II SA/Kr 475/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. S. kwotę [...]zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...].[...] z 6 września 2017 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla M. K. i G. K. pozwolenia na budowę zamierzenia pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, grzewczą, gazową, elektrycznymi i słaboprądowymi, odgromową, teletechniczną oraz instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji wody opadowej, elektryczną, odgromową, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] ewidencyjna K., przebudową fragmentu murku oporowego (dz. nr [...]), budowa zbiorników retencyjnych na wodę opadową na działce nr [...] oraz fragmencie działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K. przy ul. [...] w K.". Od decyzji tej odwołanie złożyła M. S. – T.. Wojewoda decyzją z dnia 30 stycznia 2018 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Inwestorzy przedłożyli do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 3 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działkami nr [...], [...], [...], na których jest przewidziana do realizacji inwestycja. Organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 tej ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodność projektu zagospodarowania działki opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany opracowany dla tego zamierzenia zgodny jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania osiedla [...]" w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. uchwałą Nr [...], z 8 września 2004 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa z 25 października 2004 r. Nr [...] pod pozycją [...]. Inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym zgodnie z § 16 ust. 5 pkt 1 planu, symbolem [...] tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie dopuszcza się realizację zabudowy w układzie wolnostojącym. Projektuje się 2 budynki jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej, które spełniają również określone w zapisie § 16 ust. 5 pkt 2 i 6 wymagania powierzchni zabudowy oraz wysokości. Przyjęta powierzchnia zabudowy na działce nr [...] - budynek A to 23,96% a na działce nr [...] - budynek B to 23,17% przy nieprzekraczalnej określonej w planie 30% powierzchni oraz przyjęta dla budynków na tych działkach wysokość odpowiednio to 227,25 m n.p.m. i 228,96 m n.p.m. przy dopuszczalnej w planie 230 m n.p.m. Spełniony został również wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 0,4. Przedmiotem inwestycji nie jest budowa sieci i przyłącza kanalizacyjnego do projektowanych budynków, niemniej jednak - wbrew twierdzeniu skarżącej, ustalenia § 10 pkt 1-7 planu, w zakresie odprowadzenia ścieków, w szczególności podstawowego warunku tj. realizacja wszystkich nowych obiektów mieszkalnych i usługowych jest możliwa tylko pod warunkiem podłączenia do miejskiego systemu kanalizacji, zostały spełnione. Odprowadzenie ścieków z projektowanych budynków nastąpi do miejskiej sieci ogólnospławnej poprzez wybudowanie na długości 61,80 m w ulicy [...] tj. na działkach nr [...], [...], [...] obręb 13 ka ewidencyjna K., sieci kanalizacyjnej o średnicy 250 mm stosownie do warunków zawartych w umowie zawartej przez inwestorów z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Nr [...], z 11 sierpnia 2017 r. Budowa przyłącza nastąpi w odrębnym postępowaniu. To zarządca sieci decyduje na jakich warunkach i czy możliwe jest przyłączenie kolejnego obiektu do sieci kanalizacyjnej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają żadnych uprawnień do ingerencji w tym zakresie. Niezbędnym warunkiem realizacji zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem MN 3.1 czyli działkach nr [...], [...] jest budowa drogi dojazdowej KDX (ulica [...]) wraz z infrastrukturą techniczną. Został on spełniony, gdyż inwestorzy uzyskali decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 2 czerwca 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa drogi - ulicy [...] i murków oporowych na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] ewidencyjna K. przy ul. [...] w K.", która stała się ostateczna na podstawie rozstrzygnięcia Wojewody z 17 grudnia 2015 r. znak: [...], utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję. Inwestorzy zrealizowali tą inwestycję i udzielono im pozwolenia na użytkowanie decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki Nr [...] z 13 maja 2016 r. Zastosowane rozwiązania projektowe dotyczące tej drogi nie są przedmiotem oceny, gdyż zaskarżona decyzja obejmuje swoim zakresem pozwolenie na budowę jedynie zbiornika retencyjnego na fragmencie działki drogowej m [...] odprowadzającego wody opadowe z projektowanego budynku na działce nr [...]