II SA/Kr 496/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego J. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104, art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118), po rozpatrzeniu sprawy wykonanej odbudowy budynku tartaku na działce nr 1 położonej w B. nakazał J.G. i K.G. dokonać przymusowej rozbiórki części budynku tartaku na działce nr 1 położonej w B. odbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 20 listopada 2002r. na działce nr 1 położonej w B. stwierdzono, że trwają tam roboty budowlane związane z odbudową budynku tartaku, który w dniu [...] listopada 2002r. uległ częściowemu spaleniu. Organ ustalił, że spaleniu uległa więźba dachowa nad pomieszczeniem, gdzie był zlokalizowany trak oraz ściana budynku od strony wschodniej, częściowemu spaleniu uległa ściana od strony zachodniej, więźba nad pomieszczeniem gospodarczym (magazyn na narzędzia) oraz strop z desek nad pomieszczeniem przyziemia. Właściciel wykonał roboty polegające na odbudowie więźby nad budynkiem tartaku, odbudowie ściany od strony wschodniej, odbudowie stropu drewnianego oraz więźby nad pomieszczeniem gospodarczym. Wszystkie roboty były prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że najpierw PINB w S. wydał w dniu [...] grudnia 2002r. decyzję nakazującą wykonanie przymusowej rozbiórki odbudowanej części tartaku, jednak w wyniku odwołania J. i K.G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2003r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu kontroli w dniu 15 kwietnia 2003r. stwierdzono, że J i K G. wykonali dodatkowe roboty budowlane polegające na całkowitej odbudowie budynku tartaku poprzez odbudowę wszystkich ścian, odbudowę stropu drewnianego oraz odbudowę więźby dachowej wraz z pokryciem dachu. Przed wydaniem kolejnej decyzji, w związku ze złożeniem skargi przez J.G. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. , całość akt przedmiotowej sprawy oraz pozostałe akta dotyczące wcześniejszych decyzji związanych z nakazem przymusowej rozbiórki całości tartaku zostały przesłane do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. , co spowodowało wstrzymanie dalszego prowadzenia postępowania. PINB po zwrocie akt sprawy podjął czynności i ponownie przeprowadził kontrole tartaku w dniu [...] sierpnia 2006r. i w dniu [...] kwietnia 2008r. Kontrole wykazały, że stan tartaku nie uległ zmianie od 2003r., nie wykonano dodatkowych robót budowlanych ani żadnych robót rozbiórkowych. PINB podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego pod pojęciem budowy rozumie się wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę obiektu budowlanego. Wskazał też, że działka nr 1 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w jednostce strukturalnej M1 - tereny zabudowy mieszkalnej, zagrodowej, usługowej wytwórczo - rzemieślniczej. W tej jednostce dopuszcza lokalizację nieuciążliwych obiektów związanych z wytwarzaniem produktów z drewna, wyrobów stolarskich i opakowań z drewna. Zdaniem PINB przedmiotowy tartak nie zalicza się do obiektów nieuciążliwych i dlatego jego lokalizacja na w/w działce nie była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto prawomocną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] 1997r. utrzymaną w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2000r. sygn. akt II SA/Kr 41/98 przedmiotowy tartak został objęty nakazem przymusowej rozbiórki. PINB wskazał, że w skład tartaku wchodzi budynek tartaku posiadający kondygnację nadziemną o konstrukcji drewnianej, która uległa spaleniu, kondygnację podziemną murowaną, gdzie znajdują się maszyny do napędzania traka, pomieszczenie gospodarcze oraz składowisko na drewno. Spalona część budynku tartaku, która została odbudowana, znajduje się nad kondygnacją podziemną budynku tartaku, która jest objęta nakazem rozbiórki. W ocenie PINB dokonanie rozbiórki kondygnacji podziemnej wynikającej z w/w decyzji, nie jest możliwe bez wykonania rozbiórki części nadziemnej bezpośrednio na niej posadowionej. