II SA/Kr 484/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2011 r. sprawy ze skargi B.B. i K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 17 listopada 2010 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala. Decyzją z dnia 14 listopada 2008r znak: [...] Burmistrz Miasta Z. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr "1" i "2" obr. [...] położonych w Z. w rejonie ul. [...]. Dnia 5 marca 2010r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło pismo B. i K. B., którzy domagali się stwierdzenia nieważności powyższej decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący zostali całkowicie pominięci w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo że są współwłaścicielami działek sąsiadujących oraz zajmują się bieżącym utrzymaniem drogi dojazdowej. Zauważono, że droga dojazdowa do nieruchomości nie spełnia wymogów technicznych w zakresie, jakim mają odpowiadać drogi dojazdowe. Skarżący jednocześnie poinformowali, że nie zgadzają się na poszerzenie drogi kosztem ich działek, a także, że uniemożliwiono im zapoznanie się z aktami sprawy. W związku z tym SKO zwróciło się do Urzędu Miasta w Z. o ustosunkowanie się do zarzutów. W odpowiedzi Burmistrz Miasta Z. zauważył, że inwestor spełnił wszystkie wymagania potrzebne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a stronami w postępowaniu byli wszyscy właściciele sąsiednich nieruchomości ustaleni na podstawie wypisów z ewidencji gruntów prowadzonych w Starostwie [...]. Pismem z dnia 5 maja 2010r. skarżący podtrzymali swój wniosek w całości, podnosząc ponownie, że działka nie ma dostępu do drogi publicznej. Następnie SKO postanowiło o przekazaniu kwestii wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy Burmistrzowi Miasta Z. oraz zawiesiło postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy do czasu rozstrzygnięcia przez Burmistrza Miasta Z. sprawy o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010r. Burmistrz Miasta Z. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie 23 sierpnia 2010r. decyzją znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu podkreślono, że ustalając strony postępowania, posłużono się wypisami z ewidencji gruntów udostępnionymi przez Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Z.. Ze względu na zakres robót, funkcje i gabaryty nieruchomości jako strony zakwalifikowano najbliższe geodezyjne sąsiedztwo, a B. i K. B. trafnie nie zostali uznani za strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wskazano także, że dostęp do drogi publicznej to dostęp już istniejący w związku z tym, że inwestycja dotyczy rozbudowy budynku. Na powyższą decyzję B. i K. B. wnieśli odwołanie, zarzucając brak odniesienia do zarzutów o szerokości drogi dojazdowej. Podniesiono, że stronami postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinni być również współwłaściciele drogi dojazdowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 17 listopada 2010r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 28, art. 105 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło decyzję Burmistrza Miasta Z. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że odległości dzielące teren inwestycji od nieruchomości odwołujących się są na tyle duże że nie mogą stanowić o żadnym negatywnym oddziaływaniu, z którym mógłby być związany status strony. W kwestii dostępu do drogi publicznej zwrócono uwagę na ustanowienie prawa drogi koniecznej. Organ odwoławczy uznał jednak decyzję Burmistrza za wadliwą ze względu na naruszenie przepisów art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa polegające na nieprawidłowej interpretacji przepisów, pomimo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Kolegium uznało, że postępowanie należało umorzyć, a nie odmówić uchylenia własnej decyzji z powodu braku podstaw do wznowienia. B. i K. B. zaskarżyli decyzję SKO w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu powołano się na wszystkie dotychczasowe zarzuty przedstawiane w pismach skarżących B. i K. B., które w ocenie skarżących zostały pominięte przez organy obu instancji. Podniesiono dodatkowo, że nie ma znaczenia, w jakiej odległości od terenu inwestycji znajduje się dom skarżących, gdyż obszar oddziaływania w tym przypadku dotyczy drogi wewnętrznej oraz że ustanowienie prawa drogi koniecznej jest niezgodne ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności Sąd dokonał kontroli prawidłowości ustalenia przez organy kręgu stron postępowania, w którym została wydana decyzja objęta wnioskiem o wznowienie, czyli postępowania, w którym ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr "1" i "2" obr. [...] położonych w Z. w rejonie ul. [...]. W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie uznały, że B. i K. B. nie byli stronami tego postępowania, ponieważ żadna z bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji działek nie stanowi własności ani współwłasności skarżących. Organy ustaliły bowiem, że – działki nr "1" i "2" są własnością R. i A. K.; – działka nr "3" to współwłasność J. B., M. B., B. B. – S. i E. K.; – działka nr "4" to potok [...]; – działka nr "5" to własność A. B.; – działka nr "6" stanowi własność T. G.; – działka nr "7" - własność M. S.; – działka nr "8" - własność [...] Centrum Doradztwa Gospodarczego, ze współudziałem w działce nr "10" (droga), w której uczestniczy też B. C.; – działka nr "9" i nr "11" to własność B. C.. Skoro w stosunku do żadnej z wymienionych działek nie ujawniono własności, współwłasności, władania, czy też innej formy użytkowania skarżących, przemawiało to za uznaniem, że skarżący nie byli stronami przedmiotowego postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto planowana inwestycja dotyczyła wyłącznie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, niezaliczonego do żadnej kategorii uciążliwości dla sąsiedztwa, zaś granica działki inwestora (nr "1") od granicy działki skarżących wynosi ok. 25 m, budynek na tej działce jest oddalony o ok. 35 m, zaś odległość między budynkiem skarżących a realizowaną rozbudową na działce D. i M. K. wynosi 55 – 60 m. W kwestii dostępu z działki nr "1" do drogi publicznej należy wskazać, że z odpisu z KW [...] wynika, że na działkach nr "10", "12" i "13" ustanowiono prawo drogi koniecznej do działek nr "1" i "2", zaś z aktu notarialnego nr rep. "A" [...] z dnia 5 listopada 2009r. wynika, ze D. i M. K. nabyli udziały w działkach nr "14", "15" i "16" stanowiących część drogi dojazdowej do nieruchomości objętej decyzją o warunkach zabudowy z dnia 12 listopada 2008r. Całokształt tych okoliczności wskazuje, że skarżącym zasadnie odmówiono statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją objętą wnioskiem o wznowienie, a zarzuty skargi, zmierzające do wykazania, że B. i K. B. powinni być stronami, nie były zasadne. Stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa wydaje decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a. Natomiast art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a więc przepis ten odnosi się do osoby, która uznana byłaby za stronę w zakończonym postępowaniu administracyjnym i która nie brała udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. Skoro zatem organy trafnie ustaliły, że skarżący nie mogli być uznani za strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, należało postępowanie wznowieniowe umorzyć, a nie z powodu braku podstaw do wznowienia postępowania odmówić uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Trafnie zauważyło SKO w [...], iż organ I instancji w istocie orzekł i rozpatrzył sprawę co do jej istoty, nie mając ku temu podstaw prawnych z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Sąd uznał stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe, gdyż Kolegium, opierając się na tych samych ustaleniach faktycznych co organ I instancji, doprowadziło do korekty rozstrzygnięcia Burmistrza. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO w [...] jest zgodna z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.