. Stanowisko co do rozwiązań odprowadzenia wód opadowych z drogi, Wojewoda zajął we wskazanym powyżej rozstrzygnięciu, które skarżąca również otrzymała. Wyjaśniano w nim: "Skarżący w swoim odwołaniu podnieśli również zarzut, że techniczne rozwiązanie odprowadzenia wód opadowych jest wadliwe. Odnosząc się do tego zarzutu, na podstawie projektu budowlanego należy wyjaśnić, iż powierzchnia drogi zostanie utwardzona płytami ażurowymi, wypełnionymi humusem, zatem w projekcie zabezpieczono jej charakter jako powierzchni chłonnej. Natomiast wody opadowe, które wskutek intensywnych opadów lub roztopów nie uległyby wsiąknięciu z powierzchni działek objętych inwestycją planuje się zebrać do czterech szczelnych kolektorów opróżnianych wtórnie przez stosowne służby, zgodnie z umową zawartą przez inwestorów.". Projektowane budynki zlokalizowane są poza wyznaczoną w § 2 ust. 3 pkt 5 planu granicą strefy sanitarnej od cmentarza. Przez wyznaczenie graficzne tej strefy w planie uwzględniono wymagania § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, który stanowi, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić, co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Granice Cmentarza [...] oraz strefy sanitarnej od cmentarza zostały ustalone w planie uchwalonym w 2004 r. czyli już z uwzględnieniem będących w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 15 marca 1999 r. znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części Cmentarza P. na [...] a wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z 6 stycznia 1998 r. znak: [...], jak również decyzji Nr [...] z 10 marca 2003 r. znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie Kaplicy Cmentarnej na Cmentarzu [...] wraz z infrastrukturą techniczną wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z 22 lipca 2002 r. znak: [...] Mapa do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania dla tej inwestycji zawiera ustalenia w zakresie rozbudowy cmentarza i wyznaczonej w planie granicy strefy sanitarnej. Odległość 50 metrowa, dotyczy zabudowy od granicy cmentarza a nie położenia nieruchomości, jak twierdzi to skarżąca. Te obiekty kubaturowe zostały zaprojektowane poza wyznaczoną w planie strefą, tym samym w odległości większej niż 50 metrów od cmentarza. Omawiana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Przedmiotowe zamierzenie budowlane spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.) - obowiązującego na dzień orzekania. Warunki w zakresie usytuowania projektowanych budynków mieszkalnych w stosunku do granicy działek sąsiednich budowlanych zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, (analiza projektu zagospodarowania terenu), wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i 60 rozporządzenia, również zostały spełnione - sąsiednia działka nr [...] niezabudowana a na działce nr [...] istniejący obiekt znajduje się w odległości większej niż wysokość przesłaniania. Budynki te ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania tj. mieszkalne zostały stosownie do § 209 rozporządzenia, zakwalifikowane jako ZŁ IV, i przewidziane do realizacji z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, w lokalizacji wprawdzie 7,25 metrów odległości pomiędzy projektowanymi budynkami ale o odporności pożarowej El 60 (ściana budynku A w zbliżeniu do budynku B), natomiast budynek A zlokalizowano w odległości 10 metrów od istniejącego budynku na działce nr [...], czyli z zachowaniem warunków § 271 ust. 1 rozporządzenia. Zaprojektowano miejsca gromadzenia odpadów z zachowaniem odległości od granicy działek sąsiednich oraz od okien pomieszczeń przeznczonych na stały pobyt ludzi, określonych w omawianym rozporządzeniu. Z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z 6 września 2017 r. wynika, że zostały spełnione wymagania § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Do odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji tj. z dachów, chodników, podjazdów zaprojektowano zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej, które za jej pomocą będą gromadzone w szczelnych wybieralnych zbiornikach w liczbie 3 dla budynku A na działce nr [...] i 2 dla budynku B na działce nr [...]