II SA/Kr 476/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / WSA Barbara Pasternak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi C. SA w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jak również stwierdza nieważność postanowienia Prezydenta Miasta z [...] nr [...] Decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] r. znak [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm. ), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. ustalono na wniosek J. K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budynek handlowo - biurowy wraz z urządzeniami budowlanymi ( tj. infrastrukturą techniczną, dojazdami, parkingiem dla klientów) na działkach nr [...],[...],[...],[...] i infrastrukturą techniczną dodatkowo na działkach nr [...],[...],[...],[...] oraz z wjazdami na działkach nr [...],[...] obr. [...], przy ul. [...] w [...]. Orzekając o powyższym wskazano na treść inicjującego postępowanie w niniejsze sprawie wniosku z dnia [...] r., doprecyzowanego dnia [...] r. poprzez uszczegółowienie w zakresie dojazdów do planowanego zamierzenia inwestycyjnego, jak również uzyskane w toku sprawy uzgodnienia i opinie stwierdzając, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym toku postępowania strony nie wniosły uwag ani zastrzeżeń do projektowanej inwestycji. Decyzja organu pierwszej instancji została zaskarżone w terminie przez [...] S.A. w [...], która w odwołaniu domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 10, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podniosła w szczególności, że z zarządcami dróg uzgodniono wniosek inwestora, a nie projekt decyzji, kwestionowała ustalenia w zakresie linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jako arbitralne oraz nieuzasadnione w sposób dostateczny. Wskazywała też na wewnętrzne sprzeczności w decyzji, która została wydana przedwcześnie, tj. przed upływem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia uzgadniające, a także niezgodnie z wnioskiem, który uszczegółowiono [...] r.. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując jako podstawę prawną art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 117 ze zm.) § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, póz. 1588 ) oraz art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji uznano za uchybienie wydanie rozstrzygnięcia po modyfikacji przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego w stosunku do jego zakresu określonego we wniosku, podlegającego przed tym momentem uzgodnieniu z zarządcami dróg oraz dodatkowo niemożność ustalenia, czy wydane postanowienia uzyskały walor ostateczności z uwagi na braki w materiale dowodowym. Wskazano także na nieprawidłowości ustaleń dotyczących linii zabudowy, które pozostają w sprzeczności z treścią warunków odnoszących się do przyłącza wodno-kanalizacyjnego oraz uzasadnione wątpliwości odnośnie innych elementów infrastruktury technicznej. Uznano też, że zaskarżona decyzja zawiera braki w zakresie jej uzasadnienia, koncentruje się głównie na części prawnej uzasadnienia, podczas gdy jego część faktyczna jest bardzo lapidarna oraz skrótowa i w tym zakresie narusza ona art. 7 i 77 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Prezydent Miasta [...] nr [...], znak [...] z dnia [...] r. , na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm. ), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08. 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, póz. 1588 ), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. - ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wymieniając jako integralną jej części załączniki w postaci : 1. warunków zabudowy terenu oraz wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej; 2. linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w skali 1 :1000 wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej Uzasadniając powyższe wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania. Jak wyjaśniono dalej, że w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy zwrócono się do zarządcy ulic [...], tj. obecnie [...] Zarządu Komunalnego o wydanie uzgodnienia w formie postanowienia w zakresie realizacji inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego z powiadomieniem wszystkich stron postępowania. [...] Zarząd Dróg postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] uzgodnił niniejszy projekt decyzji. Potwierdzono również ostateczność powyższego postanowienia. Dokonano ponownej analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru wokół terenu inwestycji badając, czy wyznaczona linia zabudowy została ustalona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odległości od sieci infrastruktury technicznej unormowane są głównie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie stanowiące przepisu odrębnego, na podstawie