II SA/Kr 498/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2018 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w O. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję. Dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej w O. decyzją z 3 stycznia 2018 r., na podstawie art. 16 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. T. o udostępnienie informacji publicznej odmówił udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ podał, że we wniosku z 17 listopada 2017 r., który wpłynął do Zespołu Opieki Zdrowotnej w O. w dniu 23 listopada 2017 r. A. T. wniosła o udostępnienie wykazu zawierającego liczbę świadczeń określonych w art. 4a ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. 1993 r. Nr 17, poz. 78) wykonanych na terenie szpitala, z wyszczególnieniem dla każdego roku, począwszy od rozpoczęcia ich wykonywana włączenie, skończywszy na roku obecnym, z podziałem na obowiązujące w przedmiotowej ustawie przesłanki, tj. wymienione w art. 4a ust. 1 pkt 1,2,3,4 i rozpoznania. Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, że żądana informacja jest informacją prostą, nie wymagającą przetworzenia i wykazywania interesu prawnego. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor ZOZ w O. pismem z 27 listopada 2017 r. wskazał, że ZOZ O. nie prowadzi tego rodzaju zestawień, w związku z powyższym informacja taka jest informacją przetworzoną i jej udostępnienie wymaga wykazania interesu publicznego przez wnioskodawcę. Wnioskodawczyni została wezwana o wykazanie interesu publicznego. W piśmie z 19 grudnia 2017 r. A. T. wskazała, że w jej ocenie wnioskowana informacja jest informacją prostą i jako taka nie wymaga wykazywania interesu publicznego. Z ostrożności wskazała również, że interes publiczny w udostępnieniu informacji został wykazany w piśmie z 17 listopada 2017 r. Organ stanął na stanowisku, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, ponieważ ZOZ O. nie prowadzi tego typu zestawień. W decyzji wskazano osoby które wyraziły swoje stanowisko sprawie. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła Fundacja [...] z siedzibą w W., żądając ponownego rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu argumentowała, że wbrew uzasadnieniu decyzji żądane informacje mają charakter prosty i są na bieżąco zbierane przez wszystkie szpitale. Zakres informacji publicznej żądanej przez wnioskodawcę odpowiada m.in. części zakresu formularzy informacyjnych MZ-29 składanych corocznie Ministrowi Zdrowia przez zakłady opieki zdrowotnej. Stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie było wielokrotnie uznawane za trafne przez zakłady opieki zdrowotnej oraz sądy administracyjne. Dyrektor Zakładu Opieki Zdrowotnej w O. decyzją z 5 lutego 2018 r., znak: [...] , na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ potrzymał swoje stanowisko, przedstawiając rozważania tożsame z tymi zaprezentowanymi w decyzji z dnia 3 stycznia 2018 r. Organ wyjaśnił, że A. T. działała w imieniu Fundacji [...]. Dalej argumentował, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, ponieważ ZOZ O. nie prowadzi tego typu zestawień. W związku z tym przygotowanie takiej informacji wymagałoby zestawienia danych zgromadzonych w różnych, odrębnych dokumentach. Powyższe przesądza o przetworzonym charakterze żądanej informacji. Interes publiczny w uzyskaniu informacji publicznej występuje w sytuacji, gdy uzyskanie tej informacji wpłynie realnie na działanie organu. Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej Uzyskanie zestawienia przyczyn dokonywanego zabiegu przerywania w ocenie ZOZ w O. w żaden sposób nie może wpłynąć na funkcjonowanie szpitala, organów państwa, ani wpłynąć korzystnie na interes publiczny. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko wnioskodawcy jakoby uzyskanie informacji o przyczynach dokonywania zabiegu przerywania ciąży mogłoby mieć wpływ na działanie organu poprzez przeprowadzenie obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej. Przedstawione przez wnioskodawczynię przesłanki wykazujące interes publiczny mają charakter abstrakcyjny i stanowią w rzeczywistości zaprezentowanie jednej z wielu tez dotyczących problematyki informacji publicznej, a ich przydatność w przedmiotowym stanie faktycznym jest żadna. Nie zostało bowiem wskazane w jaki sposób uzyskanie przedmiotowej informacji może rzeczywiście usprawnić działanie Zespołu Opieki Zdrowotnej bądź innego organu, ani w jaki sposób miałoby pozytywnie wpłynąć na realizację interesu publicznego. Nie określone zostało bowiem, co ma być przedmiotem obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej, ani w jaki inny sposób miałyby zostać wykorzystane żądane informacje. Wnioskodawca nie wykazał zatem jaki związek ma żądana informacja publiczna z jego działalnością i w jaki sposób chce wnioskowane dane wykorzystać. W decyzji wskazano dane osób które zajęły stanowisko w sprawie. Fundacja [...] z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w O.