. Zastosowano rozwiązania umożliwiające zebranie wody. Jest to zgodne z przepisami prawa, ponieważ inwestorzy planują zagospodarowanie wód opadowych w granicach działek, którymi dysponują na cele budowlane. Opróżnianie zbiorników należy do inwestora i organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji by ingerować w tym zakresie. Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowiona obiektów budowlanych (Dz.U.463). Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzania budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nadmienić należy także, że omawiany projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ zawiera projekt zagospodarowania działki-terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki-terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektów budowlanych, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Według oceny Wojewody, kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym projektowane obiekty budowlane spełniają wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez między innymi zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Przedmiotem pozwolenia budowę w niniejszej sprawie jest budowa dwóch budynków mieszkalnych wolnostojących a nie budowa drogi. Argumentem budowy drogi skarżąca uzasadnia zarzut nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Mając na względzie, charakter inwestycji organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania obejmując działki nr [...] i [...] położone w obrębie [...] w jednostce ewidencyjnej K., jako znajdujące się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Uwzględnił zatem, przepisy techniczno-budowlane, z zakresu ochrony środowiska, przepisy prawa cywilnego, przepisy prawa materialnego związane z zagospodarowaniem i zabudową działki inwestora względem działek sąsiednich - co zostało przeanalizowane przez tut. Organ w kontekście zarzutu skarżącej. Oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznano, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Nie znaleziono przesłanek do uchylenia przedmiotowej decyzji. Opisaną wyżej decyzję Wojewody zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. S. – T., zarzucając jej 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze - poprzez ich niezastosowanie i dopuszczenie do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w strefie sanitarnej Cmentarza S. .; 2) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a to poprzez: - nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do dowodów przedkładanych przez uczestniczkę postępowania, - niezbadanie czy planowana inwestycja nie narusza przepisu § 3 ust. 1 Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w zakresie dopuszczalnej odległości od cmentarza, - nieodniesienie się do spełnienia warunków techniczno - budowlanych dotyczących odprowadzania wód opadowych, - ustalenie kręgu stron postępowania wyłącznie na podstawie twierdzeń inwestorów, bez weryfikacji czy podane informacje są prawidłowe i kompletne; b) art. 8 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do zarzutów podniesionych przez uczestnika postępowania i niewyjaśnienie dlaczego planowana inwestycja, w ocenie organu, nie narusza przepisu § 3 ust. 1 Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w zakresie dopuszczalnej odległości od cmentarza; c) art. 10 k.p.a poprzez brak informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i odniesienia się do materiałów zebranych przez organ II instancji; d) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w którym organ w sposób wyczerpujący omówiłby fakty i dowody, którym odmówił mocy dowodowej wraz z wskazaniem przyczyn takiego rozstrzygnięcia, wyjaśnienie podstawy prawnej, co powoduje, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji; f) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim osobom posiadającym przymiot strony, a to w szczególności: - B. B., będącej właścicielem działki nr [...], położonej w K. ([...]) przy ul. [...], - R. M., będącemu właścicielem działki nr [...], położonej w K. [...]) przy ul. [...], - K. S., będącemu właścicielem działki nr[...] położonej w K. [...]) przy ul. [...] - pozostałym właścicielom garaży przy ul. [...]. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca wniosła również o dopuszczenie dowodu z szeregu dokumentów wymienionych dalej w skardze. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są usprawiedliwione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza (między innymi): zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany składa się zasadniczo z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich tj. projekt zagospodarowania terenu lub działki podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego (...) jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud.). Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie podstawowym obowiązkiem organu było zbadanie zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]" w K., na obszarze którego położona jest planowana inwestycja. Wskazać też należy, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego składa się z części tekstowej i graficznej (mapy), to podstawą ustaleń organu administracji architektoniczno-budowlanej o zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego muszą być znajdujące się w aktach sprawy obie te części planu. Nie bez znaczenia jest także i to, że skoro ustawodawca użył sformułowania "zgodność", to oznacza to coś więcej niż spójność czy niesprzeczność (brak sprzeczności). "Zgodność" oznacza stopień związania ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znacznie silniejszy, niż gdyby była mowa o spójności czy braku sprzeczności, wykluczający możliwość stosowania wykładni rozszerzającej (Ostrowska, Anna. Art. 35. W: Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III. Wolters Kluwer, 2016.) Organy ustaliły, że przedmiotowa inwestycja położna jest na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] w K. – na terenie oznaczonym w graficznym załączniku do planu jako MN3.1 i stwierdziły, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu dla tego przeznaczenia. Zgodnie z § 16 ust. 5 mpzp, dla terenu zabudowy mieszkalnej MN 3.1: 1. dopuszcza się realizację zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej jedynie w układzie wolnostojącym, 2. podstawowym warunkiem realizacji wszystkich budynków jest równoczesna lub wcześniejsza realizacja drogi dojazdowej KDX /ulica [...]/ wraz z infrastrukturą techniczną wykonana w oparciu o projekt techniczny poprzedzony ekspertyzą geologiczną, 3. obowiązuje bezwzględny zakaz dojazdu od [...] 4. zasady dojazdu do działek nr [...] i [...] określa § 26 ust. 3 pkt. 7, 5. powierzchnia zabudowy każdej działki nie może przekraczać 30% jej powierzchni ogólnej, pozostałą część należy urządzić jako zieleń komponowaną 6. wysokość bezwzględna zabudowy nie może przekraczać 230,0 m n.p.m, 7. obowiązuje zakaz lokalizacji usług. Jednakże zarówno z rysunku planu znajdującego się w aktach sprawy, jak i z samego projektu w tym w szczególności projektu zagospodarowania terenu znajdującego się na k. 16 projektu budowlanego wynika, że działka inwestycyjna nr [...] znajduje się częściowo w terenie oznaczonym w planie miejscowym jako KDX (ciąg pieszo – jezdny, ulica [...]). Nadto jak wynika z projektu zagospodarowania terenu – planszy uzbrojenia terenu, na obszarze KDX zaprojektowano (między innymi) cztery doły chłonne – trzy w sąsiedztwie działki [...] i jeden w sąsiedztwie działki [...]. Nie jest zatem tak, że całość inwestycji znajduję się w obszarze oznaczonym jako [...], czego organy wydają się nie dostrzegać, choć w zaskarżonej decyzji organ opisuje dół chłonny zaprojektowany w działce drogowej. W konsekwencji organy nie zbadały również, czy projektowany sposób zagospodarowania terenu pozostaje w zgodności z ustaleniami planu dla obszaru KDX. Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 27 ust. 7 ustala dla terenów KDX określone przeznaczenie. Przepis ten stanowi, że urządzeniami towarzyszącymi użytkowaniu podstawowemu w obrębie linii rozgraniczających terenów oznaczonych jako KZ + T, KZ, KL, KD, KDX mogą być pod warunkiem dostosowania do charakteru i wymogów użytkowania podstawowego i uzyskania zgody zarządcy terenu: 1. ciągi rowerowe, 2. ciągi infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym, 3. zatoki autobusowe i urządzenia dla ochrony pieszych przed warunkami atmosferycznymi, 4. zieleń o charakterze izolacyjnym, 5. obiekty i urządzenia służące ograniczaniu uciążliwości komunikacyjnej, 6. elementy małej architektury. W zakresie zatem zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu dla obszaru KDX organy nie wypowiedziały się w ogóle, zatem w ponownie prowadzonym postepowaniu organ II Instancji obowiązany będzie w pierwszej kolejności definitywnie wypowiedzieć się, czy budowa dołów chłonnych, podjazdu i zieleni niskiej/trawa, w ciągu pieszo-jezdnym KDX, jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. W szczególności organ będzie obowiązany odnieść się do tego, czy doły chłonne służące odprowadzeniu wody opadowej z nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę są "urządzeniem infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym" czy też indywidualnym. Dalej wskazać należy, że w § 10 miejscowego planu szczegółowo ustalono sposób odprowadzenia ścieków z terenów objętych planem: 1. W obszarze obowiązuje ogólnospławny system kanalizacji co oznacza, że ścieki socjalno-bytowe i deszczowe będą odprowadzone tymi samymi kanałami. 