II SA/Kr 48/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. decyzją nr [...] z dnia 5 lutego 2009r., znak: [...], nakazał J. F., jako inwestorowi wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego typu altana w kształcie sześciokąta foremnego o ścianach ażurowych z dachem skośnym 6-ciokątnym wpisanym w okrąg o średnicy 3,60 m i wysokości 2,50 m, wzniesionego na działce nr [...] w Z.. Organ I instancji ustalił, że teren działki nr [...] w Z. został zabudowany licznymi obiektami budowlanymi, tworzącymi zorganizowany i powiązany funkcjonalnie kompleks rekreacyjny (agroturystyczny) pod nazwą "[...]". Zabudowania obejmowały szereg obiektów budowlanych, głównie o konstrukcji drewnianej takich jak m. in. budynki, szałasy pasterskie, klatki i zagrody dla zwierząt, urządzenie placu zabaw dzieci, a także sztuczny zbiornik wodny (oczko wodne). Obiekty te były wykorzystywane dla cele prowadzonej tamże opisanej działalności gospodarczej przez inwestora. Stan zagospodarowania terenu i umiejscowienia poszczególnych weryfikowanych obiektów budowlanych został przez organ I instancji utrwalony w formie sporządzonych fotografii, a nadto szkicu sytuacyjnym, obejmującym schemat rozmieszczenia poszczególnych zabudowań. PINB uczynił przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie drewniany obiekt w podstawie posiadający sześciokąt foremny, o ścianach ażurowych, z dachem, nazwanym na potrzeby postępowania altana. Organ I instancji przyporządkował tej budowli oznaczenie "nr 6" - wynikające z przyjętej na potrzeby postępowania numeracji wedle własnego opracowania organu. Ten sam obiekt został oznaczony jako "nr 5" na sporządzonym w toku oględzin w dniu 11 września 2010r. szkicu sytuacyjnym. Po przeprowadzeniu dalszego postępowania wyjaśniającego, obejmującego m. in. weryfikację zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. w ww. rozstrzygnięciu, na podst. art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego typu altana o podstawie sześciokąta foremnego, służącego jako klatka dla ptaków. Uznał bowiem, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi samowolę, albowiem został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Organ I instancji wskazał nadto, iż nie dostrzegł podstaw prawnych i faktycznych do legalizacji spornej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. F.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego w K. decyzją z dnia 28 stycznia 2011r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i nakazał inwestorowi wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego typu altana służącego jako klatka dla ptaków, wybudowanego na działce nr [...] w Z.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że przedmiotem niniejszego postępowania jest weryfikacja legalności budowy obiektu budowlanego, altany dla ptaków, usytuowanego na działce [...] w Z. oznaczonego na potrzeby nin. postępowania przez WINB jako nr [...] wedle szkicu sytuacyjnego zawartego w protokole oględzin z dnia 19 sierpnia 2010r. Wbrew zarzutom odwołania, organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji wyrażające się w kwalifikacji spornego obiektu budowlanego jako budowli (art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), a nie jak wskazuje skarżący wyłącznie jako obiektu małej architektury (art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 ustawy). Kwalifikacja organu odwoławczego, dokonana na gruncie stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu celu regulacji prawnej odnoszącej się do obiektów małej architektury oraz funkcji analizowanego obecnie obiektu prowadzi do wniosku, że nie może być on uznany za obiekt małej architektury. Świadczą o tym m. in. ustalone w trakcie oględzin znaczne wymiary tego obiektu tj. średnica 3,60 m oraz wysokość 2,50 m. Organ II instancji rozważając możliwość przyjęcia, że przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym wyjaśnił, że ustawodawca wyodrębnił również tzw. "tymczasowe obiekty budowlane", przez które należy rozumieć obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe (art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane). Istotą tymczasowych obiektów budowlanych jest jedynie cecha "tymczasowości", która może przybrać formę czasowego użytkowania obiektu w okresie krótszym od jego trwałości technicznej albo braku trwałego połączenia z gruntem. Nie zmienia to jednakże faktu, że owa tymczasowość może dotyczyć tak budynków, jak budowli, a także obiektów małej architektury. Po drugie przepisy prawa budowlanego wskazują na to, że tymczasowe obiekty budowlane podlegają regulacjom ustawowym, pomimo że przedmiotem tych regulacji są roboty budowlane odnoszące się do obiektów budowlanych. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt l=1 ustawy, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jeżeli natomiast przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany nie jest przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym wyżej terminie, inwestor obowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę na jego usytuowanie. Wobec powyższego mając na uwadze ramy czasowe prowadzonego postępowania, organ II instancji stwierdził, iż inwestor winien był uzyskać w przypadku takiej kwalifikacji obiektu budowlanego decyzję o pozwoleniu na budowę. Ustalono, że działka nr [...], jak wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów (zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Kochanów i Zabierzów w gminie Zabierzów, publ. Dz. U. Woj. Małopolskiego nr 180 z dnia 9 lipca 2003r.) znajduje się w strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych i strefie zachowania ciągłości ekologicznej (węzły i korytarze ekologiczne). W myśl szczegółowych ustaleń planu dla utworzonej strefy, zawartych w rozdziale IV pn. "Szczególne warunki zagospodarowania obowiązujące w oznaczonych obszarach i strefach (...), obszary położone w obrębie strefy podlegają ochronie przed wprowadzaniem nowych form zagospodarowania. W szczególności w granicach strefy nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy." Ponadto organ administracyjny wyjaśnił, iż sporny obiekt budowlany usytuowany jest na terenach Parku Krajobrazowego, względem którego przepisy prawa wprowadzają dalsze ograniczenia w możliwości zabudowy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004r., w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej". Park Krajobrazowy został utworzony na podstawie rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia 17 października 2006r. W związku z powyższym na terenie Parku Krajobrazowego obowiązują przepisy ustawy o ochronie przyrody. Zakazy te zostały wprowadzone na terenie parku na mocy powołanego wyżej rozporządzenia Wojewody, będącego źródłem prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie organu odwoławczego, z powyższych ustaleń wynika, że zakaz zabudowy obowiązuje również na przedmiotowej działce [...] w Z., na której znajduje się analizowany obiekt budowlany. Zatem stwierdzić należy, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego została zrealizowana wbrew warunkom wynikającym z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Merytorycznym wsparciem dla poczynionych ustaleń, jest stanowisko Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w K., która w piśmie z dnia 31 lipca 2008r. znak: [...] wskazała, iż "w związku ze zmianami w sposobie zagospodarowania dz. [...] w Z. informujemy, że prowadzone tam prace polegające na realizacji obiektów budowlanych, stoją w sprzeczności z zawartym w Rozporządzeniu Wojewody nr [...] z dnia 17.10 2006r. w spawie Parku Krajobrazowego (...) zakazem "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów [...] (...). W/w działka leży w Parku Krajobrazowym nie dalej niż 60 m od brzegów rzeki." Zważywszy na powyższe, organ II instancji uznał, iż przedmiotowy obiekt jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. oraz rozporządzeniem Wojewody nr [...] z dnia 17 października 2006r. w sprawie Parku Krajobrazowego. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości wdrożenia procedury legalizacji spornej inwestycji określonej w art.48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i powinność nałożenia nakazu rozbiórki spornego obiektu. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał za zasadne wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Niezbędna korektura orzeczenia PINB wynika wyłącznie z nieprecyzyjnej identyfikacji przedmiotu rozbiórki zawartej w zaskarżonej decyzji. W tej części rozstrzygnięcie WINB opiera się na wyniku przeprowadzonych przez ten organ własnych oględzin przedmiotu postępowania i przyjętego tam sposobu oznaczeń poszczególnych zabudowań. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podziela w całości poczynione ustalenia faktyczne, jak i wyrażoną przez organ I instancji ocenę prawną w postaci orzeczonego nakazu rozbiórki samowoli budowlanej. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wyczerpująco ustosunkował się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Skarga J. F. ww. rozstrzygnięcie została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 48, 49b ust. 1, 51, 82 ust 1 oraz 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz przepisów art. 6, art. 7, 8, 68, 77 79 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi J. F. podniósł, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany został w postępowaniu administracyjnym całkowicie błędnie uznany za altanę. Skarżący wskazał, że obiekt ten jest obiektem małej architektury – kapliczką, która składa się z dachu osłaniającego figurę kultową posadowioną wewnątrz wraz z ofiarnym ziarnem zbóż i ryżu. Zarzucono organom brak uzasadnienia dla swojego arbitralnego uznania przedmiotowego obiektu za altanę. W szczególności wskazano na nieustalenie "czy obiekt nadaje się do zapewnienia ochrony przed deszczem i słońcem ludziom, którzy mogą zeń korzystać w celu odpoczynku i spotkań towarzyskich". Skarżący podniósł także, iż nie ujawniono żadnych elementów konstrukcyjnych takich jak wejście przeznaczone dla ludzi, siedzisk czy ławeczek pozwalających na odpoczynek. Wskazał, że zgodnie z definicją z art. 3 pkt 4 ustawy prawo budowlane pod pojęciem obiektu małej jest niewielki obiekt w szczególności kultu religijnego, takim jak kapliczka. Błędne ustalenie funkcji i przeznaczenia obiektu skutkuje - zdaniem skarżącego -naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. Ponadto J. F. zarzucił, że pominięto dowód z przesłuchania strony na tę okoliczność. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 48, 49b oraz 51 ustawy Prawo budowlane wskazano, że co do zasady roboty budowlane mogą być prowadzone jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W art. 29 i 30 prawa budowlanego zostały wyliczone w sposób wyczerpujący te rodzaje inwestycji, co do których nie jest potrzebne uzyskanie pozwolenia na budowę, lecz wymagane jest zgłoszenie. Ustawa wyróżnia jeszcze trzecia kategorie robót budowlanych, które nie są objęte ani obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, ani też nie wymagają zgłoszenia. Przypadki te zostały określone w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, w stosunku do których nie został nałożony przez art. 30 ust. 1 obowiązek zgłoszenia. W szczególności są to budowy obiektów małej architektury (z wyjątkiem obiektów w miejscach publicznych - art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Inwestycje te, pomimo, że prowadzone bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, nie mają cech samowoli budowlanej, do likwidacji której uprawnione są organy nadzoru budowlanego. W związku z tym w stosunku do takich inwestycji nie może być przewidziany nakaz rozbiórki, a więc zastosowanie przepisu art. 48 prawa budowlanego stanowiło rażące naruszenie tego przepisu. Skoro zaś nie było podstaw do rozstrzygania sprawy na podstawie art. 48 prawa budowlanego, to zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie naruszyło również art. 82 i 83 prawa budowlanego, które określają kompetencje organów nadzoru budowlanego. Skarżący zarzucił również, że uniemożliwiono mu udział w oględzinach, gdyż w ogóle nie został zawiadomiony o miejscu i terminie ich przeprowadzenia, co narusza art. 79 k.p.a. Brak udziału stron w przeprowadzeniu dowodu z oględzin powoduje, że ustalenia poczynione podczas nich nie mają w sprawie żadnego znaczenia. Stanowi również naruszenie podstawowych praw przysługujących jednostce w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na jednostronny charakter rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania administracyjnego oraz represyjną naturę przedmiotowego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego zasada czynnego udziału strony winna mieć szczególną wagę. Z tego względu naruszenie tej zasady winno stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji wydanej w następstwie tak prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 z późn. zm.), zgodnie z którym właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednakże przed orzeczeniem nakazu rozbiórki, organ jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania umożliwiającego legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Przepis art. 48 ust. 2 stanowi, że jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy prawo budowlane, w postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy prawo budowlane. Dopiero gdy nie zostaną spełnione w wyznaczonym terminie wymienione wyżej obowiązki, organ może nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie prowadzenie postępowania legalizacyjnego nie było możliwe, gdyż jak prawidłowo ustaliły organy (między innymi na podstawie wypisu z ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawionego przez Wójta Gminy ) samowolnie wybudowany obiekt budowlany, którego rozbiórkę nakazano