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli K.G. i J.G. Odwołujący się zarzucili, że organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie tego, czy istnieją prawne możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu. Zdaniem odwołujących się nie można zgodzić się z PINB, że wybudowany obiekt narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym odwołujący się zarzucili naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 1 kpa. Ponadto odwołujący się wskazali, że art. 4 Prawa budowlanego formułuje zasadę wolności budowlanej jako publicznego prawa podmiotowego, które co prawda może doznawać ograniczeń, jednak to ograniczenie musi być ustanowione wyraźnie, bowiem każde ograniczenie prawa zabudowy będzie ograniczeniem konstytucyjnie gwarantowanego prawa własności. Jak zaś wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podstawowe przeznaczenie terenów, na których położona jest sporna działka, to tereny zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, usługowej i wytwórczo - rzemieślniczej. Przepis ust. 2 § 27 planu ustanawia uzupełniające zasady zabudowy i zagospodarowania, określając w ust. 2 pkt 6, iż uciążliwość obiektów wymienionych w ust. 1 pkt e nie może wykraczać poza granice działki ich lokalizacji. Oznacza to, że obiekty, o których mowa w § 27 ust. 1 pkt e są lub mogą być uciążliwe, jednak ta uciążliwość nie może wykraczać poza granice działki ich lokalizacji. Po spełnieniu tych warunków stają się obiektami nieuciążliwymi spełniającymi kryteria określone w § 27 ust. 1 pkt 1e. Zdaniem odwołujących się PINB nie uzasadnił, dlaczego i na jakiej podstawie zaliczył budynek tartaku do inwestycji uciążliwych i dlaczego nie przeanalizował ani nie przeprowadził żadnych dowodów ustalających, czy wybudowana inwestycja przy zachowaniu określonych warunków nie będzie oddziaływała na tereny działek sąsiednich w sposób niezgodny z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, które nie zawiera pozytywnej i legalnej definicji "inwestycji lub obiektu uciążliwego". Odwołujący się podkreślili, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2004r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tartak nie jest obiektem wymagającym obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Sporządzenie takiego raportu wskazałoby, w jakim zakresie obiekt oddziaływałby na środowisko i czy jest on uciążliwy oraz w jakim zakresie tę uciążliwość można zneutralizować. Zgodnie z tym przepisem tartak nie jest obiektem, który obciążony są bezwzględnym wymogiem sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Skoro jednak taki raport powstał, to organ winien odnieść się do dokumentów złożonych w niniejszym postępowaniu, a to: postanowienia z dnia [...] października 1995r. Wojewody w sprawie pozytywnego zaopiniowania lokalizacji tartaku K. i J.G. w B. , następnie zaświadczenia Urzędu Gminy B. . z dnia [...] lipca 2003r., zgodnie z którym sporna działka znajdowała się w terenach produkcji, rzemiosła i usług, zatem nie doznawała żadnych ograniczeń, które nałożyły na nią postanowienia nowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dnia [...] maja 2003r. Odwołujący się zarzucili, że PINB nie przeprowadził w tym kierunku żadnych dowodów i ustaleń, chociaż strony informowały o będących w ich dyspozycji raportach. W zgromadzonych dokumentach brak pism i załączników takich jak np. ocena oddziaływania na środowisko, złożonych przez odwołującego się J.G. przy piśmie z dnia 4 sierpnia 2003r. Brak jest również pisma z prośbą o wszczęcie procedury legalizacyjnej uzasadnionej między innymi twierdzeniem o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i powołaniem się na zaświadczenie Urzędu Gminy B. znak [...]