2. Odprowadzenie ścieków z całego obszaru następować będzie do centralnego systemu kanalizacji K., który w tej części miasta ma dwa główne odbiorniki: Kolektor Lewobrzeżny rz. [...] i uchodzący do niego Kolektor Prawobrzeżny rz. [...] 3. Ukształtowanie wysokościowe pozwala na obsługę całości zlewni w układzie grawitacyjnym. Przypadek pompowania może wystąpić incydentalnie, gdyby wywołany został uwarunkowaniem o charakterze własnościowo-prawnym. 4. W granicach planu spływy z trzech istniejących zlewni będą odprowadzane w następujących kierunkach: a. zabudowa willowa usytuowana na [...], położona wzdłuż ulicy św. [...] oraz przy dwu bocznych ulicach: [...] obsługiwana będzie poprzez funkcjonujący w ulicy kanał o średnicy 300 mm o spadku 9%, b. zabudowa mieszkaniowa na południowym stoku [...] wzdłuż ulicy [...] oraz ulic [...] będzie odprowadzać ścieki do kolektora głównego LWs. Z uwagi na spływy z powierzchni cmentarza zagospodarowanego zgodnie z dużym spadem terenu, co przy obecnej zabudowie powierzchni materiałem kamiennym /nagrobki, aleje/ może wywoływać zalewanie terenów położonych poniżej, musi być wykonany odcinający system opaskowy wzdłuż najniższej południowej granicy cmentarza. Odbiornikiem dla tych wód będzie zbudowany w zachodniej poszerzonej części cmentarza nowy kanał odprowadzający włączony do końcówki kanału w ulicy [...]. Szczególnie uzasadnione jest przejęcie wód z części wschodniej z uwagi na możliwość zalewania części zabudowy zlokalizowanej przy ulicy [...], c. dopuszczony stopień zmian w zabudowie południowego stoku [...], a także w paśmie ulicy [...] [...] umożliwia dla obsługi terenów wykorzystanie usytuowanych w tych ulicach istniejących ciągów kanalizacyjnych. 5. Realizacja wszystkich nowych obiektów mieszkalnych i usługowych jest możliwa tylko pod warunkiem podłączenia do miejskiego systemu kanalizacji. 6. Budowa nowych kanałów jest dopuszczona tylko w trasie, gdzie równolegle powstaje miejski ciąg komunikacyjny. W przeciwnym wypadku odprowadzenie ścieków może zostać zrealizowane pod warunkiem uregulowania umowy związanej z dostępem do eksploatacji lub w sytuacji przyłączenia prywatnego. 7. W sytuacjach, o których mowa w pkt 5 i 6 przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę projekt sieci kanalizacyjnej /a także i wodociągowej/ każdorazowo musi uzyskać pozytywną opinię MPWiK SA. oraz właściwego organu administracji samorządowej ds. ochrony środowiska. Wskazać zatem należy, że z akt wynika, że nie został spełniony warunek zawarty w § 10 ust. 5 mpzp. Plan jasno wskazuje, że realizacja nowych obiektów mieszkalnych i usługowych jest możliwa tylko pod warunkiem podłączenia do miejskiego systemu kanalizacji. Tymczasem miejskiego systemu kanalizacji w przedmiotowym terenie nie ma, a z projektu jasno wynika, że sieci kanalizacji sanitarnej są dopiero przedmiotem odrębnych opracowań i odrębnych procedur. Inwestor co prawda planuje budowę sieci kanalizacyjnej i na tą okoliczność przedstawił do akt organu II instancji umowę zawartą z MPWIK na budowę sieci kanalizacyjnej w ulicy [...], ale dopiero po jej wybudowaniu będzie można ustalać czy warunek podłączenia nowych obiektów do sieci kanalizacyjnej, wynikający z mpzp zostanie spełniony. W chwili wydawania decyzji przez organ II Instancji warunek zapewnienia podłączenia budynków do sieci kanalizacyjnej wymagany planem - nie został spełniony. W ten sposób naruszone zostały przepisy postępowania i prawa materialnego tj. art. 7 i 77 § 1 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kwestią tą wiąże się również i inne zagadnienie. Analiza akt administracyjnych wykazuje, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmuje inwestycję kubaturową oraz instalacje wewnętrzne i zewnętrzne: gazową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji wody opadowej, elektryczną, odgromową (a zatem bez instalacji zewnętrznej wodociągowej). Z projektu zagospodarowania terenu (plansza uzbrojenia) wynika, że zaprojektowano przyłącza tj. miejsca włączenia miedzy innymi do nowoprojektowanej sieci kanalizacyjnej i do nowoprojektowanej sieci wodociągowej. Oznacza to, że projektowane są przyłącza do nieistniejących sieci. Nadto niespójny jest projekt budowlany w części opisowej i graficznej. § 11 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wymaga, aby opis techniczny określał rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano - instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi i punkty pomiarowe, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń budowlanych. Nie jest możliwe określenie sposobu powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi, jeśli sieci tych fizycznie w terenie nie ma. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1a i 9 ustawy - Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zaś przez urządzenia budowlane - urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jeśli nie istnieją podstawowe sieci tj. wodociągowa i kanalizacyjna, to nie ma możliwości zapewnienia użytkowania obiektu (domu jednorodzinnego) zgodnie z jego przeznaczeniem. Wskazać też w tym miejscu jeszcze należy, że na karcie 6a projektu budowlanego projektant zapisał, że aktualnie omawiana inwestycja to etap I, natomiast etap II obejmie projekt budowlany sieci i przyłączy. Zgodnie z art. 33 ust. 1, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Celem regulacji art. 33 ust. 1 p.b. jest uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania, jak i nieracjonalne dzielenie jednej inwestycji na etapy, czy też udzielanie pozwolenia na następny etap realizacji jednego obiektu (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. II OSK 694/16). Pozwolenie musi więc obejmować całość zamierzenia budowlanego w tym jego części składowe i to w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Niniejsza sprawa dotyczy pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, zatem inwestycji, która nie może funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem bez wykonania przyłączy mediów, które w myśl definicji stanowią część obiektu budowlanego. Przyłącza te muszą stanowić część założenia budowlanego, zaś wyodrębnienie ich jako osobnego etapu zamierzenia budowlanego stoi w sprzeczności z przytoczonym art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odmiennie od przedstawionej należy ocenić jedynie sytuację, w której istnieje już uprzednio obiekt budowlany, co do którego zachodzi potrzeba budowy przyłączy. Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że pozwolenie na budowę domów jednorodzinnych musi obejmować również przyłącza do przewidzianych w projekcie sieci infrastruktury technicznej, przy czym sieci te muszą być istniejące. Wymagają tego zarówno przywołane powyżej przepisy prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a w niniejszej sprawie w przypadku sieci kanalizacyjnej – również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]". Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę powyższe stanowisko. W obecnym kształcie projekt budowlany narusza art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane i § 10 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest natomiast uzasadniony zarzut skargi dotyczący braku odniesienia się przez organ II Instancji do spełnienia warunków techniczno - budowlanych dotyczących odprowadzania wód opadowych. Z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane wynika, że kontroli podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, nie podlega natomiast projekt architektoniczno-budowlany. W tym zakresie odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań i dokonanych obliczeń ponosi projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 pr. bud.). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 Ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1725) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 tej ustawy w zw. z art. 95 pr. bud.). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 pr. bud. stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 pr. bud.).