II SA/Kr 482/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja / spr. / WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania - skargę oddala - Decyzją z dnia [...].09.2003 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K. i K. K. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...].07.2003 r., znak: [...] we wznowionym postępowaniu, a stwierdzającej; że decyzja Wójta Gminy z dnia [...].10.1996 r. wydana została z naruszeniem prawa - na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 w zw. z art. 145 par 1 pkt 3-8, art. 146 par 1 i 2 , art. 151 par. 2 k. p. a. w zw. z art. 40 ust. 1 i art. 42 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7. 07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie wznowieniowej, a mianowicie: Decyzją z dnia [...].10.1996 r., znak [...], Wójt Gminy C. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na cele realizacji inwestycji -budowy kolektora sanitarnego; [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...].04.1997 r., znak [...], Wójt Gminy C. po rozpatrzeniu żądania M. i K. K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej powyższą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania M. i K. /małż./ K., decyzja z dnia [...].09.1997 r. Nr: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium stwierdziło, że zarzut odwołujących się odnośnie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z naruszeniem przepisów art. 61 par 4 i art. 109 par 1 k.p.a. jest uzasadniony, a zatem organ pierwszej instancji przy ponownym rozparzeniu sprawy wznowienia postępowania winien uwzględnić "obowiązujący tok postępowania". Wójt Gminy C. postanowieniem z dnia [...].07.1998 r., znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...].10.1996 r., znak [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego kolektora sanitarnego. Decyzją z dnia [...].11.1998 r., znak: [...], Wójt Gminy C. - na podstawie art. 151 par 2 w zw. z art. 146 par 2 k.p.a. oraz art. 126 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego we wznowionym postępowaniu stwierdził, że decyzja z dnia [...].10.1996 r., znak: [...] wydana przez Kierownika Referatu Budownictwa i Gospodarki Komunalnej z upoważnienia Wójta Gminy C. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego kolektora sanitarnego została wydana z naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania M. i K. K., decyzją z dnia [...].01.1999 r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 20.01.2003 r. sygn. akt II SA/Kr 593/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, po rozpatrzeniu skargi M. i K. K. uchylił decyzje organów obu instancji. Z uzasadnienia wyroku wynika, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił należycie sprawy w wyniku wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie w sprawie nastąpiło bez zebrania i pełnej oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie zgodności wniosku inwestorskiego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tego rodzaju uchybienie uniemożliwia ocenę czy istotnie w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzją odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzją z dnia [...].07.2003 r., znak: [...], Wójt Gminy C., na podstawie art. 151 par 2 w zw. z art. 146 par 1 i 2 k.p.a. zakończył postępowanie wznowieniowe stwierdzając, że decyzją Wójta Gminy z dnia [...].10.1996 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na cele budowy kolektora sanitarnego została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu tej decyzji Wójt wskazał, jako bezsporną okoliczność, że małoż. M. i K. K. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kolektora sanitarnego aczkolwiek posiadali przymiot stron, co jest wystarczającym powodem do wznowienia postępowania. Jednakże w przypadku gdy upłynęło 5 lat od doręczenia decyzji., to stosownie do treści art. 146 par 1 k. p. a. nie można jej uchylić wskutek wznowienia postępowania. W takim przypadku organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Podobnie jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej./art. 146 par 2 k.p.a./ Z ustaleń dokonanych przez organ l instancji wynika, że doręczenie decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu nastąpiło w październiku 1996 r., a zatem zaistniała przesłanka z art. 146 par 1 k.p.a. Ponadto w sprawie występuje równocześnie druga przesłanka uniemożliwiająca uchylenie decyzji przewidziana art. 146 par 2 k.p.a. gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogła by wyłącznie zapaść identyczna w swej treści decyzja z dotychczasową. Bowiem po zbadaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z zaleceniami NSA okazało się, że był przewidywany i dopuszczony przebieg infrastruktury technicznej, który bez potrzeby zmiany planu mógł być uszczegółowiony. Wg tekstu planu zapisano w pkt. 3 dopuszczenie budowy niezbędnej sieci kolektorów poza rejonami