II SA/Kr 478/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 lutego 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) art. 71 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081), § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198 poz. 1925), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2019 r. odwołania E. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe E. W. z siedzibą w [...] z dnia 25 stycznia 2019 r. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 28 grudnia 2018 r. znak: [...] orzekającej o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża [...] zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 19 maja 2017 r., uzupełnionym w dniu 2 czerwca 2017 r., E. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe w [...] zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża [...] zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...]. Do wniosku załączono Kartę informacyjną przedsięwzięcia z kwietnia 2017 r. W dniu 8 czerwca 2017 r. zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego w sparwie wydania decyzji środowiskowej. Opinią sanitarną z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko i opracowania raportu w zakresie zgodnym z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Podobne stanowisko wyraził Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w opinii z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] nałożył na inwestora obowiązek wykonania raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Opinią sanitarną z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zaopiniował pozytywnie planowane przedsięwzięcie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z zachowaniem wszystkich rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, wynikających z raportu o odziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r. znak: [...] – działając na podstawie art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) tiret 2, 4, 5 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), art. 106 § 1, 2 i 4 oraz art. 142 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.) oraz na podstawie uchwały nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2018 r. poz. 3524) – Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. odmówił uzgodnienia warunków realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża [...] W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ ochrony środowiska wskazał w szczególności, iż w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego przedsięwzięcia od strony zachodniej znajduje się pas ochronny o szerokości min. 50 m wyznaczony dla koryta rzeki Dunajec (koryto rzeki Dunajec na tym odcinku ma szerokość średnio ok. 100 m, a w miejscu zakola zwęża się do ok. 70 m). Od północy i wschodu teren inwestycji sąsiaduje z terenami nadbrzeżnymi rzeki Dunajec (pasy ochronne o szerokości min. 50 m), od strony południowej i południowo-wschodniej występuje pas ochronny o szerokości min. 50 m wyznaczony dla wału przeciwpowodziowego oraz pas ochronny dla gruntów rolnych o szerokości 6 m. Na terenie złoża znajduje się droga dojazdowa do pól uprawnych. Złoże [...] położone jest w terenie zalewowym rzeki Dunajec. Przedsięwzięcie planowane jest na terenie obszaru objętego ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2018r. poz. 1614.) oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego, w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 Dolny Dunajec PLH120085. Zabudowa mieszkalna zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 250 m od granic planowanego obszaru górniczego. W odległości ok. 300 m od terenu planowanego obszaru górniczego, na lewym brzegu rzeki Dunajec w kierunku zachodnim znajduje się eksploatowane obecnie złoże kruszywa naturalnego [...] wraz z zakładem przeróbczym, natomiast w kierunku wschodnim w odległości ok. 400 m złoże [...] Obszar złoża [...] stanowią grunty rolne oraz nieużytki. W przeważającej mierze jest to obszar zadrzewiony i zakrzewiony. Inwestycja zlokalizowana jest na obszarze na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat (Q10%). Dalej organ ochrony środowiska wskazał, że planowana inwestycja będzie ulokowana w całości na terenie chronionym tj. terenie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego, ustanowionego przez Wojewodę Tarnowskiego w drodze rozporządzenia Nr 23/96 z dnia 28 sierpnia 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Tarn. Nr 10 poz. 60) i podlegającego obecnie ochronie na mocy uchwały Nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2018 r. poz. 3524). Uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim wprowadza na jego terenie ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów leśnych, nieleśnych i wodnych oraz zakazy. Ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów na obszarze chronionego krajobrazu wprowadzone zostały w celu zachowania ich trwałości oraz zwiększania różnorodności biologicznej i obejmują one m.in. utrzymanie ciągłości i trwałości ekosystemów leśnych, sprzyjanie tworzeniu zwartych kompleksów leśnych, kształtowanie zróżnicowanego krajobrazu rolniczego poprzez zachowanie mozaiki pól uprawnych, miedz, płatów wieloletnich ziołorośli, a także ochronę istniejących zadrzewień i zakrzewień śródpolnych i przydrożnych, utrzymywanie i odtwarzanie ciągłości i drożności korytarzy ekologicznych, zachowanie siedlisk chronionych i zagrożonych gatunków roślin, zwierząt i grzybów, utrzymanie poziomu wód gruntowych odpowiedniego dla zachowania bioróżnorodności, utrzymanie stref buforowych wzdłuż cieków wodnych, a także wokół naturalnych zbiorników wodnych, w tym starorzeczy i oczek wodnych, w postaci pasów szuwarów, zakrzewień i zadrzewień, jako naturalnej obudowy biologicznej, celem zwiększenia bioróżnorodności oraz ograniczenia spływu substancji biogennych. Zakazy obowiązujące na terenie obszaru zostały wybrane, jak stwierdził organ ochrony środowiska, z katalogu zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zakazy te sprecyzowane więc zostały w § 3 ust. 1 uchwały Nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim. Obszar złoża [...] zlokalizowany jest na przebiegu krajowego korytarza ekologicznego "Dolina dolnego Dunajca" będącego częścią jednego z głównych korytarzy ekologicznych w Małopolsce – "Korytarza Południowego", na co wskazuje publikacja z 2005 r. pt. "Korytarze ekologiczne w Małopolsce" wydana przez Instytut Nauk o Środowisku UJ oraz Instytut Ochrony Przyrody. Przebiegający wzdłuż doliny rzeki Dunajec korytarz o znaczeniu międzynarodowym jest również wpisany do sieci ECONET - POLSKA. Korytarzem tym migrują licznie duże ssaki – jelenie, łosie, sarny i dziki oraz wiele zwierząt mniejszych, w tym liczne gatunki objęte ochroną. Rzeka Dunajec stanowi dodatkowo poważny korytarz ekologiczny, łączący różnorodne obszary chronione. W okresie zimowym stwierdzono obecność na tym terenie dużych ilości ptaków wodnych (Monitoring Zimujących Ptaków Wodnych), wśród których na odcinku rzeki Dunajec w rejonie złoża stwierdzono obecność licznych osobników np. gągoła i nurogęsi. Dopuszczenie do eksploatacji obszaru złoża [...] zlokalizowanego na istotnym szlaku migracyjnym zwierząt spowoduje – zdaniem organu ochrony środowiska – znaczące utrudnienie w migracji pomiędzy obszarami siedliskowymi, ostojami i żerowiskami różnych grup zwierząt. Utrzymanie korytarzy migracyjnych jest niezmiennie ważne dla zachowania różnorodności biologicznej i równowagi przyrodniczej, szczególnie w obrębie obszarów podlegających ochronie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. zwrócił też uwagę na konieczność ochrony tras migracyjnych zwierząt, o czym mówi art. 117 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz art. 127 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Do kwestii ochrony korytarzy ekologicznych odnosi się także rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2011 r. Nr 237 poz. 1419), które określa sposoby ochrony gatunków dziko występujących zwierząt, polegające m.in. na tworzeniu i utrzymaniu korytarzy umożliwiających migracje. Teren planowanej eksploatacji bezsprzecznie stanowi miejsce stałego przebywania, żerowania, rozrodu i wychowu młodych wielu zwierząt objętych ochroną gatunkową na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r. poz. 2183) – w szczególności licznych gatunków ptaków (m.in. strzyżyka, łozówki, cierniówki, piegży, trznadla, gąsiorka), gadów (np. jaszczurki zwinki, zaskrońca), płazów (np. żab z grupy żab brunatnych, ropuchy szarej), ssaków (np. nietoperzy, bobra europejskiego, kreta europejskiego, jeża wschodniego), bezkręgowców (np. trzmiela kamiennika). Realizacja przedsięwzięcia spowoduje likwidację siedlisk (żerowisk) różnych grup zwierząt, w tym licznych gatunków chronionych. W stosunku do gatunków dziko występujących zwierząt, należących do gatunków objętych ochroną ścisłą oraz częściową § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt wymienia m.in. zakazy: niszczenia siedlisk lub ostoi będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania; niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień. Planowana w związku z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia wycinka licznych drzew i krzewów, w tym likwidacja zadrzewień nadwodnych, narusza ww. zakazy określone w stosunku do zwierząt objętych ochroną. Eksploatacja złoża [...] spowoduje zniszczenie istniejącego naturalnego zbiorowiska wiklin