II SA/Kr 503/21

Kraków, dnia 15 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej odmowy zmiany decyzji o usunięciu nieprawidłowości postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Pismem z dnia 23 marca 2021 r. K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej odmowy zmiany decyzji o usunięciu nieprawidłowości. Zarządzeniem z dnia 11 maja 2021 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez przesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego oraz podanie swojego numeru PESEL. Z kolei zarządzeniem z dnia 24 maja 2021 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpisy powyższych zarządzeń zostały doręczone skarżącej w dniu 14 czerwca 2021 r. W dniu 28 czerwca 2021 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wystosowała pismo w którym wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazała, że omyłkowo nie wysłała dokumentów do Sądu, co było spowodowane jej złym samopoczuciem. Podniosła również, że ma poważne problemy zdrowotne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności winy być należycie uprawdopodobnione (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Ponadto, z uwagi na treść art. 86 § 2 P.p.s.a., przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli jego uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z treści przytoczonych powyżej przepisów postępowania wynika, iż warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są: brak winy strony w uchybieniu terminowi; powodowanie przez uchybienie terminu dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego; złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej (postanowienie NSA z 29.01.2015 r., II OZ 51/15, LEX nr 1646241). Odnosząc powyższe na grunt zawisłej sprawy wskazać należy, iż skarżąca, składając wniosek nie wykazała spełnienia wszystkich przesłanek, które to wykazanie obligowałoby Sąd do wydania postanowienia o przywróceniu terminu. Nie ulega wątpliwości, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wywołało dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego, albowiem pozbawiło ją to prawa do merytorycznego rozpoznania jej skargi. Nadto, wraz z wnioskiem, skarżąca dokonała czynności uchybionej, albowiem przedłożyła odpis skargi oraz wskazała swój pesel. Niemniej jednak skarżąca nie wykazała, aby do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że mimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie. Powołana we wniosku przyczyna uchybienia terminu, jaką jest złe samopoczucie, czy ogólne problemy zdrowotne – mogłaby stanowić przesłankę przywrócenia terminu, gdyby miała charakter niespodziewany, bądź też z dokumentacji medycznej wynikałoby, że stan zdrowia w danym okresie, z uwagi na nagłe pogorszenie, uniemożliwiał skarżącej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności. Podkreślenia wymaga, że choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu, w tym sensie, że musi ona stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnego dokumentu czy zaświadczenia, które wskazywałoby, że w okresie biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, stan jej zdrowia uniemożliwiał samodzielne podejmowanie czynności procesowych. Skarżąca nie wykazała również, by w dokonaniu uchybionej czynności nie mogła skorzystać z pomocy innych osób. Brak winy przy uchybieniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 29.02.2012 r., IIFZ 93/12, LEX nr 1116245). Przeszkody te muszą mieć więc charakter zewnętrzny o obiektywny i prowadzić do jednoznacznej konstatacji, iż nawet wówczas, gdyby strona (tudzież działający w jej imieniu pełnomocnik) zachowała wymaganą w danych okoliczność staranność działania, doszłoby do uchybienia terminu (postanowienie NSA z 22.02.2012 r., l FZ 522/11, LEX nr 1115932). W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, niedochowanie przez skarżącą terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu spraw. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 86 § 1 zd. 2 P.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.