II SA/Kr 475/05

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Rynczak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego skargę oddala W dniu [...] 2004 r. M. W. złożyła pisemny wniosek o przyznanie jej pomocy finansowej na wykupienie od śmierci dzieci: M. i P. B. Organ I instancji – Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej, decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. na podstawie art. 3 ust.4, art. 7, art. 8, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ustawy z dnia [...] 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz.593 ze zm.) oraz art.104 kpa, po rozpatrzeniu w/w wniosku orzekł o odmowie przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że M. W. otrzymuje dochód w wysokości 496,97 zł., prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ustalono, że w/w zamieszkuje samotnie i nie utrzymuje kontaktu z dziećmi, które mieszkają z ojcem. M. W. jest pozbawiona prawa wykonywania władzy rodzicielskiej. Dodatkowo organ stwierdził, iż M. W. nie zgłasza innych potrzeb do zaspokojenia i posiada zdolność do samodzielnej egzystencji w stopniu umożliwiającym zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Organ I instancji wskazał także, iż w związku z faktem, że M. W. nie spełnia przesłanki kryterium dochodowego oraz nie posiada niezbędnej niezaspokojonej potrzeby życiowej, jak też z uwagi na fakt, iż Ośrodek Pomocy Społecznej w Chrzanowie zobowiązany jest do racjonalnego gospodarowania budżetem, odmówiono przyznania przedmiotowego świadczenia. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. W. podnosząc m.in., że na wykup pewnych osób z rąk terrorystów znajdują się środki finansowe, jednakże nie w przypadku, gdy chodzi o jej synów. Odwołująca wskazała, iż z otrzymywanego dochodu nie jest w stanie odłożyć 5 milionów dolarów na wykupienie dzieci od śmierci, która im grozi bowiem są w rękach terrorystów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] działając na podstawie art. 2 , art. 3 ust. 1 i 4 , art. 7, art. 8 ust. 1 , art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. 04, nr 64, poz. 593), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 10.12.2004 r., odmawiającą przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na wykupienie dzieci od śmierci. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż podstawową zasadę udzielania pomocy społecznej, w tym świadczenia w postaci przyznania zasiłku celowego formułuje art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z tym artykułem, prawo do świadczeń przysługuje osobom, które nie mają żadnych źródeł utrzymania lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej oraz w razie zaistnienia, co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 1-15 ustawy o pomocy społecznej. Okolicznościami tymi są między innymi: niepełnosprawność, bezrobocie, bezdomność, długotrwała choroba. Jak wynika z materiału dowodowego M. W. uzyskuje dochód w wysokości 496,97 zł miesięcznie, a kryterium wskazane w ustawie dla osoby prowadzącej gospodarstwo jednoosobowe wynosi 461 zł. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, iż pierwszy z wskazanych przez ustawodawcę warunków nie został w przedmiotowej sprawie spełniony. Spełniony został natomiast drugi z wymienionych warunków, bowiem M. W. jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy. Organ odwoławczy wskazał, że M. W. nie przedstawiła wiarygodnych dowodów na okoliczność którą podnosi, dlatego podnoszone przez nią twierdzenia należy uznać za nie udowodnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podziela stanowisko organu I instancji, iż odwołująca posiada zdolność do samodzielnej egzystencji w stopniu umożliwiającym zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, co potwierdza również brak z jej strony wniosków o zaspokojenie innej niezbędnej potrzeby życiowej. Organ II instancji zwraca w tym miejscu również uwagę na fakt, iż wyznacznikami przyznania i ustalania wysokości zasiłku jest nie tylko sytuacja materialna i życiowa wnioskodawcy, lecz także możliwości finansowe organów pomocy społecznej (wyrok NSA z dnia 12.01.1994 r., sygn. akt I S.A 1649/93). W ocenie organu odwoławczego w/w orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego koreluje z przepisami ustawy o pomocy społecznej, a to z art. 2 ust.4 wskazanej ustawy, w którym ustawodawca wskazuje, iż "potrzeby osoby i rodziny, korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwością pomocy społecznej." Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w świetle wskazanych argumentów decyzja w przedmiotowej sprawie nie narusza zasad ogólnych przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi M. W. z daty [...] 2005 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 r. nr [...], podnosząc iż łamane są prawa człowieka i obywatela, w tym prawa skarżącej i jej dzieci. Skarżąca m.in. wskazała, iż bez otrzymania pieniędzy nie może przeciwstawić się terroryzmowi. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powyższego organ odwoławczy przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Sąd uznał skargę za całkowicie nieuzasadnioną. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Zasadę udzielania pomocy społecznej, w tym świadczenia w postaci przyznania zasiłku celowego wyraża przepis art. 8 ust. 1 w/w ustawy. Zgodnie z tym artykułem, prawo do świadczeń przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł; osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 316 zł oraz w razie zaistnienia, co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 1-15 ustawy o pomocy społecznej, a mianowicie z powodu: 1) ubóstwa; 2) sieroctwa; 3) bezdomności; 4) bezrobocia; 5) niepełnosprawności; 6) długotrwałej lub ciężkiej choroby; 7) przemocy w rodzinie; 8) potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności; 9) bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; 10) braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze; 11) trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy; 12) trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego; 13) alkoholizmu lub narkomanii; 14) zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej; 15) klęski żywiołowej lub ekologicznej. Organy administracyjne orzekające w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustaliły, spełniony został czwarty z wymienionych warunków, bowiem skarżąca jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy. Należy zgodzić się z ustaleniami poczynionymi przez organy administracyjne, iż skarżąca nie wnioskuje o pomoc w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Organ I instancji prawidłowo bowiem ustalił, że M. W. posiada zdolność do samodzielnego zaspokajania potrzeb bytowych, uzyskuje dochód w wysokości 496,97 zł miesięcznie, tj. powyżej kryterium wskazanego w ustawie, które dla osoby prowadzącej gospodarstwo jednoosobowe wynosi 461 zł. Zdaniem Sądu organy administracyjne zasadnie odmówiły udzielenia pomocy na wykup dzieci od śmierci, bowiem żądanie skarżącej jest bezzasadne, ponadto skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów na okoliczność którą podnosi. Twierdzenia skarżącej zawarte w skardze szeroko wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Na marginesie powyższych rozważań, należy wskazać, że skarżąca została pozbawiona prawa wykonywania władzy rodzicielskiej, zamieszkuje samotnie i nie utrzymuje kontaktu z dziećmi, które mieszkają z ojcem i są pełnoletnie. Wobec powyższego, pozostałe, podnoszone przez skarżącą argumenty są bezprzedmiotowe. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.