nadrzecznych, a co za tym idzie likwidację terenów żerowisk i siedlisk wielu gatunków zwierząt. Zbiorowisko wiklin nadrzecznych jest miejscem, z którego korzystają liczne zwierzęta, w tym gatunki chronione prawem polskim i unijnym oraz gatunki rzadkie, szczególnie ptaki (m.in. słowik rdzawy, strzyżyk, rudzik, kos, raniuszek, dziwonia, remiz, podróżniczek), gady, płazy, ssaki oraz bezkręgowce. Przytoczywszy treść § 3 ust. 4 uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 8 maja 2018 r., organ ochrony środowiska podkreślił, że planowane wydobywanie kruszywa naturalnego nie ma związku z utrzymaniem wód, szlaków żeglownych ani remontem urządzeń wodnych, wykonywanych w ramach obowiązków właściciela wód, o których mowa w art. 394 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566, ze zm.), nie jest też obecnie objęte koncesją na wydobywanie kopalin ze złóż. W ocenie organu ochrony środowiska, sam fakt, że na danym terenie znajduje się udokumentowane złoże kruszywa naturalnego, nie jest tożsamy z przeznaczeniem tego terenu na cele wydobywania skał i minerałów. Organ ochrony środowiska skonkludował, że nie ma możliwości zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu wydobywania do celów gospodarczych skał i minerałów na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego dla planowanej eksploatacji kruszywa naturalnego ze złoża [...], a co za tym idzie, nie ma obecnie możliwości uzgodnienia warunków realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...] metodą odkrywkową, na terenie działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Dopuszczenie przedmiotowej eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...] do realizacji stanowiłoby złamanie zakazów obowiązujących na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego oraz wprowadzonych na jego terenie ustaleń dotyczących czynnej ochrony ekosystemów. Burmistrz Miasta i Gminy [...], decyzją z dnia 28 grudnia 2018 r., [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081) w związku z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) tiret 2, 4, 5 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) oraz na podstawie uchwały nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2018 r. poz. 3524) – odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Wydobywanie metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża [...] zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania, treść i motywy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 20 lipca 2018 r. – wskazał w szczególności, że uzgodnienie – w przeciwieństwie do opinii – jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany, nawet wówczas, gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi. Odmowa uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skutkuje co do zasady koniecznością wydania decyzji odmownej, tj. nie określającej środowiskowych uwarunkowań. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor E. W., który powołał się na § 3 ust 2 uchwały nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 roku w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim i zaznaczył, że zakaz realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko na terenie Pogórza Ciężkowickiego nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i krajobrazu chronionego i dla których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie odwołującego się w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przewidziane prawem wymagania i w związku z tym nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji. Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 27 lutego 2019 r., którą utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy szczegółowo zreferował przebieg postępowania w sprawie, przytoczył relewantne przepisy prawa materialnego oraz charakterystykę planowanego przedsięwzięcia – i wskazał w szczególności, że w niniejszej sprawie rzeczą najistotniejszą jest to, iż postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia, wskazując na niemożność pogodzenia planowanej inwestycji z uchwałą Nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim. Dalej organ odwoławczy przytoczył relewantne przepisy wspomnianej uchwały, tj. § 2 ust. 1 i 2; § 3 ust. 1 – i ustalenia organu ochrony środowiska, z których wynika, że teren planowanej kopalni stanowi miejsce stałego przebywania, żerowania, rozrodu i chowu wielu zwierząt objętych ochroną gatunkową. Realizacja przedsięwzięcia zaś spowoduje likwidację siedlisk (żerowisk) różnych grup zwierząt, w tym licznych gatunków chronionych. W stosunku do zwierząt należących do gatunków dziko występujących zwierząt, należących do gatunków objętych ochroną ścisłą oraz częściową § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, wymienia m.in. zakazy: niszczenia siedlisk lub ostoi będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania, niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień. Planowana w związku z przedsięwzięciem wycinka licznych drzew i krzewów, w tym likwidacja zadrzewień nadwodnych, narusza zakazy określone w stosunku do zwierząt objętych ochroną. W Raporcie wskazano, iż w fazie realizacji przedsięwzięcia konieczna będzie likwidacja szaty roślinnej, co ograniczy miejsca żerowania i przebywania niektórych gatunków roślin oraz zwierząt (s. 77 Raportu). Z kolei w fazie eksploatacji nastąpi ograniczenie miejsc żerowania i przebywania niektórych gatunków, a także likwidacja szaty roślinnej z terenu kopalni. Zdaniem autora Raportu "W wyniku realizacji inwestycji nie nastąpi jednak znaczący negatywny wpływ na gatunki chronione w myśl ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody" (s. 81). Kontynuując argumentację organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami powołanej uchwały (przepisami prawa miejscowego) na terenie objętym wnioskiem obowiązuje zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Zakaz ten dotyczy wszelkich zadrzewień. W niniejszej sprawie ustalono, także na podstawie dowodów przedstawionych przez inwestora (tj. Raportu), że inwestycja niesie ze sobą konieczność likwidacji zadrzewień i roślinności jako takiej, jakie na tym terenie występują. Jednocześnie inwestor nie jest podmiotem zwolnionym z tego zakazu, albowiem na dzień dzisiejszy nie posiada koncesji związanej z eksploatacją złóż kopalin na tym terenie i nie zachodzą pozostałe przesłanki wynikające z § 3 ust. 3 i 5 uchwały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że argumenty przedstawione przez organ ochrony środowiska i powtórzone w zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] są logiczne, merytoryczne i przekonywujące. Wskazano bowiem precyzyjnie, jakie zagrożenia ze sobą niesie realizacja planowanej inwestycji. Dowody, w tym sporządzony w toku postępowania Raport, potwierdzają, iż planowana inwestycja wiąże się z likwidacją roślinności, tj. zadrzewień. Fakt istnienia zadrzewień ilustruje mapa przedstawiona w Raporcie (s. 18) oraz dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w załączniku nr 6 do Raportu. Załącznik ten opisuje inwentaryzację przyrodniczą terenu planowanego przedsięwzięcia. Jak dodatkowo wskazano w owym załączniku "Zgodnie z przebiegami wyznaczonymi w ramach ogólnopolskiego systemu, obszar znajduje się w osi dużego korytarza ekologicznego o dużym znaczeniu GKPd-8 Pogórze Ciężkowickie. Również w badaniach realizowanych przez UJ i IOP PAN określono ten teren, jako istotną część korytarza ekologicznego. Mapa korytarzy ekologicznych z zaznaczoną planowaną inwestycją (za korytarze.pl). W ramach krajowej sieci ECONET - POLSKA, teren planowanej inwestycji znajduje się na terenie korytarza o znaczeniu międzynarodowym. Otoczenie terenu planowanej inwestycji stanowi miejsce koncentracji dużych ssaków, w tym jelenia szlachetnego oraz przede wszystkim dzika eurazjatycklego. Szczególnie dla tego ostatniego gatunku teren stanowi ważny punkt, zarówno jako przestrzeń do migracji, jak i obszar spoczynkowy". Zdaniem organu odwoławczego, zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały, i brak możliwości skorzystania z odstępstwa od tego zakazu, nie pozwolił organowi ochrony środowiska na uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Konsekwencją tego jest wystąpienie okoliczności, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym na terenie obszaru zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Uregulowanie to jest uzupełnione przepisem § 3 ust. 2 w myśl którego zakaz z § 3 ust. 1 pkt 1 nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu lub dla których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (opinia z dnia [...] lipca 2017 r.), a po wtóre przeprowadzona ocena odziaływania na środowisko wykazała negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Ustosunkowując się do odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych (§ 3 ust. 4 pkt 2) nie dotyczy działań związanych z eksploatacją złóż kopalin zgodnie z koncesjami na wydobywanie kopalin ze złóż wydanymi na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. W przepisie tym jest wprost mowa o istniejących, tj. już wydanych koncesjach. Podobnie jest z przepisem § 3 ust. 4 pkt 2 uchwały, zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 (tj. dotyczący wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów) nie dotyczy terenów objętych koncesjami na wydobywanie kopalin ze złóż wydanymi na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. 