którego ustala się warunki zabudowy. Ponadto w informacji technicznej [...] nie wykluczono jednoznacznie możliwości przełożenia powyższej sieci lub zastosowania innych rozwiązań technicznych, umożliwiających lokalizację obiektu budowlanego zgodnie z wyznaczoną, nieprzekraczalną linią zabudowy - w odległości m.in. 8 m od krawędzi jezdni. Zastosowanie przepisu "nieprzekraczalna linia zabudowy" stanowi określenie wartości maksymalnych, granicznych, dopuszczając każde inne rozwiązanie, tych wartości nie przekraczające. W przypadku pozostawienia dotychczasowego przebiegu sieci oraz braku możliwości zastosowania innych rozwiązań technicznych, ich przebieg stanowić będzie dodatkowe ograniczenie w lokalizacji obiektu. Wskazano następnie, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano uzgodnienia organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy, a mianowicie : postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...] r. znak [...] w zakresie realizacji inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego, postanowienie Zarządu Gospodarki Komunalnej z dnia [...] r. znak [...] w zakresie realizacji inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego, postanowienie [...] Zarządu Komunalnego z dnia [...] r. znak [...] w zakresie realizacji inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego, postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] r. znak [...] i [...] r. znak [...] uzgodnienie w zakresie zadań rządowych, postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. znak [...] i z dnia [...] r. znak [...] -uzgodnienie w zakresie zadań samorządowych, a także szereg opinii - w szczególności w zakresie obsługi komunikacyjnej i ochrony środowiska. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z załącznikiem nr 1 do decyzji. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. A.P., wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów pod nr ewid. [...]. W toku ponownego postępowania strony nie wniosły uwag, ani zastrzeżeń do projektowanej inwestycji. Powyższa decyzja została zaskarżona w terminie przez [...] S.A. w [...], która domagała się w odwołaniu jej uchylenia w całości, zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 77, 80 i 107 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżąca podnosiła, że określając linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej organ dokonał rozstrzygnięcia arbitralnego, bowiem pomimo powołania normy § 4 ust. 4, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie uzasadnił ich ustalenia. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia też ocenę, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia niezbędnych czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jest uchybieniem przepisu art. 7 i 77 k.p.a. Ponadto wydana decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. Z wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że wyznacza się linie zabudowy od strony ul. [...] w odległości 8 m od krawędzi jedni, gdy tymczasem przebiegający w tym miejscu kolejno od strony ul. [...] sieć ciepłownicza 2xDN100 mm, kanał ogólnospławny 200/240 cm oraz ponownie sieć ciepłownicza 2xDN80 mm odsuwa możliwości przeprowadzenia linii zabudowy od krawędzi ul. [...] co najmniej na 20 - 30 m. Skarżąca wskazywała dalej, że decyzja określa szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] na 30 m przy praktycznie takiej szerokości terenu inwestycji. Po koniecznym przesunięciu linii zabudowy od strony ul. [...] oraz odjęciu z drugiej strony terenu zajętego przez kanał ogólnospławny 200/240 cm i konieczność zachowania 5 m odległości od niego pozostaje na elewację frontową tak mało miejsca, że z kolei możliwość wyniesienia jej aż na 15 m budzi zdumienie. Ponadto wyznaczenie linii zabudowy na 8 m od strony ul. [...] nie uwzględnia w ogóle przewodów wysokiego napięcia na terenie planowanej inwestycji zlokalizowanych wzdłuż tej ulicy pod ziemią, widocznych na mapie zasadniczej dołączonej do akt sprawy. [...] S.A. w [...] wskazała również, że uchybienia tego samego rodzaju zostały już wcześniej wytknięte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., znak [...], na podstawie art. 53 ust. 4 i ust. 5, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1 - 2 i art. 64 ustawy z dnia 27.03.2003. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm. ), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, póz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji streszczono wydane dotąd rozstrzygnięcia oraz zarzuty odwołania stwierdzając, że po uzupełnieniu materiału dowodowego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, wyjaśnił istotne dla sprawy okoliczności oraz wydał decyzję spełniającej wymagania określone w obowiązujących przepisach. W tym zakresie podkreślono, że przy braku planu miejscowego dla terenu określonego we wniosku istotne znaczenie w sprawie ma przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który jednoznacznie stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w nim warunków. Jedną z podstawowych przesłanek jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenia w tym zakresie dokonane zostały według sposobu i zasad określonych w przepisach § 1 - § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 rozporządzenia - wokół działki wskazanej we wniosku został wyznaczony obszar, na którym została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w wymaganym zakresie. W odpowiedzi na zarzuty odwołania wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, a warunki dla nowej zabudowy nie są wyznaczane dowolnie, lecz są ustalane według zasad określonych w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia. Z akt wynika, że przy ponownie przeprowadzonej analizie odniesiono się do zastrzeżeń i zaleceń zawartych w decyzji z dnia [...] r. W analizie zostały prawidłowo przyjęte i opisane wyniki określające cechy i parametry zabudowy istniejącej na wyznaczonym obszarze, a na ich podstawie zostały określone w decyzji warunki dla planowanej budowy, zapewniające kontynuację funkcji, sposobu i wskaźników zabudowy, obejmujące: gabaryty i formę architektoniczną, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu, linię zabudowy oraz wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, przy czym przepisy ustawy i rozporządzenia nie zobowiązują do ustalania warunków i wymagań dla nowej zabudowy w odniesieniu do elementów i urządzeń infrastruktury technicznej. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono zgodnie ze stanem rzeczywistym, że istniejąca wzdłuż ul. [...] zabudowa nie tworzy jednej linii. Budynki usytuowane są w odległościach od O do 90 m od zewnętrznej krawędzi ulicy [...]. Z zebranych materiałów dowodowych wynika, że od strony zachodniej terenu inwestycji i ul. [...], na działkach nr [...] i [...], południowe ściany budynków-usytuowane są w granicy działki drogowej ul. [...], aczkolwiek nie w jednej linii ciągłej. Natomiast w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji, od strony wschodniej, na działkach nr [...] i nr [...], zabudowa jest chaotyczna. Z tego też względu nie może stanowić odniesienia dla nowej zabudowy. Wnioski z tych ustaleń uprawniają do wyznaczenia linii dla nowej zabudowy na zasadzie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Ponadto przy ustalaniu tego warunku uwzględniono opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] w zakresie zgodności projektowanych warunków z ustawą o drogach publicznych, w której zalecono usytuowanie projektowanej zabudowy w odległości min. 8 m od zewnętrznej krawędzi projektowanych jezdni ulic [...] i [...]. W takiej też odległości została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy wraz z dodatkowym ograniczeniem, wynikającym z konieczności uwzględnienia przepisów szczególnych, regulujących odległości projektowanej zabudowy od granic nieruchomości oraz od istniejących i projektowanych urządzeń infrastruktury technicznej. Stąd też odstąpiono od jednoznacznego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy, co w sposób właściwy zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej skorzystano z przepisu § 6 ust 2 rozporządzenia, dopuszczającego wyznaczenie tego parametru na podstawie wyników analizy. Stwierdzono bowiem różne szerokości elewacji frontowych zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze - od 9 m do 148 m. Z tego też względu ustalono szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] do 30 m oraz od strony ul [...] do 140 m. W analizie wyjaśniono, że przyjęte szerokości umożliwiają wykształcenie pierzei ulic, utworzonej poprzez wypełnienie terenu inwestycji jego granicach. Jednocześnie w decyzji stwierdzono, że ustalenia te nie stanowią rozstrzygnięcia dotyczącego lokalizacji obiektu przy granicy lub w zbliżeniu do granicy działki sąsiedniej. Zatem wyznaczone wielkości nie kolidują z powołanym powyżej przepisem. Ponadto zauważyć trzeba, że zobowiązano inwestora do zaprojektowania obiektów kubaturowych z zachowaniem min. 3,5 m od przewodu sieci cieplnej oraz min. 5 m od krawędzi kolektora kanalizacji ogólnospławnej. Podobnie, ze względu na różne wysokości elewacji frontowych budynków usytuowanych na działkach sąsiednich oraz na analizowanym obszarze, wyznaczono wysokość nowej zabudowy do 15 m, na co zezwala przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tym samym nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 k.p.a. W uzupełnieniu powyższego podano, że zakres przedmiotowy, elementy oraz formę decyzji o warunkach zabudowy określa art. 54 ustawy. Decyzja ta nie dotyczy zagadnień podlegających regulacjom Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stąd też kwestie dotyczące szczegółów technicznych, wielkości, miejsca usytuowania, odległości od granic nieruchomości oraz od istniejących obiektów i urządzeń budowlanych, będą uwzględnione w projekcie budowlanym oraz rozstrzygnięte w pozwoleniu na budowę. