II SA/Kr 501/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 stycznia 2011 r., znak; [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ze względu na wniesienie skargi z uchybieniem 30-dniowego terminu. Odpis postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 29 kwietnia 2011 r. W dniu 6 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną. Nie orientuje się w treści przepisów i procedurach. Dlatego w też w sprawie w której wniosła skargę dotyczącej rozbiórki garażu korzystała z pomocy profesjonalisty z zakresu budownictwa K. K.. Po otrzymaniu decyzji II instancji skarżąca skontaktowała się w wyżej wymienionym, który zgodził się przygotować projekt skargi. Przed upływem terminu do jej wniesienia K. K. zmuszony był udać się na leczenie szpitalne i zanim udało się skarżącej z nim skontaktować i uzyskać (za pośrednictwem jego syna) projekt skargi termin do jej wniesienia upłynął. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie K. K., w którym wskazał, że z uwagi na zły stan psychiczny skarżącej po utracie męża sporządzał dla niej projekty pism, w tym również projekt skargi. W okresie od [...] lutego 2011 do [...] marca 2011 r. przebywał w Szpitalu, gdzie poddany był operacji endoprotezy stawu biodrowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niezachowaniu terminu do wniesienia skargi. Należy wskazać, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 stycznia 2011 r. zawierała pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Obliczenie terminu do sporządzenia i skutecznego wniesienia skargi nie wymaga znajomości przepisów prawa i skarżąca działając w sprawie z należytą staranności winna podjąć wszelkie możliwe czynności mające na celu dotrzymanie tego terminu. Tymczasem ograniczyła się jedynie do skontaktowania z K. K. i czekania na przedłożenie przez niego projektu skargi. Wobec przedstawionych okoliczności trudno zatem uznać, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Nadto podjęte przez skarżącą czynności w sprawie nie pozwalają na uznanie jej za osobę nieporadną. Należy bowiem wskazać, że skarżąca osobiście napisała odwołanie od decyzji I instancji, także wniosek o przywrócenie terminu – jak sama podała – został sporządzony, na jej zlecenie, przez prawnika. Wreszcie wypada również wskazać, że sama skarga została sporządzona w dniu 28 lutego 2011 r., a więc w ostatnim dniu terminu, natomiast jej wniesienie nastąpiło już po upływie terminu. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.