2017 poz. 2126 ze zm.). I w tym przepisie prawa miejscowego jest więc mowa o terenach objętych koncesjami. Przepisy te miały chronić tych przedsiębiorców, którzy w momencie wejścia w życia odnośnej uchwały wykonywali taką działalność na terenie obszaru chronionego krajobrazu. Nie jest tak jak chce tego odwołujący się, że sam fakt stwierdzenia na danym obszarze występowania złóż obliguje organy do wydania decyzji pozytywnej, mimo istnienia na tym terenie chronionego prawem obszaru. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. A zatem w jakimś celu ów obszar został stworzony. Procedura uchwalania przez sejmik województwa obszaru chronionego krajobrazu jest kilkufazowa i podlega uzgodnieniom z organem ochrony środowiska oraz właściwą radą gminy. W konsekwencji przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz uchwały Nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim wskazują, iż wszelka działalność na obszarze chronionego krajobrazu stanowi wyjątek, a nie regułę. Wykazanie okoliczności mających negatywny wpływ na obszar uniemożliwia realizację inwestycji. Organ odwoławczy dodał, że – jak wskazano w Raporcie – zgodnie z obecnie obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] działka nr [...] w [...] położona jest na terenach zalewowych przy wysokich wodostanach (s. 21 Raportu). Obecnie, co wynika z akt sprawy, Rada Miejska w [...] przystąpiła do sporządzenia III i IV zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], w którym zmienia się granice Obszaru [...] Jednak Zarząd Województwa Małopolskiego (postanowienie z dnia 26 czerwca 2018 r., znak: [...]) i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (postanowienie z dnia 3 lipca 2018 r., znak: [...]) odmówiły uzgodnienia projektu uchwały Rady Miejskiej w [...] w spawie zmiany Studium z uwagi na to, że teren ten znajduje się w na obszarze chronionego krajobrazu. Pismem z dnia 2 kwietnia 2019 r. E. W. złożył skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. treści § 3 uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim przez bezzasadne przyjęcie sprzeczności planowanej inwestycji z treścią uchwały w sytuacji, kiedy postanowienia uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego budzą wątpliwości czemu dała wyraz Komisja Skarg, Wniosków i Petycji SWM (vide: pismo z dnia 20 marca 2019 r.); 2) naruszenie przepisów rozdziału 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności określonych w art. 66 ust. 1 pkt. 5a, 5b, poprzez pominięcie oceny przedstawionych wariantów; 3) obrazę przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 33, art. 77, art. 78 i art. 107 § 3 k.p.a. przez: a) naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodejmowanie z urzędu i na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; b) naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; c) pominięcie w czynnościach, w tym niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi adw. A. P.; d) niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; e) nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu mającego istotne znaczenie dla sprawy; f) niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej decyzji oraz pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Do skargi załączone zostały pisma Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 20 marca 2019 r. oraz Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 27 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Skarżący wskazał w szczególności, że organ odwoławczy powielił i bezkrytycznie przyjął stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji i w postanowieniu organu ochrony środowiska, przyjmując, że wiążący charakter tego postanowienia wyklucza wydanie decyzji pozytywnej, tj. określającej warunki realizacji przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego pogląd ten nie do końca jest trafny, gdyż stanowisko organu uzgadniającego można kwestionować w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co też odwołujący uczynił nie zgadzając się z treścią tego postanowienia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nie miał racji odmawiając uzgodnienia warunków realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na wykonywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża [...] Potwierdza to – zdaniem skarżącego – odpowiedź Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji SWM zawarta w piśmie z dnia 20 marca 2019 r., znak: [...] r., w której zawarto stwierdzenie, że postanowienia przedmiotowej uchwały w żadnym miejscu nie zabraniają (wykluczają) procedowania nowych nie znajdujących się jeszcze w obrocie prawnym na dzień wejścia w życie przedmiotowej uchwały koncesji dla udokumentowanych