II SA/Kr 493/05

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski / spr. / Sędziowie : AWSA Mariusz Kotulski WSA Dorota Pędziwilk-Moskal / del. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. Z. i K. Z. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na ocieplenie - skargę oddala - Decyzją z dnia [...].04.2000r. Starosta O., działając na podstawie art. 28, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn. zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994r.) po rozpoznaniu wniosku J. i R. C., odmówił wnioskodawcom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na ocieplenie budynku mieszkalnego położonego w B., na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. "1". W uzasadnieniu podniesiono, że 30.12.1976r., zawarto ugodę sądową mocą której ustanowiono wspólny wjazd na nieruchomość wnioskodawców i ich sąsiadów Z., określając jego szerokość narożami istniejących budynków. Ocieplenie budynku inwestorów C. zawęży wjazd, przeto bez zgody sąsiadów Z. nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na ocieplenie. Na skutek odwołania J. i R. C., Wojewoda, decyzją z dnia [...].07.2000r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, co następuje: 1/ w księdze wieczystej dotyczącej dz. ewid. "1" - w części dotyczącej ciężarów i ograniczeń brak jest jakichkolwiek wpisów, 2/ ugoda na którą powołuje się organ I instancji, nie ma w sprawie żadnego znaczenia bowiem jest to tylko umowa "mocą której strony, czynią sobie wzajemne ustępstwa celem usunięcia niepewności co do roszczeń wynikających z łączącego ich stosunku prawnego lub uchylenia istniejącego lub mogącego powstać w przyszłości sporu". Przedmiotowa ugoda dotyczyła ustanowienia wspólnego wjazdu i była wiążąca dla poprzedniego właściciela dz. ewid. "1" i K.Z. "Moc ugody nie przechodzi na następców prawnych działki, bowiem nie jest ona związana z nieruchomością lecz z osobami", 3/ projektowane ocieplenie zmniejszy odległości tego budynku od granicy działki o 6,5 cm, co nie spowoduje naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem przepis ten odnosi się do usytuowania budynku na działce budowlanej a budynek inwestorów jest już usytuowany, a wykonanie jego ocieplenia nie stanowi jego rozbudowy. Skarga na decyzję Wojewody z dnia [...].07.2000r., złożona przez J. i K. Z. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 27.10.2004r. została oddalona (sygn. akt II SA/Kr 2075/00). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta O., działając na podstawie art. 28, art. 34 ust.4 i art. 36 Prawa Budowlanego z 1994r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i R. C. pozwolenia na ocieplenie budynku mieszkalnego położonego w B., na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. "1". Odwołanie J. i K. Z. nie zostało uwzględnione i Wojewoda decyzją z dnia [...].09.2000r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wywodząc co następuje: l/ stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...].07.2000r., iż ugoda na którą powołują się odwołujący, nie ma w sprawie żadnego znaczenia, co zostało szerzej wywiedzione w co dopiero zacytowanej decyzji a co w obecnie zaskarżonej decyzji Wojewoda podtrzymuje, 21 z akt sprawy wynika, że projektowane ocieplenie zmniejszy odległości tego budynku od granicy działki o 6,5 cm, co nie spowoduje naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bowiem przepis ten odnosi się do usytuowania budynku na działce budowlanej a budynek inwestorów jest już usytuowany a wykonanie jego ocieplenia nie stanowi jego rozbudowy. 3/ gdyby nawet przyjąć, że ocieplenie zawęzi szerokość o 8 cm - to i tak pozostanie szerokość 3,47 m - co jest wystarczające w świetle § 14 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie gdyż przepis ten nakazuje zapewnić dojazd o szerokości co najmniej 3 m. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli J. i K. Z. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wywiedli co następuje: 1/ skoro ugoda dotycząca wspólnego wjazdu była wiążąca tylko dla poprzedniego właściciela dz. ewid. "1" i skarżącego to na jakiej podstawie inwestorzy uzyskali zatwierdzenie projektu i pozwolenie na budowę budynku usytuowanego na działce "1" "w sytuacji gdy do granicy dziatki jest około 1,5 ni". W projekcie budowlanym ocieplenia budynku "brano pod uwagę wspólny wjazd opierając się na ugodzie sądowej". Tak więc raz uznaje się ugodę za obowiązującą, a raz nie. 2/ na skutek ocieplenia zawężenie wjazdu nastąpi o ok. 10 cm., który i tak jest już wąski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § l pkt. 1-3 p.o.p.s.a.) a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zacząć należy od stwierdzenia, że przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej, jest udzielenie pozwolenia na ocieplenie budynku stanowiącego własność inwestorów. Poza granicami sprawy jest problematyka cywilnoprawna ugody zawartej pomiędzy skarżącymi, a poprzednikiem prawnym inwestorów. Również w sprawie niniejszej nie mogą podlegać ocenie Sądu, inne decyzje - nie związane z zakresem rozpatrywanej sprawy. Zgodnie z art. 35 ust.4 Prawa Budowlanego z 1994r. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy stwierdził zgodność: projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto kompletność projektu budowlanego, wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Nadto organ nie może odmówić wydania przedmiotowej decyzji, gdy ustali zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 i 32 ust. 4 Prawa Budowlanego. Nie można twierdzić aby w sprawie niniejszej organy naruszyły prawo. Jak można domniemać skarżący w głównej mierze kwestionują prawidłowość zaskarżonej decyzji, pod kątem naruszenia ich uzasadnionych interesów związanych z dostępem do drogi publicznej (art. 5 ust. 2 pkt. l Prawa Budowlanego z 1994r.). Problem ten dostrzega organ II instancji i w swoim uzasadnieniu wyjaśnia swoje stanowisko w tym zakresie, podnosząc, że przedmiotowa inwestycja nie naruszy interesów skarżących. Tak jak to powiedziano wyżej zadaniem Sądów Administracyjnych jest jedynie kontrola decyzji pod kątem ich zgodności z prawem. Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do wkraczania w merytoryczną ocenę stanowiska organów, jeżeli ocena ta nie narusza prawa. Inaczej mówić Sąd nie jest uprawniony do zastępowania prawidłowej oceny organu, swoją oceną. Organ odwoławczy swoją decyzję uzasadnił zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa. Odwołał się do § 14 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i dowiódł, że w sprawie nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów skarżących. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia aby ocena ta była dowolna, sprzeczna z przepisami prawa. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.