. W ocenie odwołujących się brak jest podstaw do stwierdzenia, że obiekt naruszałaby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ brak jest przepisu określającego budynek tartaku jako "uciążliwy", brak obowiązku sporządzania dla takiego obiektu raportu oddziaływania na środowisko, a sporządzony raport przewiduje dla inwestora nieskomplikowane środki gwarantujące zachowanie wymogów ochrony środowiska. Odwołujący się podnieśli także, że PINB całkowicie pominął fakt, że inwestor przedkładał stosowane postanowienia oraz raporty oddziaływania, domagając się wskazania mu warunków legalizacji odbudowanego obiektu. W związku z tym, że inwestorzy już od roku 1995 starali się o legalizację wzniesionej pierwotnie budowli, posiadali stosowne zaświadczenia oraz opinie potwierdzające, że wybudowany obiekt nie jest uciążliwy i odpowiada warunkom sanitarnym lub przepisom ochrony środowiska. Odwołujący się wskazali, że np. w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] kwietnia 1996r. uznano, ze lokalizacja obiektu jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego wsi B. oraz została pozytywnie zaopiniowana w zakresie ochrony. Ponadto odwołujący się zarzucili, że dysponują oraz dysponowali dalszymi raportami oddziaływania na środowisko z kwietnia 2004r., który to raport we wnioskach końcowych stwierdzał, że inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B. , a inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska oraz nie będzie szkodliwa dla zdrowia ludzi (str. [...] raportu) zaś oddziaływanie inwestycji mieścić się będzie w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny (str. [...] raportu). W trakcie wizji lokalnych odwołujący zwracali uwagę, że posiadają takie dokumenty, jednak organ zlekceważył te informacje i w aktach brak jakiejkolwiek adnotacji o ich istnieniu i okazaniu dokumentów. Zdaniem odwołujących się w uzasadnieniu decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2008r. brak odniesienia się do tego, dlaczego przedmiotowy tartak został uznany za niezgodny z miejscowym planem poza arbitralnym stwierdzeniem, że obiekt ten nie jest z nim zgodny. Organ nie powołał się na konkretne zapisy tego planu. Tymczasem działka nr 1 leży w terenach oznaczonych symbolem M1 tzn. w terenach zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, usługowej i wytwórczo –rzemieślniczej, dopuszczając lokalizację nieuciążliwych obiektów związanych z wytwarzaniem produktów z drewna. Odwołujący się zarzucili ponadto, że decyzja z dnia [...] czerwca 2008r. nie wskazuje, jaka cześć budynku objęta jest przedmiotowym nakazem, co czyni te decyzję niewykonalną. Strona, do której decyzja jest adresowana nie może domyślać się nałożonego na nią obowiązku. Zdaniem odwołujących się w ten sposób doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 kpa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W odwołaniu podano też, że inwestorzy zawiadomili administracje publiczną, w tym Wójta Gminy B. , o podjęciu działań związanych z odbudową budynku po pożarze (pismo z dnia 18 listopada 2002 r.). Skoro zatem PINB wiedział o prowadzonych pracach, znał starania inwestorów o uzyskanie decyzji legalizacyjnej, wiedział i nie wydał postanowienia o wstrzymaniu prac, to nie może w tej sytuacji znaleźć zastosowanie procedura określona w art. 48 Prawa budowlanego. Odwołujący się podnieśli także, że dokonanie całkowitej odbudowy budynku tartaku po pożarze spowodowało, że decyzja w sprawie nakazania rozbiórki tartaku z dnia [...] września 1997r. jest bezprzedmiotowa. Budynek tartaku uległ spaleniu, zaś na pozostałych po pożarze fundamentach odwołujący się wybudowali nowy budynek wraz z zadaszeniem. Zdaniem odwołujących się, jeżeli obowiązek rozbiórki budynku uległ zniweczeniu poprzez pożar, zaś na fundamentach strony wybudowały nowy budynek, to w/w decyzja stała się bezprzedmiotowa. Oznacza to, że zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie w sprawie wykonania obowiązku rozbiórki winno zostać umorzone, jako, że obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Odwołujący się podnieśli, że stwierdzenia wygaśnięcia powołanej wyżej decyzji na podstawie art. 162 kpa winien dokonać organ administracji państwowej po ustaleniu nowego stanu faktycznego po pożarze w listopadzie 2002r. W tej sytuacji uzasadnieniem decyzji z dnia [...] czerwca 2008r. o nakazaniu rozbiórki części budynku tartaku, nie może być fakt niewykonania decyzji z roku 1996 nakazującej rozbiórkę tartaku. Prawo nie przewiduje takiej możliwości dla uzasadnienia decyzji o nakazaniu rozbiórki obiektu wybudowanego w miejscu, którego dotyczyła inna decyzja w innym stanie faktycznym, która wobec zniszczenia przedmiotu postępowania stała się bezprzedmiotowa i która w istocie nie została wykonana. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w jego ocenie organ I instancji nie uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego. WINB wskazał, że organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie w sprawie po uchyleniu decyzji PINB w S. z dnia [...] grudnia 2002r. pismem z dnia 25 marca 2003r. zawiadomił J. i K.G. oraz J.G. o planowanych oględzinach przedmiotowego tartaku w dniu 8 kwietnia 2003r. Strony zostały prawidłowo powiadomione o planowanej czynności procesowej. Zgodnie z art. 67 § 1 kpa organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. W § 2 wspomnianego artykułu wymieniono czynności, z których w szczególności sporządza się protokół, pkt 3 mówi o oględzinach i ekspertyzach. WINB zarzucił, że w aktach organu I instancji brak protokołu z oględzin przeprowadzonych zgodnie z wskazanym wyżej zawiadomieniem. Natomiast w aktach tych znajduje się protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 15.04.2003r. Skoro zgodnie z art. 79 § 1 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, organ I instancji naruszył przepisy przytoczonego wyżej art. 79 § 1 kpa, ponieważ w aktach sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że strony zostały powiadomione o przeprowadzeniu oględzin w dniu 15 kwietnia 2003r. Ponadto organ odwoławczy wytknął, że na dołączonym do akt szkicu sytuacyjnym terenu brak informacji oraz podpisu osoby sporządzającej, a nadto że organ I instancji, opierając się na wyrysie i wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazał daty uchwalenia tego planu ani też daty jego obowiązywania, a z akt sprawy nie wynika, kiedy dokumenty te zostały do nich włączone oraz czy zrobiono to na wniosek strony czy z urzędu. WINB wskazał również, że organ I instancji w żaden sposób nie uargumentował, dlaczego przedmiotowy tartak nie zalicza się do obiektów nieuciążliwych ani też nie zbadał kwestii dotyczącej uciążliwości przedmiotowego tartaku. WINB wskazał na ekspertyzę - Raport oddziaływania na środowisko dotyczący tartaku firmy "[...]" Usługi Tartaczne i Transportowe, [...] – J.G. w B. , Gm. B. na działce nr 1 ", sporządzony w kwietniu 2004r. Na stronie [...] tego raportu zawarte zostało stwierdzenie, że: "Przedstawiona w opracowaniu analiza poszczególnych komponentów oddziaływania na środowisko tartaku firmy " [...]" Usługi Tartaczne i Transportowe, [...] – J.G. w B. , Gm. B. na działce nr 1 w fazie eksploatacji i ewentualnej likwidacji pozwala stwierdzić, że zakład nie będzie uciążliwy dla środowiska naturalnego oraz nie będzie stanowił zagrożenia dla zdrowia i życia okolicznych mieszkańców pod warunkiem przestrzegania wymogów ochrony środowiska i przy przestrzeganiu reżimów technologicznych". WINB zarzucił, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie ustosunkował się do znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania na środowisko, naruszając w ten sposób art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Ponadto zdaniem WINB w odwołaniu słusznie podniesiono, że organ nieprecyzyjnie określił przedmiot decyzji. W przypadku wydawania decyzji o rozbiórce budynku w jej treści określić należy, które konkretnie - z podaniem wymiarów - elementy domu mają zostać rozebrane. Stwierdzenie ogólne, typu: nakaz rozbiórki części nadbudowanej budynku bez pozwolenia na budowę, uchybia normie zawartej w art. 107 kpa. Ponadto stwierdzono, że w swojej decyzji organ I instancji nawiązał do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...].09.1997r. znak [...] utrzymanej w mocy wyrokiem NSA z dnia 25.08. 