był niezgodny z ustaleniami tego planu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez błędną kwalifikację będącego przedmiotem postępowania obiektu budowlanego i uznanie, że jest to obiekt budowlany typu altana (służący jako klatka dla ptaków) podczas gdy zdaniem skarżącego jest to obiekt małej architektury będący kapliczką, stwierdzić należy, że zarzut ten jest nieuprawniony. Sąd podziela pogląd organu co do zakwalifikowania spornego obiektu jako budowli, określonej w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy. Decydują o tym w znaczne wymiary tego obiektu tj. średnica 3,60 m oraz wysokość 2,50 m. Prawidłowo więc przyjmuje organ, że obiektu tego nie można zaliczyć do kategorii obiektów małej architektury, zwolnionych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 22 cyt. ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Obiekty tego typu wymienione zostały w art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane i choć wyliczenie zawarte w tym przepisie nie ma charakteru katalogu zamkniętego, to słusznie stwierdza organ, że o zaliczeniu do grupy obiektów małej architektury decyduje nie tylko funkcja użytkowa określona w tym przepisie - obiekty kultu religijnego (kapliczki, krzyże przydrożne i figury), obiekty architektury ogrodowej (posągi, wodotryski i inne), obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki), ale także niewielki rozmiar wszystkich ww. obiektów. Jest to definicja otwarta w tym sensie, że opisuje definiowane pojęcie poprzez wskazanie reprezentatywnych przykładów form zaliczanych do małej architektury, co nie wyklucza zaliczenia również innych, niewielkich obiektów o podobnych cechach. Opis i zdjęcia znajdujące się w aktach wskazują, iż sporny obiekt stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego. Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi, że obiekt ten zaliczyć należy do obiektu małej architektury jakim jest kapliczką, z uwagi na to, iż w jego wnętrzu posadowiono "figurkę kultu religijnego z ziarnem ofiarnym zbóż i ryżu". W konsekwencji zasadnie organ zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako obiekt budowlany typu altana pełniącą funkcje klatki dla ptaków. Pojęcie obiektu budowlanego jakim jest altana i funkcje, które może ona służyć jest w orzecznictwie sądowym szeroko rozumiane. Wynika to oczywiście z różnorodności stanów faktycznych w jakich obiekt taki ma zastosowanie. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącego, w którym utożsamia on altanę wyłącznie z obiektem nadającym się "do zapewnienia ochrony przed deszczem i słońcem ludziom, którzy mogą zeń korzystać w celu odpoczynku i spotkań towarzyskich", a zwłaszcza, że altana musi posiadać takie elementy konstrukcyjne takie jak wejście przeznaczone dla ludzi, siedziska czy ławeczki pozwalające na odpoczynek. Wszystkich ustaleń stanu faktycznego organy administracyjne dokonały po przeprowadzeniu oględzin w dniach: 8 lipca 2008r., 29 lipca 2008r., 11 września 2008r. oraz 19 sierpnia 2011r. Z akt sprawy wynika, że de facto skarżący nie brał udziału we wszystkich tych czynnościach (poza oględzinami z dnia 11 września 2008r.) z własnego wyboru. Trudno bowiem stawiać zarzut organowi II Instancji, że nie honoruje wyjazdu wakacyjnego skarżącego jako usprawiedliwionej przyczyny przesunięcia terminu oględzin. Zdaniem Sądu odraczanie czynności procesowych ze wskazanych przez skarżącego powodów, w kontekście i tak już długo trwającego bez winy organu postępowania, naruszałoby zasadę jego szybkości (art. 12 k.p.a.) Zdaniem Sądu organy nie naruszyły przepisu art. 6 k.p.a. zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów prawa, gdyż Sąd nie dopatrzył się żadnego działania, które nie znajdowałoby oparcia w obowiązujących przepisach. Samo postępowanie zostało wszczęte i toczyło się na podstawie o obowiązujących przepisów prawa budowlanego, w trakcie postępowania rozpatrzone zostały wszystkie wnioski procesowe skarżącego (o zawieszenie postępowania, o wyłączenie PINB oraz WINB). Nie naruszono również art. 7 i 77 k.p.a. Organ odwoławczy, zdaniem Sądu, podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Stan faktyczny został na tyle precyzyjnie ustalony, że przesłuchanie skarżącego nie zmierzało do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. jest niezrozumiały. Wobec powyższego, skoro obiekt będący przedmiotem postępowania został prawidłowo zakwalifikowany, postępowanie zostało przeprowadzone bez naruszenia przepisów proceduralnych, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Dlatego na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.