złóż. W treści pisma przewodniczącego komisji stwierdza się, że intencją autorów przedmiotowej uchwały była ochrona wartości dla jakich obszar został powołany, przy jednoczesnym umożliwieniu jego rozwoju. Indywidualne podejście do poszczególnych terenów powinno być zapewnione na etapie przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, która to ocena podlega opiniowaniu przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska i ocena ta winna dać odpowiedź na pytanie czy umożliwienie na danym terenie realizacji inwestycji z zakresu m.in. wydobywania kruszyw naturalnych będzie miało wpływ na środowisko, a jeżeli tak to jaki, oraz cele ochrony analizowanego obszaru chronionego. Autor opracowania oceny oddziaływania na środowisko wyjaśnił, iż został opracowany alternatywny wariant transportu surowca zatem obawy mieszkańców co do uciążliwości transportu są nieuzasadnione. Podczas rozprawy administracyjnej inwestor oraz autor opracowania wykluczyli transport kruszywa lokalnymi drogami. Również przewidziany sposób eksploatacji złoża sprowadzający się do zdejmowania nakładu z wyprzedzeniem 15 metrów w stosunku do frontu eksploatacyjnego i składowanie nadkładu na tymczasowych zwałowiskach zlokalizowanych wzdłuż granic eksploatacji w obrębie wyznaczonych pasów ochronnych, jak też ograniczenie pracy kopalni do pory dziennej nie będzie stanowić uciążliwości dla okolicznych mieszkańców. Jak wynika z oceny oddziaływania na środowisko, które to ustalenia organ przyjął w uzasadnieniu decyzji, eksploatowane złoże będzie podlegać rekultywacji już na etapie jego eksploatacji poprzez zwałowanie mas nadkładowych i wykorzystanie ich do złagodzenia nachylenia skarp, a inwestor planuje dokonać rekultywacji w kierunku wodno-rolnym. W takim stanie rzeczy obawy o dewastację środowiska są nieuzasadnione, o czym żaden z organów orzekających w sprawie nie wspomina. Teren objęty zamierzeniem jest nieużytkiem zadrzewionym i zakrzaczonym bez jakiegokolwiek znaczenia gospodarczego, a okoliczność ta została podniesiona w odwołaniu i zostało pominięta milczeniem przez organ II instancji. Każda ingerencja w środowisko rodzi określone skutki, niemniej jednak przy takim założeniu żadna inwestycja nie mogła by być prowadzona. Według skarżącego rolą organów administracyjnych jest stworzenie takich warunków, aby można było prowadzić działalność gospodarczą związaną z wydobyciem kruszyw, gdyż tego wymaga postęp cywilizacyjny z jednoczesna kontrolą nad tą działalnością, tak aby realizowane przedsięwzięcie zapewniało ochronę przyrody i ochronę krajobrazu. Motywy zawarte w uzasadnieniu postanowienia, na podstawie których orzekł Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w ocenie skarżącego są nie do przyjęcia, gdyż bezwzględny zakaz wydobywania kopalin uniemożliwiłby realizację inwestycji drogowych oraz powszechnie budowlanych. Nie można się zgodzić, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje bezpowrotnie likwidację siedlisk zwierząt, że zostanie zniszczone miejsce ich żerowisk itp. Po wyeksploatowaniu złoża teren zostanie zrekultywowany przez co zostanie przewrócony jego pierwotny charakter. Rekultywacja z reguły polepsza stan przyrody poprzez zastąpienie krzewów i zadrzewień bez większej wartości przyrodniczej innymi wartościowymi odmianami. Zarówno organ I instancji, jak też Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w żaden sposób nie odniosły się do przedstawionych wariantów, pomijając tę kwestię milczeniem. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą sądów administracyjnych warianty przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Celem wariantowania jest niedopuszczenie do podjęcia działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Skuteczność działań prewencyjnych w indywidualnej ocenie konkretnego przedsięwzięcia uzależniona jest w dużej mierze od jakości opracowanych w raporcie wariantów oraz prawidłowej ich oceny przez organ wydający decyzję środowiskową. Zasada prewencji w ocenie oddziaływania na środowisko wymaga stosowania odpowiednich rozwiązań technicznych i technologicznych, które powinny znaleźć się w opisie wariantów. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze i ta ocena winna być zawarta w uzasadnieniu decyzji, czego zaniechały oba organy orzekające w sprawie. Odnosząc się do braku doręczenia decyzji pełnomocnikowi adw. A. P., skarżący podkreślił, iż zgodnie z powszechną praktyką doktryny i orzecznictwa stanowi to uchybienie skutkujące wadliwością takiej decyzji, co powoduje, że zaskarżona decyzja nie może się ostać i winna być uchylona w całości. Art. 40. Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Przepis ten ma pełnić funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika i dokonując przez niego czynności procesowych nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi; organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i ustosunkował się do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wskazał na będące w toku prace nad uchwałą zmieniającą uchwałę Nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim – w kierunku umożliwiającym realizację przedmiotowej inwestycji; przedłożył również projekt uchwały zmieniającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Materialnoprawnym punktem odniesienia do oceny zaskarżonej decyzji są przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej u.u.o.s. lub ustawa środowiskowa), w tym przepisy powołane przez organy obu instancji, które kreują relewantną w niniejszej sprawie normę – normę, której konkretyzacja tudzież zindywidualizowana treść zależy od wielu ujętych pozytywnie i negatywnie przesłanek faktycznych. W świetle przepisów ustawy środowiskowej zasadą jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, natomiast wyjątkiem odmowa wydania takiej decyzji – może ona nastąpić w razie wystąpienia enumeratywnie określonych przyczyn. Odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia można wtedy, gdy: 1) występuje niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy); 2) nastąpiła odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 ustawy); związanie stanowiskiem organu uzgadniającego obejmuje także niemożność określenia w decyzji środowiskowej, warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny od zaprezentowanego w uzgodnieniu; 3) wnioskodawca nie wyraża zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie innymi, niż proponowany, a z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy); 4) z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natur 2000, i nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy); 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że może ono spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy). "Enumeratywne wyliczenie przyczyn odmowy wydania decyzji środowiskowej, traktowane jako wyjątek od zasady pozytywnego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wynika z charakteru decyzji środowiskowej, która służy jedynie ocenie następstw dla środowiska, związanych z realizacją danego przedsięwzięcia. Decyzja środowiskowa nie przesądza o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia, ale otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Postępowanie środowiskowe służy zidentyfikowaniu negatywnych skutków wykonania i późniejszej eksploatacji przedsięwzięcia oraz określeniu działań, które mają zapobiec lub zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, owe skutki. Wszechstronności i wieloaspektowości oceny organu oddziaływania na środowisko konkretnej inwestycji, służy wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, spełniającego ustawowe warunki (art. 66 ustawy), uzgodnieniowe postępowanie wpadkowe, służące pozyskaniu stanowisk organów wyspecjalizowanych w ocenach oddziaływania na środowisko różnych przedsięwzięć, wypracowanych po analizie przedłożonego przez inwestora raportu, zapewnienie udziału społeczeństwa na etapie przygotowania i wydawania decyzji środowiskowej, możliwość nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej w przypadku, gdy na wcześniejszym etapie nie jest możliwe zidentyfikowanie wszystkich zagrożeń dla środowiska, jakie niesie realizacja przedsięwzięcia" (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 marca 2018 r., II SA/Bk 916/17, CBOSA). Stwierdzenie którejś z negatywnych przesłanek wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (innymi słowy, podstaw do wydania decyzji odmownej) w zasadzie zwalnia organ z obowiązku czynienia dalszych ustaleń faktycznych. W przeciwnym zaś razie konieczne staje się skrupulatne wyjaśnienie całokształtu okoliczności determinujących treść rozstrzygnięcia. Zakres tych okoliczności wynika w szczególności z art. 80 ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego. Postanowienie organu współdziałającego nie podlega tu – inaczej niż w ogólnym postępowaniu administracyjnym – zaskarżeniu samoistnym zażaleniem (art. 77 ust. 7 u.u.o.s.), wobec czego ma do niego zastosowanie art. 142 k.p.a. Odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska zachowuje zatem walor negatywnej przesłanki wydania decyzji środowiskowej, o ile sama – w toku kontroli przeprowadzonej przez organ właściwy w sprawie – nie okaże się wadliwa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ograniczyło się do skonstatowania odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ ochrony środowiska, lecz odmowę tę i jej przesłanki