2000r. sygn. akt. II SA/Kr 41/98, na mocy której tartak został objęty nakazem przymusowej rozbiórki, podnosząc, że wskazana decyzja odnosi się jednak do budowli w innym stanie faktycznym oraz prawnym, zatem WINB uznał, że organ I instancji nie może uzależniać wykonania zaskarżonej decyzji od wykonania rozbiórki wcześniejszym rozstrzygnięciem, bowiem skarżona decyzja stała się niewykonalna. Uchylając decyzję WINB zalecił prawidłowe ustalenie faktów niezbędnych do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz dokonanie ich oceny w świetle wydanych rozstrzygnięć oraz aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a następnie zastosowanie właściwych przepisów prawa. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J.G. , który zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji powołano się na przepisy, które nie mają odniesienia do niniejszej sprawy, a mają jedynie na celu spowodowanie przewlekłości postępowania. Skarżący podkreślił, że strony postępowania od początku wiedziały, czego dotyczy spór i przedmiot sporu był cały czas bardzo dokładnie opisany i sfotografowany. W ocenie skarżącego nie ulega najmniejszej wątpliwości, że inwestorzy nie respektują przepisów prawa, naruszając interes drugiej strony. Ponadto organy budowlane skutecznie przewlekają zdawałoby się proste postępowanie i począwszy od 2002r nie zrobiły nic, by wyegzekwować prawo. Zdaniem skarżącego takie przyzwolenie jest kontynuacją poprzedniej bezczynności organów budowlanych, kiedy to inwestorzy również z pominięciem prawa dokonali budowy, odnośnie której jest przewlekane postępowanie egzekucyjne, a inwestorzy nielegalnie eksploatują tartak, utrudniając w ten sposób życie rodzinie skarżącego. Skarżący wskazał, że odnośnie tartaku został już wydana prawomocna decyzja o rozbiórce. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08. 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydał decyzję, którą uchylił decyzję organu I instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawowym zarzutem ze strony organu odwoławczego wobec decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. , było to, że nie została dokonana ocena tego, czy przedmiotowy tartak jest obiektem uciążliwym, a tym samym czy możliwa jest jego legalizacja. Odnosząc się do tej kwestii należy podkreślić, że okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, że działka nr 1 położona w B. , leży na terenach oznaczonych w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. z dnia [...] maja 2003r. symbolem "M1", co wynika m.in. z wydanego inwestorom zaświadczenia Wójta Gminy B. z dnia [...] października 2003r. znajdującego się w aktach administracyjnych. Obszar oznaczony tym symbolem to tereny zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, usługowej i wytwórczo – rzemieślniczej, a wśród podstawowych przeznaczeń takiego terenu plan wymienia "nieuciążliwe obiekty związane z wytwarzaniem produktów z drewna, wyrobów stolarskich i opakowań drewnianych". Zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo ocenił, że tartak nie mieści się w kategorii obiektów, które zgodnie z w/w planem mogą być budowane na obszarze oznaczonym symbolem M1, ponieważ tartak jest zakładem, którego zadaniem jest przetwarzanie drewna okrągłego, czyli kłód w tarcicę poprzez rozpiłowywanie. Zatem tartak to zakład przygotowujący surowiec do dalszej obróbki stolarskiej, a nie wytwarzający produkty z drewna, wyroby stolarskie, czy też opakowania drewniane. Słusznie więc organ I instancji uznał, że nie jest możliwa legalizacja tartaku wzniesionego na obszarze oznaczonym symbolem M1, a więc obszernie rozważana przez organ odwoławczy kwestia uciążliwości tartaku nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Tylko obiekty, które można zakwalifikować jako mieszczące się w katalogu obiektów dopuszczonych