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...]. znak [...],[...] S.A. w [...] domagała się uchylenia tej decyzji, zarzucając naruszenie art. 6, art. 8, art. 80 i art. 107 k.p.a. Uzasadniając powyższe skarżąca podniosła przede wszystkim, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący odwołania. Organ pierwszej instancji, określając szerokość elewacji frontowej oraz wysokość jej górnej elewacji dokonał rozstrzygnięcia arbitralnego, w żaden sposób go nie uzasadniając. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają określoną kolejność - dopiero gdy mające pierwszeństwo zasady postępowania nie dają zadowalających rezultatów, dopuszcza się inne ustalenia, wynikające z odrębnej analizy. Sformułowanie "dopuszcza się" zawiera w sobie swego rodzaju wyjątkowość, której w żaden sposób nie uzasadniono. Nadto w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji brak jest ustaleń, stanowiących podstawę przyjęcia takich, a nie innych wartości. Uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta [...] nie posiada dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego, ani oceny zebranego materiału dowodowego, zatem strona nie może stwierdzić, czy orzeczenie nie narusza jej interesów. Uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji, a zwłaszcza jej elementów o wyjątkowym charakterze, jakimi są wyznaczenie linii zabudowy, określenie szerokości i wysokości elewacji frontowej, a także gzymsu lub attyki. Zaniechanie przez organ pierwszej instancji niezbędnych czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jest uchybieniem art. 7 i art. 77 k.p.a., już wcześniej wytkniętym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. [...] S.A. w [...] zarzucała także, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera pojęcia nieprecyzyjne i nieostre, takie jak wymóg dążenia do podniesienia walorów estetycznych terenu, a także określenie ograniczeń w lokalizacji nowej zabudowy w stosunku do granic innych nieruchomości oraz infrastruktury technicznej, w tym zakresie rozstrzygnięcie nie podaje podstawy prawnej. Co do decyzji organu drugiej instancji skarżąca podawała, że rozpoznając sprawę nie o się do argumentów odwołania dotyczących formalnych wad decyzji organu pierwszej instancji, lecz podjęto próbę samodzielnego wyjaśnienia jego ustaleń merytorycznych. Zdaniem skarżącej spółki, doszło w ten sposób do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stworzyło de facto uzasadnienie dla decyzji Prezydenta Miasta [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji. Wskazywało ponadto, że podczas rozpoznania odwołania nie znaleziono podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu pierwszej instancji. W rozstrzygnięciu Kolegium wyjaśniono, że warunki i wymagania dla zamierzonej inwestycji wyznaczono na podstawie faktycznego stanu terenu, wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, uzyskanych opinii i uzgodnień, a także zaleceń zarządców sieci uzbrojenia terenu. Materiał dowodowy potwierdza ustalenia przyjęte dla zamierzonej inwestycji. W odpowiedzi na zarzuty odwołania wyjaśniono prawidłowość i zasadność określonych w decyzji warunków, rozwijając i uzupełniając uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta [...]. Bezpodstawny jest zatem zarzut nierzetelnego rozpatrzenia odwołania. Zdaniem Kolegium, nie doszło także do naruszenia pozostałych, wskazanych przez stronę skarżącą przepisów k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,póz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Kontrola w niniejszej sprawie dotyczy zatem legalności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za zasadną. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.z.p. ), a miało za przedmiot ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku handlowo - biurowego wraz z urządzeniami budowlanymi ( tj. infrastrukturą techniczną, dojazdami, parkingiem dla klientów) na działkach nr [...],[...],[...],[...]i infrastrukturą techniczną dodatkowo na działkach nr [...],[...],[...],[...] oraz z wjazdami na działkach nr [...],[...] obr. [...], przy ul. [...] w [...]