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę udostępnienia informacji publicznej, - art 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie żądanych informacji za informacje przetworzone, -z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez sąd, że żądane informacje stanowią informacje przetworzone, zarzuciła także naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie informacji publicznej pomimo że było to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z 17 listopada 2017 r. oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca ponownie podniosła, że nieprawdą jest, że organ nie prowadzi zestawień z informacjami żądanymi przez skarżącego. Zestawienia takie muszą być corocznie przekazywane Ministrowi Zdrowia i Narodowemu Funduszowi Zdrowia. Podkreśliła, że nie wskazała organowi żadnego konkretnego, wymaganego sposobu przekazania informacji - wystarczającą formą byłoby przekazanie np. kserokopii formularzy sprawozdawczych składanych Ministerstwu Zdrowia i zawierających żądane informacje. Przykładowa tabelka, jaką skarżąca załączyła do wniosku o udzielenie informacji publicznej, stanowiła jedynie sugestię, w jaki sposób inny szpital w podobnej sprawie uprościł przekazywanie informacji. Organ nie był obowiązany do korzystania z tej formy i przygotowania odrębnego zestawienia. Ponadto organ bezzasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego, wymaganego w wypadku wnioskowania o udzielenie przetworzonej informacji publicznej. Organ zignorował przy tym fakty powołane przez skarżącą - prowadzenie obywatelskich inicjatyw ustawodawczych w obszarze regulowania prawa do aborcji i współpracę z parlamentarzystami. Z ostrożności procesowej podkreśliła zatem, że nawet w wypadku uznania żądanej informacji publicznej za informację przetworzoną, w przedmiotowej sprawie występuje wyraźny i dobrze udokumentowany szczególny interes publiczny skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej w O. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2011 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna, ale z innych powodów niż zostały w niej wskazane. W niniejszej sprawie – co wynika zarówno, z zaskarżonej decyzji Dyrektora ZOZ z 5 lutego 2018 r. w O. jak i poprzedzającej ją decyzji tego samego organu z 3 stycznia 2017 r. - z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy 6 września 2001 r. o udostępnianiu informacji publicznej (Dz.U. 2018. 1330, dalej w skrócie u.d.i.p.) wystąpiła w dniu 17 listopada 2017 r. A. T., do niej też została skierowana decyzja z 3 stycznia 2018 r. Przedmiotem żądanej, informacji miało być udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu zawierającego liczbę świadczeń określonych w art. 4a ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. 1993 r. Nr 17, poz. 78) wykonanych na terenie szpitala, z wyszczególnieniem dla każdego roku, począwszy od rozpoczęcia ich wykonywana włączenie, skończywszy na roku obecnym, z podziałem na obowiązujące w przedmiotowej ustawie przesłanki, tj. wymienione w art. 4a ust. 1 pkt 1,2,3,4 i rozpoznania. W tym miejscu należy wskazać, że do ww. wskazanego wniosku A. T. załączyła pełnomocnictwo z dnia 9 listopada 2017 r. udzielone w im. Fundacji [...] z s. w W. [...] przez członka Zarządu O. P., uprawniające wnioskodawczynię jedynie do odbierania i nadawania w im. Fundacji pocztowych przesyłek poleconych (K. 5 akt administracyjnych). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu został złożony przez Fundację [...], reprezentowaną przez radcę prawnego M. W., który załączył pełnomocnictwo procesowe ogólne uprawniające go do działania w imieniu Fundacji. (K. 14 akt adm.) W związku z powyższym w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjnej jest dwuinstancyjne, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasadę te precyzuje norma z art. 127 § 1 - 3 1 k.p.a., zgodnie z którą od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do jednej instancji (§ 1), a w określonych przypadkach wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (§ 3). Konstrukcja prawna odwołania oparta jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez prawnie skuteczną (dokonaną z zachowaniem wymogów formalnych i w przepisanym prawem terminie) czynność