wskazanymi w rysunku planu. Zaś na str. 24 tekstu planu zalecono realizację systemów kanalizacyjnych każdej wsi z odprowadzeniem ścieków do zbiorczej oczyszczalni ścieków. Skoro przedmiotowy kolektor sanitarny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to decyzja podjęta w wyniku wznowienia postępowania odpowiadałaby w swojej treści dotychczasowej decyzji, co obligowało organ do podjęcia rozstrzygnięcia przewidzianego art. 151 par 2 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji M. i K. /małż./ K. wnieśli o jej uchylenie zarzucając, że organ orzekający zastosował niewłaściwy 5 letni "okres karencji", podczas gdy w rozpatrywanym przypadku, uchylenie decyzji nie może nastąpić dopiero po upływie 10 lat, bowiem decyzja została wydana "w wyniku przestępstwa" (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przestępstwo polegało na świadomym niedopuszczeniu do udziału w postępowaniu mieszkańców wsi P. Ponadto odwołujący się zarzucili, że: - Gmina jako wnioskodawca (inwestor), nie powinna rozpatrywać własnego wniosku, złożonego na domiar przez Sołtysa wsi P. - Wbrew twierdzeniom Urzędu Gminy kolektor został zrealizowany nie tylko w obrębie terenów osiedleńczych "[...]" lecz także na terenach rolnych "[...]". Podczas gdy zapis planu miejscowego dopuszczający realizację sieci kolektorów poza rejonami wskazanymi w rysunku planu, dotyczy tylko terenu "[...]". - Porozumienie z dnia [...].08.1997 r. nie zostało zrealizowane, a nadto jest niewiążące, bowiem Radca Prawny Urzędu Gminy, jak i inspektor ds. budownictwa nie byli członkami Zarządu Gminy. - Sama decyzja jest wadliwa gdyż nie zawiera wszystkich składników, wymaganych przepisem art. 42 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania M. i K. /małż./ K. powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy C. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium pierwszej kolejności wskazało na nietrafność zarzutu, jakoby w rozpatrywanej sprawie zakaz uchylenia decyzji powstawał dopiero po upływie 10 lat. Upływ 10 lat, o którym mowa w art. 146 par.1 k.p.a. odnosi się tylko do przypadków określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, tj., wydania decyzji; na podstawie fałszywych dowodów lub w wyniku przestępstwa, co w postępowaniu o ustalenie wzizt i decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...].10.1996 r. znak: [...] nie miało miejsca. Za nieuprawniony Kolegium uznało zarzut "świadomego wyeliminowania" mieszkańców wsi P. (w tym małż. M. i K. K.) z udziału w postępowaniu. Istnieją dowody w aktach świadczące o tym, że organ - mimo braku formalnego zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania - podejmował liczne czynności dla zaangażowania do udziału w postępowaniu zainteresowanych mieszkańców P., a M. K. już w dniu 4.12.1995 r., wnosiła uwagi do projektowanego przebiegu trasy kolektora. Za nieuzasadniony został też uznany, przez Kolegium kolejny zarzut odwołujących się, jakoby Wójt Gminy C. powinien być włączony z rozstrzygania w sprawie inwestycji własnej Gminy. Niezależnie od tego, kto złożył wniosek - zgodnie z przepisem art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - jedynie uprawnionym organem do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest terytorialnie właściwy wójt gminy. Nie zachodzi przy tym żaden z przypadków określonych przepisem art. 25 § 1 pkt 1-2 k.p.a., stanowiący w jakich okolicznościach organ administracji podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy. W końcu za nietrafny Kolegium uznało zarzut niezgodności wniosku inwestorskiego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C. Organ pierwszej instancji przeprowadził pogłębioną analizę zgodności wniosku z planem miejscowym, a jej wyniki dały podstawę do przyjęcia, że taka zgodność zachodzi. W części tekstowej planu dla "Terenów Osiedleńczych" w P. ozn. symb. [...] tj. rejonów projektowanych oczyszczalni ścieków zapisano jako obowiązujące ustalenie planu dopuszczenia budowy niezbędnej sieci kolektorów poza rejonami wskazanymi w rysunku planu. Oznacza to - wbrew wywodem skarżących - "zgodę" planu miejscowego na realizację kolektorów kanalizacyjnych także poza terenem "[...]" tzn. wszędzie tam, gdzie jest to niezbędne. Potwierdzeniem tego jest zapis w pk:. 