przez plan do zabudowy na obszarze M1 mogą być oceniane pod kątem ich uciążliwości. Skoro zaś tartak nie mieści się w ogóle w tym katalogu, to bezprzedmiotowym jest ustalanie, co zaleca organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, czy jest to obiekt uciążliwy. W ten sposób organ odwoławczy naruszył przepis art. 48 ust. 2 pkt 1a Prawa budowlanego, ponieważ zalecił ponowne prowadzenie postępowania wyjaśniającego pod kątem możliwości legalizacji w stosunku do obiektu, który stosownie do powołanego przepisu nie podlega legalizacji. Takie rozstrzygnięcie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto za bezzasadne należy uznać stwierdzenie organu odwoławczego, że decyzja PINB w sposób nieprecyzyjny określa przedmiot rozbiórki. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa składnikiem decyzji administracyjnej jest także uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem uznając, że organ I instancji w sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę tartaku nieprecyzyjnie wskazał, jakie części obiektu powinny zostać rozebrane, to z uzasadnienia decyzji jednoznacznie, w sposób nie budzących żadnych wątpliwości wynika, czego dotyczy nakazana przez PINB rozbiórka. Decyzja administracyjna powinna być traktowana jako całość, a więc w sytuacji, gdy z sentencji decyzji i jej uzasadnienia wyraźnie wynika treść rozstrzygnięcia, niezasadnym jest uznawanie treści decyzji za nieprecyzyjną, co uczynił organ odwoławczy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. naruszył przepis art. 138 § 2 kpa, który ustanawia zasadę, że organ odwoławczy powinien rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty, chyba że nie jest to możliwe z powodu konieczności uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił, kiedy, gdzie i jakie części tartaku zostały wzniesione przez inwestorów, a także fakt, że nie dysponowali oni pozwoleniem na budowę. W postępowaniu ustalono też treść miejscowego planu zagospodarowania terenu dotyczącego przedmiotowej działki, a nawet przedłożono raport oddziaływania tartaku na środowisko . Zatem organ odwoławczy posiadał materiał dowodowy pozwalający na dokonanie ewentualnie odmiennej jego oceny i na zmodyfikowanie decyzji I instancji lub też jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu akta sprawy dawały organowi odwoławczemu możliwość podjęcia rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, a zatem nie istniała konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Skoro tak, to wydanie przez WINB jedynie decyzji kasatoryjnej było w świetle art. 138 § 2 kpa nieprawidłowe i niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Za nieistotne dla wyniku sprawy Sąd uznał zarzuty organu odwoławczego dotyczące braku zawiadomienia strony o przeprowadzeniu oględzin w dniu 15 kwietnia 2003r. (z protokołu wynika m.in., że inwestor J.G. uczestniczył w tych oględzinach, podobnie jak w pozostałych), braku wskazania w uzasadnieniu decyzji daty uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. ani też daty jego obowiązywania, braku wskazania, kiedy dokumenty (wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) zostały włączone do akt oraz czy zrobiono to na wniosek strony czy z urzędu, jak również braku podpisu osoby sporządzającej szkic sytuacyjny terenu. Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone przez długi okres czasu, co pozwalało organowi na dokładne zapoznanie się z materiałem dowodowym i stanem faktycznym sprawy, a ustalenia faktyczne, szczególnie odnośnie zakresu wykonanych prac nie były kwestionowane przez strony. Tym bardziej potwierdza to, że organ odwoławczy niezasadnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji, gdy istniała możliwość orzeczenia co do istoty sprawy. W związku z powyższym orzekł jak w punkcie I sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a i c ppsa. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącego równowartość uiszczonego przez niego wpisu.