. Strony nie wniosły skargi od decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] r. znak [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia z przyczyn sygnalizowanych trafnie przez organ odwoławczy. W decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie wytknięto jednak wszystkich uchybień przepisom związanym z treścią oraz formą decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, które zostały powielone przez organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Bezspornym jest, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w toku instancji na obszarze stanowiącym teren inwestycji nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Prezydent Miasta [...] nr [...], znak [...], miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne dla trybu postępowania w sprawie niniejszej na tle przepisów prawa materialnego są regulacje art. 60 - 64 powyższej ustawy, a także art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 p.z.p., które zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 p.z.p. stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Znacznie w sprawie mają także przepisy rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, póz. 1588 ) oraz w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1589), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ( art. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z art. 59 ust. 1 oraz nast. p.z.p. ), a także inne regulacje z zakresu prawa materialnego zawarte w ustawach szczególnych. Słusznie przyjmują organu obu instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, że przy braku planu miejscowego realizacja przedmiotowej inwestycji wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy ( art. 59 ust. 1 p.z.p.), na wniosek ( art. 51 ust. 1 i 2 p.z.p.) spełniający wymogi z art. 63 k.p.a. oraz art. 52 ust. 2 p.z.p. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, jak każda decyzja winna odpowiadać wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W myśl przepisu szczególnego, który stanowi art. 54 p.z.p. winna ona określać : 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Wskazać należy dalej na treść § 9 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl którego warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną ( ust. 1 ); wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy ( ust. 2 ); część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii ( ust. 3 ); część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4 ). Uwzględniając przytoczone regulacje, w stanie faktycznym niniejszej sprawy wymaga podkreślenia odrębność samej decyzji ustalającej warunki zabudowy zawierającej część tekstową i graficzną , od będących załącznikiem do decyzji wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która z kolei składa się z części opisowej i graficznej. Zachowanie wyżej wskazanych wymogów formalnych decyzji o warunkach zabudowy ma zasadnicze znaczenie, bowiem umożliwia jednoznaczne wyodrębnienie samego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, które swym zakresem winno odpowiadać wymogom art. 54 p.z.p., od ich uzasadnienia, jakie stanowią wyniki przewidzianej w § 3 ust. 1 rozporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 p.z.p. Przepisy rozporządzenia wskazują , że wyniki analizy przeprowadzonej w obszar analizowanym stanowią uzasadnienie między innymi dla rozstrzygnięcia obejmującego wiążące ustalenia dla działki objętej wnioskiem co do: obowiązującej linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub trenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Winny one zatem w tym zakresie uwzględniać dane co do linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, powierzchni zabudowy działek w obszarze analizowanym wraz ze średnim wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego, szerokości obszaru elewacji frontowych na działkach w obszarze analizowanym i średniej szerokości tych elewacji frontowych, wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) występujących na obszarze analizowanym - co wynika z §4 ust. 1-3, §5 ust. 1, §6 ust.1, §7 ust. 1-3 rozporządzenia. O ile ustalenie warunków w decyzji następuje w sposób odmienny od określonego w tych przepisach, wyniki analizy będącej załącznikiem winny w myśl § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust.2 , § 7 ust. 4 dodatkowo zawierać uzasadnienie dla odstąpienia od zasad wynikających z §4 ust. 1-3, §5 ust. 1, §6 ust.1 , §7 ust. 1-3 rozporządzenia. Należy także zwrócić uwagę na fakt, że jak wynika § 4 ust. 1-3 rozporządzenia, w decyzji o warunkach zabudowy ustala się obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem, wyznaczaną w tam podany sposób. Paragraf § 4 ust.4 rozporządzenia stanowi, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Przepis ten zawiera zatem upoważnienie do innego niż podane w § 4 ust. 1-4 sposobu wyznaczenia linii zabudowy, którą należy ustalić jednak stanowczo jako obowiązującą linię zabudowy, nie zaś nieprzekraczalną linię zabudowy. Z powołanych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, że także ustalenia co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub trenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu mają mieć charakter jednoznaczny i stanowczy. Wydana w sprawie niniejszej