procesową legitymowanego podmiotu tj. strony czy też uczestnika na prawach strony. Tok instancji nie może być więc uruchomiony z urzędu, lecz wyłącznie z inicjatywy podmiotu stojącego poza ramami organizacyjnymi administracji (por. A. Golęba, w: T. Woś - red., Postępowanie administracyjne, W. 2015, s. 383). Bez wniesionego skutecznie odwołania/wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ odwoławczy nie może zatem orzekać merytorycznie w sprawie administracyjnej. Legitymację do wniesienia odwołania zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. ma strona, a więc podmiot który spełnia przesłanki wskazane w art. 28, 29, 30 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, przy czym interes prawny będący podstawą legitymacji procesowej musi być indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W doktrynie wskazuje się, że k.p.a. nie uzależnia legitymacji strony do wniesienia odwołania od udziału jej w postępowaniu przed organem I instancji. Z tej racji do wniesienia odwołania jest legitymowana jest nie tylko strona, która brała udział w postepowaniu zakończonym kwestionowana decyzją , ale również osoba , która nie brała udziału w postępowaniu, ale jest stroną w rozumieniu art. 28 (por. B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 54-55) W postępowaniu administracyjnym legitymacja do wnoszenia odwołania przysługuje także organizacji społecznej, ponieważ zgodnie z treścią przepisu art. 31 § 1 k.p.a organizacja społeczna może w sprawie innej osoby występować z żądaniem: 1. wszczęcia postępowania, 2. dopuszczenia do udziału w sprawie, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes publiczny. Zgodnie natomiast z art. 31 § 3 k.p.a. organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony. W związku z tym należy zauważyć, że w sytuacji gdy organizacja społeczna zostanie dopuszczona do udziału w sprawie to jej status podmiotu działającego na prawach strony uprawnia ją także do wniesienia odwołania od decyzji skierowanej do strony, względnie złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Warunkiem skuteczności działania w ww. sytuacji jest jednak dopuszczenie organizacji do udziału w sprawie, ponieważ dopiero wtedy uzyskuje możliwość skutecznego zainicjowania postępowania odwoławczego. Nadto trzeba także wskazać, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, zgodnym z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt II OPS 4/2005, że stosownie do treści art. 12 Konstytucji RP łączenie się grup obywateli lub określonych społeczności w celu realizacji ich zamierzeń nie musi być oparte na zasadzie członkostwa. Korporacyjności organizacji zatem nie jest zasadniczym wyróżnikiem organizacji społecznej, rozumianej jako organizacja lub struktura stworzona przez obywateli w celu realizacji ich zamierzeń. W konsekwencji pojęcie organizacji społecznych można odnieść także do fundacji. Analogiczne stanowisko prezentuje P. Tarno w glosie opublikowanej w ZN SA 2006 nr 1. Uwzględniając powyższe należy zatem uznać, że złożenie przez Fundację [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - wymagało jego zweryfikowania przez organ ponownie rozpoznający sprawę już we wstępnej fazie postępowania odwoławczego. W piśmiennictwie wyróżnia się bowiem na 3 fazy postępowania odwoławczego tj. fazę wstępną, rozpoznawczą i orzeczniczą, I tak, w "w fazie wstępnej organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu zbadanie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. W razie pozytywnego wyniku czynności fazy wstępnej organ nie wydaje żadnego aktu. Wówczas rozpoczyna się kolejna faza postępowania odwoławczego, w ramach której organ podejmuje czynności w celu rozpoznania sprawy. Natomiast jeśli organ stwierdzi niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do jego wniesienia, wówczas ma obowiązek wydać postanowienie, które kończy nie tylko fazę wstępną, lecz także jednocześnie ostatecznie całe postępowanie odwoławcze" (A. Golęba, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2015, s. 921-922). Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub przyczyn podmiotowych, przy czym do tych drugich należy brak legitymacji procesowej i w konsekwencji odwoławczej podmiotu, który odwołanie wniósł. Brak legitymacji odwoławczej odznacza się tu jednak pewną specyfiką, bowiem jego weryfikacja może wymagać określonych czynności wyjaśniających - w konsekwencji zwykło się przyjmować, że wypowiedź organu w tej mierze, poza przypadkami oczywistymi, nie powinna przyjmować formy postanowienia z art. 134 k.p.a., lecz formę decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, przewidzianej w art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. (por. A. Golęba, op. cit. s. 924-925 i 942). Z powyższego wynika jednoznacznie, że zawsze organ odwoławczy jest zobowiązany starannie zweryfikować legitymację skargową podmiotu wnoszącego odwołanie/ wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnośnie rozpoznawanej sprawy należy także wskazać na treść art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowiący, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że funktor "każdy", użyte w art. 2 ust. 1 u.d.i.p., oznacza poszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych w stosunku do art. 61 Konstytucji. W ten sposób , że obejmuje zarówno osoby fizyczne, osoby prawne, jak i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, np. organizacje społeczne ( por. wyrok NSA z 7 .03. 2018 r., sygn. akt I OSK 1794/16). W okolicznościach sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej w O. po wniesieniu przez Fundację [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której została wydana decyzja z 3 stycznia 2018 r. nie poczynił ustaleń wymaganych we wstępnej fazie postępowania odwoławczego, ale od razu przystąpił do dwóch pozostałych faz. Należy podkreślić, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy ustalenia takie powinny być poczynione starannie, gdyż wniosek o udzielenie informacji publicznej złożony w dniu 17 listopada 2017 r. w sprawie świadczeń przerywania ciąży wykonanych w ZOZ w O. został złożony przez A. T.. Do niej też organ skierował pismo z dnia 27 listopada 2017 r., poprzedzające wydanie decyzji 3. 01. 2018 r., a następnie ww. decyzję wydaną w oparciu o przepis art. 16 w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.ip., w której odmówił udzielenia wnioskowanej informacji. Podkreślić należy, że zalegający w aktach administracyjnych wniosek o udzielenie informacji publicznej stanowi wniosek A. T., gdyż został przez nią podpisany, a Wnioskodawczyni nie przedstawiła pełnomocnictwa, z którego by wynikało, że działa w imieniu skarżącej Fundacji. Nie zmienia tego fakt, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został opatrzony logo "Centrum Prawne, Fundacja [...]", a pod podpisem A. T. również umieszczono nazwę ww. Fundacji. Nie ma także znaczenia, że wnioskodawczyni A. T. w przedmiotowym wniosku podała jako adres do przesłania informacji - adres umieszczony na logo Fundacji. W tym miejscu istotne jest wskazanie, że o ile w postępowaniu dotyczącym dostępu do informacji publicznej stosowanie przepisów k.p.a. jest ograniczone, to z mocy przepisu art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji wskazanych w ust. 1 ( o odmowie udostepnienia informacji oraz umorzeniu postępowania o udostępnieniu informacji) stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że: 1. odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2. uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzje o odmowie udostepnienia informacji. Należy podkreślić, że w sprawie istotne jest, że z przedłożonego do akt Krajowego Rejestru Sądowego Fundacji nie wynika, że A. T. była osobą uprawnioną do reprezentacji Fundacji, brak również jej umocowania do działania w imieniu Fundacji, gdyż ww. zalegające w aktach administracyjnych pełnomocnictwo z dnia 9 listopada 2017 r. udzielone zgodnie z KRS przez członka Zarządu O. P. uprawnia A. T. wyłącznie do odbierania i nadawania w imieniu Fundacji [...] przesyłek poleconych. W tej sytuacji przystąpienie przez Dyrektora ZOZ w O. – bezpośrednio po złożeniu przez skarżącą Fundację wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - do merytorycznego jej rozpoznania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji z 5 lutego 2018 r. , z pominięciem wymaganego podjęcia czynności w ramach wstępnej fazy postępowania odwoławczego - celem ustalenia czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez uprawniony podmiot - należy uznać za co najmniej przedwczesne ze względu na naruszenie przepisów, jakie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. lit. c p.p.s.a.). W konsekwencji, w ocenie Sądu, w toku postępowania odwoławczego od decyzji wydanej w dniu 3 stycznia 2018 r. nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne dotyczące stron postępowania, co stanowi o naruszeniu art. 7. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W tym stanie sprawy odnoszenie się do zarzutów sformułowanych w skardze byłoby na obecnym etapie, z przyczyn wyżej wskazanych, przedwczesne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1it. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.