poddało analizie, nie znajdując podstaw do jej kwestionowania. Zdaniem Sądu, ocena ta jest prawidłowa. Organ odwoławczy w ślad za organem ochrony środowiska wyeksponował – zdaniem Sądu, trafnie – zakazy ustanowione w § 3 uchwały nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2018 r. poz. 3524), w tym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1) oraz zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych (pkt 2). Zasadnie też Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma podstaw do zastosowania przewidzianych w uchwale wyjątków od odnośnych zasad. Dokonana przez organ wykładnia § 3 ust. 2 i § 3 ust. 5 pkt 2 uchwały jawi się jako prawidłowa. Już świetle tych uwarunkowań odmowa uzgodnienia warunków realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia przez organ ochrony środowiska i, niejako w konsekwencji, odmowa wydania decyzji środowiskowej – są uzasadnione. A argumentacja obu rozstrzygnięć, co zostało wyżej zreferowane, jest jeszcze bardziej rozbudowana i wskazuje na dodatkowe przesłanki podjętych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne. Dokonana przez organy wykładnia i zastosowanie § 3 uchwały nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim są – jak już wyżej wskazano – prawidłowe. W tym kontekście warto zauważyć, że składane przez skarżącego petycje oraz zainicjowane przezeń prace nad zmianą uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego w takim kierunku, aby umożliwiała ona wydobywanie kopalin – nie świadczą o wadliwości zaskarżonej decyzji, wręcz przeciwnie zdają się potwierdzać, że była ona prawidłowa, a ewentualne podjęcie innego, korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia wymaga uprzedniej zmiany normatywnej (zmiany przepisów prawa miejscowego). Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b ani innych przepisów rozdziału 2 ustawy środowiskowej. Wspomniany przepis stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać w szczególności opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego; b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska – wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Chodzi zatem o obligatoryjne elementy raportu. Ich szczegółowa analiza byłaby konieczna w decyzji pozytywnej, zaś z punktu widzenia decyzji odmownej istotne jest to, iż zamierzonego przedsięwzięcia – w żadnym z wariantów – nie da się pogodzić z obowiązującymi przepisami (przykładowo, w każdym z wariantów zakłada się likwidację zadrzewień). Nie doszło też – zdaniem Sądu – do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego, w tym statuujących zasadę prawdy obiektywnej oraz reguły postępowania dowodowego i oceny dowodów tudzież zasadę budzenia zaufania do władzy publicznej (art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 k.p.a.); uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione; nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi, jakoby organ drugiej instancji nie dokonał własnej wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Trzeba też w tym kontekście zauważyć, że stwierdzenie którejś z podstaw do odmowy wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia determinuje (ogranicza) zakres relewantnych w sprawie okoliczności faktycznych – siłą rzeczy zbędne jest rozważanie ogółu okoliczności, które miałyby znaczenie z punktu wiedzenia szczegółowej treści rozstrzygnięcia pozytywnego. Właściwy organ, będący beneficjentem kompetencji jurysdykcyjnej, jest uprawniony i zobowiązany do dokonania we własnym zakresie wykładni stosowanych przepisów, w tym przepisów prawa miejscowego, toteż pisma, na które powoływał się skarżący w toku postępowania administracyjnego i w skardze – nie mogły mieć rozstrzygającego znaczenia. Ustosunkowując się do zarzutu pominięcia w czynnościach i niedoręczenia decyzji organu odwoławczego profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego, należy zauważyć, że decyzja została doręczona samemu skarżącemu oraz innemu pełnomocnikowi skarżącego, również umocowanemu do odbioru korespondencji. Poza tym, hipotetycznie rzecz ujmując, ewentualne naruszenie art. 33 bądź art. 40 § 2 k.p.a. (na te przepisy wskazuje skarżący) stanowiłoby podstawę do wzruszenia decyzji tylko w razie wykazania, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w okolicznościach niniejszego przypadku takiego wpływu niepodobna zidentyfikować. Wszak z powodu suponowanego uchybienia skarżący nie poniósł żadnych ujemnych konsekwencji prawnych, w szczególności nie doznał ograniczeń w możliwości uruchomienia sądowej kontroli decyzji. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do sądu administracyjnego i uczestniczył w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.