decyzja Prezydent Miasta [...] nr [...], znak [...] narusza wyżej wskazane regulacje. Przedmiotowy akt administracyjny stanowi dokument nazwany decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i dwa wymienione w osnowie załączniki. Niezgodnie z przepisami w załączniku Nr 1 połączono zarówno ustalenia warunków zabudowy, jak i wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej. O ile wprowadzenie ustaleń w zakresie warunków zabudowy, które stanowią część osnowy decyzji do odrębnego, podpisanego przez organ pierwszej instancji dokumentu stanowiącego załącznik można by uznać za niemające znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia, o tyle połączenie z tymi ustaleniami wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej narusza prawo w sposób istotny. Taka forma decyzji nie pozwala bowiem na jednoznaczne wyodrębnienie rozstrzygnięcia od jego uzasadnienia. Ponadto, jak wskazuje treść przedmiotowego załącznika Nr 1, brak w nim danych, które można uznać za wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazuje się w tym zakresie na dokonanie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru wokół terenu inwestycji , podaje przesłanki określenia linii zabudowy bez nawiązania do cech zabudowy w obszarze analizowanym oraz wskazuje ogólnikowo na spełnienie w sprawie wymogów z art. 61 ust. 1 p.z.p. Brak jednak w uzasadnieniu jakichkolwiek wywodów pozwalających na stwierdzenie, gdzie znajduje się front działki, w jaki sposób wyznaczono obszar analizowany, jaki jest tan obszar, czy odnoszących się do kwestii wynikających z przepisów służących realizacji zasady dobrego sąsiedztwa oraz zagwarantowaniu ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 p.z.p. , jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Wbrew przepisom, załącznik Nr 2 do decyzji ma łączyć - w myśl znajdujących się tam adnotacji i wskazań z osnowy decyzji - część graficzną decyzji o warunkach zabudowy i cześć graficzną analizy wyników urbanistyczno-architektonicznej, których funkcja i znaczenie są zasadniczo różne. O ile w tym błędnie sporządzonym załączniku graficznym Nr 2 oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, o tyle brak w nim jakichkolwiek oznaczeń obszaru analizowanego. W załączniku zaznaczono jedynie nieprzekraczalną linię zabudowy oraz linię zajętości terenu pod inwestycje liniowe. Znaczenia tej ostatniej linii przerywanej nie wyjaśniono w żadnym z elementów decyzji. Dostępna w aktach sprawy analiza urbanistyczno-architektoniczna z dnia [...] r. ( k. [...], sporządzona przez architekta A. P. ), którą uwzględniano przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wbrew zawartych w niej wskazaniom nie zawiera załącznika, na którym zaznaczono granice obszaru analizowanego, zaś mapa stanowiąca załącznik graficzny Nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji nie obejmuje swym zakresem, wszystkich działek podanych analizie w tym dokumencie. Wskazane wyżej uchybienia podstawie faktycznej rozstrzygnięcia prowadzą do na ruszenia przepisów art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a., zaś powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kwestii powołanych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji uzgodnień z zarządcą drogi dokonanych po wydaniu decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak [...], brak w aktach sprawy postanowienia [...] Zarządu Dróg z dnia [...] r. znak [...]. Znajduje się w nich natomiast wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Zastępcę Dyrektora [...] Zarządu Komunalnego postanowienie z dnia [...] r. znak [...], którym na podstawie art. 106 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5, art. 64 ust.1 p.z.p. oraz art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych ( teks jednolity DZ. U. z 2004r., póz. 2086 ze zm. ) i zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, póz. 430 ze zm. ) uzgodniono projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego. Jak trafnie podnosi się w wyroku NSA z dnia 11.05.2007r. sygn. akt OSK 739/06 ( niepubl. ), na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i sut. 5 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dokonuje uzgodnienia z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego .Postępowanie uzgodnieniowe w tym wypadku wszczyna organ prowadzący postępowanie główne , ma ono określony tryb i prawna formę zakończenia, zaś zgodnie z art. 53 ust. 5 p.z.p. stosuje się do niego art. 106 k.p.a. Wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Takie postępowanie jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie, które winno być przeprowadzone przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie głównej. Z treści art. 106 ust. 1 k.p.a. wynika, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Z tej regulacji wynika, że współdziałanie organów ma miejsce na etapie przygotowania decyzji i ma zastosowanie do organów, którym przepisy prawa materialnego przyznały uprawnienia do załatwiania spraw określonego rodzaju w drodze administracyjnej .Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, służebny wobec postępowania głównego, co wynika z zaznaczenia prze ustawodawcę trybu jego wszczynania ( art. 106 §2 i 3 k.p.a. związku z art. 61 §1 k.p.a ), dopuszczenie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tylko w niektórych przypadkach ( art. 106 § 4 k.p.a. ) oraz zakończenie go przez wydanie postanowienia (art. 106 § 5 k.p.a. ). Pod względem ustrojowym i organizacyjnym organy współdziałające w wykonywaniu swoich uprawnień są organami równorzędnymi, posiadającymi samodzielne, autonomiczne kompetencje. Oznacza to, że art. 106 k.p.a. nie dotyczy organów powiązanych ze sobą zależnością służbową, pozostających w stosunku nadrzędności i podporządkowania organizacyjnego. Przepis ten nie będzie miał zastosowania w sytuacji, gdy zarówno do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania uzgodnienia( zajęcia stanowiska ) uprawniony jest ten sam organ. W przedmiotowej sprawie organem uprawnionym do wydania decyzji w postępowaniu głównym był w myśl art. 60 ust.1 p.z.p. Prezydent Miasta [...], po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 p.z.p. Z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p. wynika nakaz uzgodnienia decyzji z właściwym zarządcą drogi w odniesienie do obszarów przyległych do pasa drogowego, przy czym właściwym zarządcą wszystkich dróg publicznych ( z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych ) w granicach miasta [...], - miasta na prawach powiatu na zasadzie art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych jest prezydent miasta. W obu wypadkach organem odwoławczym jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...],. W takiej sytuacji brak było zatem podstaw prawnych do dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi i podejmowania odrębnego postanowienia, zaś stosowne warunki wynikające z kompetencji przewidzianych dla zarządcy drogi w ustawie z dnia 21.03.1985r. winny zostać określone bez stosowania dodatkowego trybu w decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe postanowienie jako wydane bez podstawy prawnej dotknięte jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( analogicznie w powołanym wyżej wyroku NSA). W zakresie innych istotnych uchybień, należy zważyć, że decyzji organu pierwszej instancji nie ustalono obowiązującej linii zabudowy, lecz nie stanowiącą właściwego, stanowczego rozstrzygnięcia nieprzekraczalną linię zabudowy. Decyzja ta nie zawiera również uzasadnienia prawnego, o którym mowa w art. 107 §3 k.p.a. W aktach sprawy brak dowodu potwierdzającego, że sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierzono zgodnie do dyspozycji art. 60 ust. 4. osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Wydając zaskarżona decyzję i nie dostrzegając wyżej wskazanych uchybień organ drugiej instancji nie wywiązał się prawidłowo, ani z obowiązków kontroli kwestionowanego aktu, ani też z obowiązku ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zarzuty odwołania w kontekście wyżej wskazanych wywodów należało bowiem uznać za zasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], podjęło próbę zastąpienia organu pierwszej instancji w ujawnieniu wyników analizy cech zabudowy w bliżej nieoznaczonym obszarze, nie czyniąc jednakże w tym zakresie własnych ustaleń z powołaniem konkretnych dowodów, nie oceniając zgromadzonego materiału oraz wskazując niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że takie właściwe uzasadnienie wynika z kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji. Utrzymanie w tej sytuacji w mocy nieodpowiadającej prawu z uprzednio wskazanych przyczyn formalnych i merytorycznych decyzji Prezydent Miasta [...], nr [...],, znak [...], z dnia [...], r. prowadzi do naruszenia przez organ odwoławczy przy wydaniu zaskarżonej decyzji art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania oraz prawa materialnego stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a " i " c " p.p.s.a., a także stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...], z dnia [...], r.. znak [...],na podstawie art. 145 § 1 pkt p.p.s.a,, przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA1981, nr 1, póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn prowadzących do wadliwości podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest ona niemożliwa i bezprzedmiotowa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie eliminacja wytkniętych uchybień oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Skarżąca pomimo stosownego pouczenia, nie zgłosiła wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.