II SA/Kr 491/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : NSA Grażyna Danielec AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2005 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta Z. na uchwałę Sejmiku Województwa M. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami dla Województwa M. postanawia skargę odrzucić W dniu 19 lutego 2004 r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga Gminy Miasto Zakopane na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego nr Xl/125/03 z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami. Na rozprawie w dniu 20 września 2005 r. pełnomocnik skarżącego nie potrafił określić charakteru zaskarżonej uchwały podając, że skarga jest oparta na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego nr Xl/125/03 z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Małopolskiego została podjęta na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 z późn. zm.), zgodnie z którym programy, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, tj. wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska, uchwala odpowiednio sejmik województwa, rada powiatu albo rada gminy oraz na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 628 z późn. zm.), zgodnie z którym wojewódzki, powiatowy i gminny plan gospodarki odpadami stanowi część odpowiedniego programu ochrony środowiska i jest tworzony w trybie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie środowiska. Z kolei art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 z późn. zm.) stanowi, że w celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w przypadkach wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone są programy. Regulacje powyższe nie pozwalają zaliczyć uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XI/25/03 z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Małopolskiego do kategorii aktów prawa miejscowego. Uchwała ta bowiem nie spełnia wymagań przewidzianych dla aktów prawa powszechnie obowiązującego, do których Konstytucja zalicza akty prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 ). Ponadto również cytowane przepisy Prawa ochrony środowiska nie dają podstaw do traktowania planów gospodarki odpadami jako prawa miejscowego, gdyż plany te stanowią część "programów ochrony środowiska" w rozumieniu art. 17 tej ustawy, a nie część "programów", o jakich mowa w jej art. 84. Należy zatem podzielić stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że programy ochrony środowiska nie stanowią aktów prawa miejscowego. Realizują one politykę ekologiczną państwa, a ich treść z założenia ma znaczenie kierunkowe, niekonkretyzujące uprawnień lub obowiązków podmiotów zewnętrznych (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2005 r., II S.A./Kr 1385/04, publ.: Wspólnota z 2005 r., nr 7, s. 49). Skarga Gminy Miasto Zakopane na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego nr Xl/125/03 z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami nie jest zatem skargą na akt prawa miejscowego samorządu województwa, dlatego też nie podlega zaskarżeniu w trybie art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zarówno ogólna regulacja art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm.) odsyłająca do odpowiedniego stosowania art. 90 tej ustawy, przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do Sądu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie zrealizowała przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżącą środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.