(tak: Ostrowska, Anna. Art. 35. W: Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III. Wolters Kluwer, 2016.) Organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie posiada zatem kompetencji do weryfikacji przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych służących odprowadzaniu wód opadowych. Rozwiązanie to projektant powinien przyjąć w formie i rodzaju odpowiednim do charakteru obiektu i wiedzy technicznej. Brak jest podstaw do negowania i weryfikowania przyjętych rozwiązań w tym zakresie na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl § 28 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (§ 10 ust. 1) przewiduje, że na całym jego obszarze "obowiązuje ogólnospławny system kanalizacji co oznacza, że ścieki socjalno-bytowe i deszczowe będą odprowadzone tymi samymi kanałami." Jednak z pisma z dnia 7 lutego 2017 r. MPWIK S.A. w K. (k. 63 projektu budowlanego) wynika, że przepustowość kanalizacji ogólnospławnej w tym obszarze jest niewystarczająca i MPWIK dopuszcza możliwość odprowadzenia do tej sieci wyłącznie ścieków bytowych. W tej sytuacji dopuszczalne było zaprojektowanie odprowadzania wody opadowej w inny sposób tj. zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia. Gdyby przyjąć inaczej, to w ogóle nie byłoby możliwe zabudowanie przedmiotowych działek. Nie byłoby jednak dopuszczalne tak daleko idące ograniczenie prawa własności, aby zabudowa była niemożliwa z powodu niewielkiej przepustowości kanalizacji ogólnospławnej, której budowa i należyte utrzymanie należy zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.) do zadań własnych gminy. Nie są też uzasadnione zarzuty skargi kwestionujące zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w strefie sanitarnej Cmentarza [...]. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 912), cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie teren cmentarza został uwzględniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] – którego obszar bezpośrednio sąsiaduje z obszarem planu [...]". Rysunek planu "[...]" zawiera jednak wrysowaną linię strefy sanitarnej 150 m wyznaczoną na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Zgodnie z tym przepisem, odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych (...) powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Przy czym podkreślić należy, że odległość 150 metrów dotyczy odległości od zabudowań mieszkalnych, a nie granic działek budowlanych. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu znajdującym się w projekcie budowlanym, budynki mieszkalne zaprojektowane zostały poza linią sanitarną 150 metrów wyznaczoną w otoczeniu cmentarza. Wskazać przy tym należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, konstytucyjnym źródłem prawa i dopóki nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego, jest źródłem obowiązującego prawa. Wobec tego linia sanitarna 150 wyznaczona planem miejscowym pozostaje obowiązująca linią wyznaczoną wokół terenu przeznaczonego w planie pod cmentarz. Jeśli natomiast okazałoby się, że teren cmentarza został rozszerzony poza obszar wyznaczony planem, wówczas rolą organów nadzoru budowlanego jest wszczęcie stosownego postępowania w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a poprzez brak informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i odniesienia się do materiałów zebranych przez organ II instancji, wskazać należy co następuje. Zgodnie z w zasadzie jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). W niniejszej sprawie organ II Instancji nie prowadził własnego postępowania dowodowego w wyniku którego pozyskałby do akt sprawy nowe dokumenty, natomiast w dniu 17.10.2017 r. do akt sprawy złożone zostało pismo inwestora wraz z załącznikami stanowiące odpowiedź na odwołanie skarżącej. Do pisma tego załączona została umowa inwestora zawarta z MPWIK w K., z dnia 29 września 2017 r. dotycząca budowy sieci kanalizacyjnej oraz stanowiące załącznik do tej umowy warunki przyłączenia sieci. Wobec złożenia do akt nowych dokumentów, organ II instancji co do zasady powinien był – zgodnie z art. 10 § 1 Kpa - przed wydaniem decyzji umożliwić stronom "wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań." Jednak naruszenie tego przepisu samo w sobie nie stanowiłoby uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy, a jak już wskazano na wstępie tylko takie naruszenie przepisów postępowania może prowadzić od uchylenia decyzji przez sąd administracyjny. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim osobom posiadającym przymiot strony. Zarzut ten w istocie rzeczy wskazuje na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa polegającą na pozbawieniu strony udziału w postępowaniu bez jej winy. Jednak zgodnie z utrwalonym i w zasadzie niekontrowersyjnym stanowiskiem judykatury, przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2018 r. sygn. II OSK 1837/17). Z wszystkich wyżej wymienionych względów zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.