II SA/Kr 49/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. P. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. II SA/Kr 49/08 o zwolnieniu skarżącej od kosztów sądowych i oddaleniu jej wniosku o przyznanie adwokata w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: 1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zwolnił skarżącą J. P. od kosztów sądowych i oddalił jej wniosek o ustanowienie adwokata. Od tego postanowienia sprzeciw wniosła skarżąca podnosząc, że po odliczeniu stałych miesięcznych wydatków pozostaje jej niespełna 14 zł dziennie na wyżywienie. Każdy wydatek - w tym również wynagrodzenie dla adwokata z wyboru - pociąga za sobą uszczerbek utrzymania koniecznego skarżącej poprzez ograniczenie wyżywienia i rezygnację z niezbędnych w jej wieku i stanie zdrowia leków. Skarżąca podniosła również, że ma 80 lat i nie jest w stanie samodzielnie zadbać niekiedy nawet o zachowanie terminów procesowych. Nie może również liczyć na pomoc swoich chorych dzieci. Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie 1077,38 zł miesięcznie. Co miesiąc opłaca czynsz za mieszkanie (302,10 zł) oraz prąd (ok. 70 zł), co półtora miesiąca płaci ok. 115 zł za gaz. Na lekarstwa wydaje ok. 200 zł miesięcznie. Nie posiada żadnych oszczędności ani cennych ruchomości, a posiadane nieruchomości nie przynoszą żadnych dochodów. Skarżąca ma dwoje dorosłych dzieci, jednak nie może liczyć na ich pomoc, bowiem są chore i utrzymują się z bardzo niskich rent. W ocenie Sądu taka sytuacja uzasadnia przyjęcie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Uzyskiwany dochód po odliczeniu stałych miesięcznych wydatków pozwala na funkcjonowanie na poziomie minimum socjalnego. Skarżąca nie może liczyć na pomoc rodziny ani nie ma możliwości uzyskania dodatkowych dochodów. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 i art. 260 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.