3 na str. 21 tekstu planu dopuszczający realizację "urządzeń infrastruktury komunalnej" zasadniczo w całym obszarze Gminy, z wyłączeniem jedynie chronionych terenów torfowych i terenów rolnych o wysokiej wartości przyrodniczej. Zaś w ustaleniach ogólnych /rozdz.A5 tekstu planu str. 247 zawarto zalecenie realizacji systemów kanalizacji w każdej wsi. Jeśli idzie o zarzut niezrealizowania porozumienia z [...].08.1997 r. pomiędzy małżonkami M. i K. K. a Zarządem Gminy, to Kolegium zauważa, że porozumienie to nie ma znaczenia w sprawie dla ustalenia wzizt, mogło natomiast być wzięte pod uwagę na etapie pozwolenia na budowę kolektora. Po analizie całokształtu materiału dowodowego Kolegium podzieliło konkluzję organu orzekającego w pierwszej instancji, że w wyniku wznowionego postępowania nie mogła by zapaść inna decyzja niż odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zatem orzeczenie oparte na podstawie art. 151 par 2 k.p.a. w zw. z art. 146 par 1 i 2 k.p.a. jest prawidłowe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący M. K. i K. K. domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając, że; - Decyzją SKO została wydana z naruszeniem przepisu art. 24 pkt 4 k.p.a. gdyż członkiem składu orzekającego Kolegium był O. D., który był jednocześnie współautorem planu zagospodarowania Gminy C. uchwalonego w dniu [...].08.1994 r. i zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...].08.1994 /DZ. Urz. Woj.[...] nr [...] z dnia [...].1994 r./, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja o wzizt. dla kolektora ściekowego. Ta sama więc osoba współtworzy przepis i dokonuje jego interpretacji. - Rada Gminy C. z dn. [...].05.2003 r. uchwaliła nowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy /opubl. w Dz. Urz. Woj. [...] z dn. [...].07.2003 r./, w związku z czym SKO skierowało do skarżących zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta Gminy C. - Organ pierwszej instancji nie przeprowadził wystarczająco wnikliwie analizy zarzutu skarżących, że decyzja o wzizt została wydana bez poprzedzającej ją decyzji o wyłączeniu upraw z produkcji rolnej. - Urząd Gminy C. wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...].07.2003 r. nie zawiadomił innych osób - stron postępowania tj. właścicieli gruntów "na kwestionowanym odcinku kolektora kanalizacyjnego", a nadto w trakcie postępowania organ powołał rzeczoznawcę budowlanego bez powiadomienia o tym skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte już w uzasadnieniu decyzji. Nadto odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 24 pkt 4 k.p.a. wobec uczestnictwa w składzie orzekającym Kolegium jego członka, który był współautorem planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., Kolegium podniosło, że zarzut ten jest chybiony, ponieważ sytuacja nie przystaje do przesłanki wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu przewidzianej przepisem art. 24 par 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm ,; 5-'i administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Bezsporną jest okoliczność, że skarżący, a to; M. K. i K. K., bez własnej winy nie brali udziału, jako strony w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającą na budowie kolektora sanitarnego, w sposób zagwarantowany przepisem art. 10 k.p.a. W szczególności nie została im doręczona decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...].10.1996 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla tegoż kolektora na terenie C., P., K. i C., przez co nie mogli skorzystać z postępowania odwoławczego, a decyzja ta stała się ostateczną. Zaskarżona decyzją i poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Podstawą wznowienia postępowania był przepis art. 145 par. 1 pkt. 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Stosownie do treści art. 149 par 2 k.p.a. w wyniku wznowienia postępowania właściwy organ prowadzi postępowanie zarówno, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania określonego w przepisie art. 149 par 2, k.p.a. w zależności od jego wyniku, organ administracji publicznej stosownie do treści przepisu art. 151 k.p.a. może wydać jeden z trzech rodzajów decyzji kończących wznowione postępowanie. Organ administracji publicznej może: 1/ odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par 1 lub art. 145a (art. 151 pk1 k.p.a.) 2/ uchylić dotychczasową decyzję, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par 1 lub 145a i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 par 1 pkt 2 k.p.a.) 3/ ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił decyzji, (art. 151 par 2 k.p.a.) Naczelny Sąd Administracyjny-Oś Zamiejscowy Krakowie, w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 20.01.2003 r. /sygn. akt IISA/Kr 593/997 wydanego w tej sprawie stwierdził, iż podlegające (wówczas) kontroli rozstrzygnięcie organu l instancji "jest rozstrzygnięciem przewidzianym przez prawo, którego treść ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa bez prawnej możliwości przy takim rozstrzygnięciu uchylenia lub odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 146 par 2 k.p.a.) W związku z taką regulacja prawną rodzaju rozstrzygnięć wskazanych w art. 151 k.p.a. zarzut formalny skarżących o niekompletności wydanej przez organ l instancji w postaci braku wyrzeczenia w treści decyzji o decyzji dotychczasowej jest zarzutem nietrafnym". Jednakże poprawne rozstrzygniecie w świetle art. 146 par 2 kpa i art. 151 par 2 k.p.a. nie przesądza, że takie rozstrzygnięcie było dopuszczalne i uzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 136 par 2 k.p.a. dopuszczalne jest tylko wówczas gdy wszystkie okoliczności sprawy przemawiają za tym, że nie było żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Wymaga to zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego a najistotniejszą kwestią w sprawie o ustalenie wzizt jest analiza istniejącego panu zagospodarowania przestrzennego i odniesienia ustaleń tego planu do treści wniosku inwestora. Organ orzekający w pierwszej instancji uwzględniając zawarte w uzasadnieniu NSA wskazania, co do dalszego postępowania dokonał analizy wniosku inwestorskiego w aspekcie jego zgodności z ustaleniami istniejącego miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., korzystając przy tym z opracowania wykonanego na zlecenie Gminy przez rzeczoznawcę budowlanego w zakresie budownictwa wodno-melioracyjnego, uprawnionego do sporządzania projektów inż. J. J., który w oparciu o analizę części graficznej i tekstowej Planu stwierdził, że w związku z kolektorem nie przewiduje się żadnych zmian w dotychczasowym zagospodarowaniu terenu. Plan dopuszcza poza rejonami wskazanymi w rysunku planu budowę niezbędnej sieci kolektorów, co więcej wprowadził zakaz odprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód i gleb na obszarze całej gminy i jednocześnie zalecono w nim realizację systemów kanalizacyjnych każdej wsi z odprowadzeniem ścieków na zbiorcze oczyszczalnie ścieków. Pogłębiona analiza miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. (teren objęty wnioskiem w P. stanowi "Tereny Osiedleńcze") pozwoliła organowi ustalić zgodność jego założeń z wnioskiem inwestorskim i dojść do konkluzji, że wyniku wznowionego postępowania nie mogłaby zapaść decyzją inna niż odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a rozstrzygnięcie znajduje oparcie w przepisie art. 151 opar 2 k.p.a. Jednakże powyższe rozważania straciły doniosłość prawną z uwagi na upływ czasu jaki nastąpił od doręczenia decyzji. Przepis art. 146 par 1 k.p.a. wprowadza bowiem ramy czasowe ograniczające możliwość weryfikacji decyzji ostatecznych w postępowaniu wznowieniowym. Licząc od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z przyczyn określonych w 145 par 1 pkt 1 i 2 jest to okres 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 par 1 pkt 3-8 jest to okres 5 lat. Bezsporną jest okoliczność, że przedmiotowa decyzja została doręczona w październiku 1996 r., zatem nastąpił 5 letni upływ czasu stanowiący przesłankę negatywną czyli przeszkodę do uchylenia tej decyzji z przyczyn określonych w art. 145 par 1 pkt 3-8 k.p.a. Wystąpienie przesłanki z art. 145 par 1 pkt 4 k.p.a. ogranicza więc możliwość rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty po upływie wskazanego okresu 5 lat bez względu na okoliczności które ją spowodowały. Zgodnie z treścią art. 151 par 2 k.p.a. organ administracji w takim przypadku ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji, co znalazło odbicie w decyzji organu pierwszej instancji. Po upływie więc okresu przedawnienia nie może się toczyć postępowanie badające sprawę co do istoty, bowiem z treści przepis art. 146 par 1 w zw. z art. 151 par 2 k.p.a. wynika bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Stwierdzenie, iż w wyniku postępowania wznowieniowego mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej jest za daleko idącym, dotyka bowiem już meritum sprawy (istoty sprawy), co w przypadku przedawnienia nie może mieć racji bytu. W wyniku tej nowej okoliczności jaką jest przedawnienie, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w przytoczonym wyżej orzeczeniu NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, utraciły moc wiążącą z art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie u utrwalonym poglądem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych /por. wyr. NSA z dnia 22.09.1999 r., l SA 2019/98, ONSA 2002, nr 1 poz. 38, wyr. NSA W-wa 8.02.2007 IIGSK 240/06, LEX nr 325365 / Zarzut skarżących, że powinien być stosowany okres 10 -letni "karencji", który jeszcze jest otwarty nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach sprawy i został skutecznie odparty. Wykazanie bowiem istnienia przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 par 1 pkt 1 i 2 k.p.a. musi zostać ustalone prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego lub innego organu z wyłączeniem w tym zakresie kompetencji organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania, /por. wyrok NSA w W-wie, z dnia 26.06.1999 r., sygn. akt IV SA1018/97/ W rozpatrywanej sprawie nie zostało wykazane aby dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 par 1 pkt 1 k.p.a.) lub by decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...].10.1996 r., znak [...], wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 par 1 pkt 2 k.p.a.) Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi