można jedynie na marginesie zauważyć, że badając możliwość połączenia działki inwestycji nr [...] z publiczną drogą gminną (dz. nr [...]), w postępowaniu przed wydaniem inwestorowi pozwolenia na budowę, organ I instancji wziął po uwagę aktualny wówczas (uzyskany 8.02.3018 r.) wypis ewidencji gruntów, który potwierdzał, że działka nr [...], na podstawie LWSH (SR M.) pozostawała w samoistnym posiadaniu Urzędu Miasta i Gminy M. oraz pismo z 29.01.2018 r., znak: [...], o braku zastrzeżeń Urzędu Miasta i Gminy M., co do projektowanej obsługi komunikacyjnej działek nr: [...] poprzez działkę nr [...]. Wobec wykazania możliwości połączenia z drogą publiczną od innej strony niż nieruchomość nr [...], nie ulega wątpliwości, że odwołującemu się (właścicielowi działki nr [...]) w sposób oczywisty nie przysługiwał przymiot strony w prowadzonym przed Starostą postępowaniu o pozwolenie na budowę. W związku z przedłożonymi przez P. S. materiałami dotyczącymi braku możliwości zapewnienia dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej (nr [...]) poprzez działkę nr [...] (co zatwierdzono omawianą decyzją) oraz informacjami uzyskanymi w Wydziale Inwestycji Urzędu Miasta i Gminy M. - Starosta [...] postanowieniem z 3 stycznia 2019 r., znak: [...] wznowił z urzędu postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa celem ponownego rozpatrzenia, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Ustalono, że działka nr [...] w miejscowości J. jest własnością wyłącznie osób fizycznych (na podstawie księgi wieczystej [...]), co stanowiło nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, a nie znaną Staroście M. , który wydał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę ww. inwestycji na działkach nr: [...]. W toku prowadzonego postępowania wznowieniowego inwestor złożył wyjaśnienia w kwestii dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej, dołączając m.in.: aktualną mapę do celów projektowych, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z 10.01.2019 r.; odpisy z ksiąg wieczystych ([...] [...], [...], KR [...], [...] i [...]); akty notarialne Repertorium A nr [...] z 28.08.2017 r. i A nr [...] z 5.01.2018 r. sporządzone w Kancelarii Notarialnej E. J. w S. B. oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z 5.12.2017 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości, w wyniku którego powstały działki nr: [...] Z ww. dokumentów wynika, że inwestycja ma możliwość połączenia z drogą publiczną (dz. nr [...]) na podstawie ustanowionej po działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] służebności gruntowej. Służebność przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] została zapisana w księgach wieczystych: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], a właśnie z tej m.in. działki w wyniku podziałów i scaleń powstały działki nr: [...] Potwierdza to mapa podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z 8.11.2017 r. Analizowana służebność została wpisana również w ww. aktach notarialnych dotyczących sprzedaży i zniesienia współwłasności. Nieruchomość składająca się z działki nr [...] w miejscowości J., na której zaprojektowano drogę wewnętrzną ma faktyczną i prawnie uregulowaną możliwość połączenia z gminną drogą publiczną (dz. nr [...]). Ponadto z treści aktualnej mapy do celów projektowych wynika, że na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] istnieje jezdnia, stabilizowana żwirem (oznaczenie: "j. gz"). Jak uznał NSA w wyroku z 10.02.2011 r., sygn. akt II OSK 268/10, sam fakt ustanowienia służebności przechodu i przejazdu na gruncie sąsiednim oraz ewentualne uciążliwości związane ze sposobem wykonywania tego prawa przez właściciela nieruchomości władnącej, pozostaje bez wpływu na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji. Reasumując, Wojewoda ocenił, że wobec braku przymiotu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę - należało umorzyć postępowanie odwoławcze z odwołania P. S. od decyzji Starosty [...] kończącej postępowanie wznowieniowe, prowadzone z urzędu na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. S., zarzucając jej: 1. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, 7, 7a, 8 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) poprzez przyjęcie, ze organ 1-szej instancji nie uznał Skarżącego za stronę postępowania, mimo iż treść decyzji, ani jej uzasadnienie na to nie wskazuje i mimo, że decyzja została formalnie doręczona Skarżącemu przez Starostę M. , przy równoczesnej zmianie przebiegu drogi dojazdowej do terenu inwestycji (co uszło uwadze Wojewody), a co ma fundamentalne znaczenia dla oznaczenia kręgu stron; 2. zaniechanie wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i przez to pominięcie we wnioskowaniu okoliczności, że wskazanie jako dojazdu do drogi publicznej działki Skarżącego ogranicza jego uprawnienia i wpływa na jego chronione prawem interesy; 3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt6) i 3 k.p.a., polegające na nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji przyjęcie błędnego rozstrzygnięcia, przy równoczesnym niewystarczającym wyjaśnieniu przyczyn odmowy uznania Skarżącego za stronę oraz całkowite pominięcie przedstawienia uzasadnienia prawnego tego poglądu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania (sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.); 4. naruszenie prawa procesowego co miało wpływ na wynik sprawy - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że istnieją podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego, podczas gdy z decyzji organu I-szej instancji to nie wynika i jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz orzecznictwem Sądów administracyjnych, które wskazują, że ustalając krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, należy brać pod uwagę wszelkie oddziaływania planowanej inwestycji na interesy właścicieli sąsiednich gruntów; 5. naruszenie prawa materialnego: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. i art. 28 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie miał interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, podczas gdy wykazał on, że nieruchomości, których jest właścicielem, znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie , że Skarżący nie jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pomimo, że planowany dostęp inwestycji do drogi publicznej ma przebiegać po działce należącej do Skarżącego b) art. 3 pkt 20 P.b. poprzez wadliwe określenie przez Wojewodę kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nieprzyznającego statusu strony skarżącej, podczas gdy jest ona właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu; c) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 140 i 144 K.c. poprzez braku poszanowania przez Wojewodę występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie Skarżącego na pogorszenie stanu technicznego należących do niej nieruchomości, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie działek wnioskodawcy. 6. Naruszenie prawa procesowego, a to art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do działania organów publicznych - polegające na tym, że najpierw organ 1-szej instancji dał Skarżącemu sygnał, iż uznaje go za stronę i przez to doręczył mu decyzję z 28.01.2019 i pouczył o prawie złożenia odwołania, a następnie organ II - instancji skwitował sprawę stwierdzeniem, że organ 1-szej instancji się pomylił doręczając decyzję Skarżącemu; Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 28.01.2019 znak [...]; względnie uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem, iż ponownie rozpoznając sprawę organ uzna skarżącego za stronę postępowania i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji organu II Instancji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Ze względu na charakter zaskarżonej decyzji Sąd władny był jedynie ocenić, czy organ zasadnie przyjął, że skarżący nie miał interesu prawnego do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zaskarżona decyzja zapadła w toku wznowionego postępowania. Podkreślić zatem należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a. Podstawą takiego postępowania jest zawsze zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. mogą zapaść jedynie rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. A mianowicie, organ wydaje decyzję, w której: a) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), b) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), c) ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 k.p.a.). Przedmiotem tego postępowania jest zatem: 1) ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a bądź 145b; 2) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. W razie ustalenia, że rzeczywiście zaistniała podstawa wznowienia, organ winien następnie ocenić, czy (przyjmując założenie, że nie zapadła decyzja ostateczna kończąca postępowanie, które zostało wznowione) na gruncie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji dotychczasowej, zapadłaby w wyniku wznowienia postępowania decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dopiero w razie takiego ustalenia, organ odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej. W razie zaś dokonania oceny, że zapadłaby decyzja innej treści, rzeczą organu będzie uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej i wydanie nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. W postępowaniu wznowieniowym mają prawo brać udział strony postepowania zwykłego, podmioty, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją, a nie uczestniczyły w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 5.10.2007 r., I OSK 1406/06, LEX nr 420107), jak również inne strony, gdy obecnie posiadają interes prawny, np. dysponują prawem rzeczowym do nieruchomości (por. wyrok NSA z 27.05.2015 r., I OSK 508/14, OSP 2017/10, poz. 104). Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27.05.2019 r. , sygn. II SA/Gl 27/19, Lex nr 2682116) "stroną w postępowaniu wznowieniowym jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki wznowienia". Organ zobowiązany był dokonać takiej oceny interesu prawnego skarżącego, jaka byłaby konieczna w postępowaniu zwykłym prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę. Można przyjąć, że postępowanie wznowione dotyczące ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest również postępowaniem w przedmiocie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a to zobowiązuje do ustalania kręgu stron tych postępowań na podstawie identycznych kryteriów. Decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 8 lutego 2018 r. dotyczy przedsięwzięcia, które już w samej nazwie ("Droga wewnętrzna wraz z dołami chłonnymi i włączeniem komunikacyjnym do drogi gminnej, na działkach nr: [...] w miejscowości J., w gminie M..") zawiera określenie, że owa droga wewnętrzna nie została zaprojektowana w próżni czy jako wyłącznie połączenie komunikacyjne między sześcioma zaprojektowanymi nieopodal budynkami jednorodzinnymi, ale ma służyć skomunikowaniu tych budynków z drogą publiczną – drogą gminną. W zatwierdzonym decyzją z dnia 8 lutego 2018 r. projekcie budowlanym (k. 20 akt adm.) jednoznacznie wskazano, że owo włączenie komunikacyjne będzie odbywało do drogi gminnej – działki nr [...], co do której okazało się że nie jest drogą gminną, ale własnością prywatną, a właściciele prawdopodobnie nie zgadzają się na korzystanie z niej. To właśnie stało się powodem dla którego Wojewoda wystąpił do Starostwa Powiatowego w M. pismem z dnia 19 października 2018 r. (k. 71- 73 akt. adm.) o rozważenie wznowienia z urzędu między innymi przedmiotowego postępowania. Obecnie w zaskarżonej decyzji – wbrew zatwierdzonemu projektowi budowlanemu - wskazuje się, że projektowana droga wewnętrzna ma połączenie komunikacyjne z gminną drogą publiczną - działką nr [...], poprzez działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], na których istnieje jezdnia, stabilizowana żwirem. Przy czym połączenie to odbywać się będzie tym razem z zupełnie innej strony tj. przez działki skarżącego, na których ustanowione zostały służebności drogowe, a nie przez działkę nr [...]. Należało więc odpowiedzieć na pytanie, czy przy ustaleniu wadliwości kwestionowanej decyzji, orzekając co do istoty sprawy, a więc o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, organ przyznałby przymiot strony właścicielowi działki, po której odbywać się ma dojazd do projektowanej inwestycji ? Wbrew stanowisku organu odwoławczego, tak właśnie powinno być, a P. S. winien mieć przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, choć nie musiał go mieć w postępowaniu zakończonym kwestionowaną obecnie decyzją. Według bowiem ówcześnie zatwierdzonego projektu budowlanego, inwestycja ta nie znajdowała się w obszarze oddziaływania na jego nieruchomości, a zatem nie miała wpływu na jego interesy prawne lub obowiązki. Obecnie zaś jest zupełnie inaczej. Interesu prawnego P. S. w postępowaniu wznowionym na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ze względu na fakt, że uwzględniony w zatwierdzonym kwestionowaną decyzją projekcie budowlanym dojazd po działce nr [...] okazał się nie mieć prawnego uzasadnienia, upatrywać należy w tym, że wobec zmiany okoliczności prawnych i w konsekwencji okoliczności faktycznych skomunikowanie inwestycji (z inną niż poprzednio zakładano) drogą publiczną, nastąpi po nieruchomościach stanowiących własność skarżącego. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja została bez należytego wyjaśnienia sprawy, co narusza przepis art.7, 77 i 107 kpa. Orzekając ponownie organ odwoławczy winien zastosować się do powyższych wytycznych. Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego orzeczono jak w punkcie I wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).