II SA/Kr 505/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi C. R. i M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - skargę oddala - Działając na podstawie art. 61 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, Kierownik Urzędu Rejonowego w N. w dniu [...] czerwca 1995 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wygaśnięcia użytkowania wieczystego przysługującego Spółce Akcyjnej "A." z siedzibą w W., stwierdzonego decyzją deklaratoryjną Wojewody z dnia [...] sierpnia 1994 r. znak [...] w stosunku do nieruchomości położonej w Z. na P., oznaczonej jako działki o numerach [...], [...], [...] obr. [...] i [...] i [...] obr. [...] o łącznej pow. 14,8537 ha obj. KW Nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Kierownik Urzędu Rejonowego w N. decyzją z dnia [...] marca 1996 r. znak [...] odmówił rozwiązania użytkowania wieczystego przysługującego Spółce Akcyjnej "A.". Od tej decyzji wniesiono odwołanie i Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 1996 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Na tą decyzję wniesiono skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie i Sąd ten wyrokiem z dnia 30 września 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 895/96 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z [...] maja 1996 r. W wyniku ponownego przeprowadzonego postępowania administracyjnego Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, art. 240 K.c. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. ponownie utrzymał w mocy ww. decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] marca 1996 r. znak [...]. Ta decyzja Wojewody również została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie przez C. R. i M. W., który wyrokiem z dnia 22 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA/Kr 108/98 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu l instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku podniósł, że nie można przyjąć, aby ustalenie wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości na cele działalności hotelowej znajdowało należyte oparcie w przeprowadzonych dowodach, a w szczególności nie ustalono, czy obiekt ten wzniesiony został przez użytkownika wieczystego, czy służy jedynie gościom [...], czy też obiekt jest dostępny wszystkim zainteresowanym lub urządzony został przez inny podmiot i tym samym nie jest zarządzany przez Spółkę "A." (akta postępowania administracyjnego, karta nr 129). Rozpatrując ponownie sprawę Starosta decyzją z dnia [...] marca 2002 r. znak [...] (akta postępowania administracyjnego, karta nr 148) umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w sprawie o rozwiązanie użytkowania wieczystego przysługującego Spółce Akcyjnej "A." SA. Uzasadniając tak podjęte rozstrzygnięcie zwrócono uwagę na fakt, że w dniu 1 stycznia 1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.). Zgodnie z art. 33 ust 3 tej ustawy właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem ustalonego okresu stosownie do art. 240 Kodeksu cywilnego, jeżeli użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym w umowie, a w szczególności jeżeli nie zabudował jej w ustalonym terminie. Starosta podkreślił przy tym, że w poprzednim stanie prawnym rozwiązanie umowy z przyczyn wymienionych w art. 240 K.c. i art. 26 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości następowało w drodze decyzji administracyjnej. Obecnie zaś ustawodawca odstąpił od tego uregulowania i rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego przed terminem jego trwania może nastąpić albo na podstawie zgodnych oświadczeń stron albo przez orzeczenie sądu - wydane na żądanie właściwego organu. Decyzję tą doręczono adwokatowi Z. K. (pełnomocnikowi C. R. i M. W.) w dniu [...] marca 2002 r. i dnia [...] marca 2002 r. osoby te wniosły od tej decyzji odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i merytorycznego załatwienia sprawy zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2000 r. Odwołujące podniosły, że sprawa ciągnie się od kilkunastu lat i nadal jest w punkcie wyjścia. Starosta ewidentnie nie chce się sprawą zająć. Starosta z pewnością nie wystąpi do sądu o rozwiązanie umowy wieczystego użytkowania. W ocenie odwołujących taki sposób zakończenia sprawy prowadzi do nie wykonywania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2000 r. sygn. II SA/Kr 108/98. Ponadto dokonana przez organ l-instancji wykładnia przepisów jest błędna. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 2000 r. nie umorzył postępowania, a wręcz przeciwnie zawarł wytyczne dotyczące załatwienia sprawy poprzez rozwiązanie użytkowania wieczystego przez organ administracji i to pomimo tego, że od dnia 1 stycznia 1998 r. obowiązywała już nowa ustawa o gospodarce nieruchomościami. Naruszono zasadę lex retro non ag/f, bo postępowanie wszczęto pod rządem wcześniejszej ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, a zostało ono zakończone w oparciu o przepisy innej ustawy. Ponadto między Skarbem Państwa a przedsiębiorstwem A. nie zawarto żadnej umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 30 września 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 895/96 oraz uchwałą Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 1995 r. nie ulega wątpliwości dopuszczalność rozwiązania w drodze administracyjne prawa użytkowania wieczystego. Wojewoda decyzją z dnia [...]r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podniesiono, że Przedsiębiorstwo Państwowe "A." w W. jako poprzednik prawny Spółki "A." S.A. w W. nabyło z mocy samego prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. użytkowanie wieczyste gruntu Skarbu Państwa położonego w Z., stanowiącego działki nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz własność znajdujących się na tym gruncie budynków i innych urządzeń. Nabycie użytkowania wieczystego gruntu i własności budynku stwierdzone zostało deklaratoryjna decyzją Wojewody z dnia [...] sierpnia 1994 r. znak [...]. Stosownie do art. 6 K.p.a., organ administracji zobligowany jest do rozpoznania sprawy na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. W przypadku zastosowania przepisów nieobowiązujących, decyzja wydana na ich podstawie, jako rażąco naruszająca prawo, dotknięta byłaby wadą nieważności. W ocenie Wojewody w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego zostało wszczęte i toczyło się na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, które przewidywały możliwość rozwiązania umowy użytkowania wieczystego w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże w dniu 1 stycznia 1998 r., weszła w życie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.). Art. 233 tej ustawy stanowi, że sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów. Art. 33 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje już decyzyjnego trybu rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Przepis ten nie stwarza wobec organu nakazu występowania przeciwko użytkownikowi wieczystemu, daje mu jedynie taką możliwość w przypadku oceny przez ten organ, że użytkownik wieczysty naruszył warunki użytkowania wieczystego. Tym samym skoro sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w postępowaniu administracyjnym to nie można w postępowaniu wydać merytorycznej decyzji administracyjnej. Do rozpoznawania spraw cywilnych są powołane sądy powszechne i tylko w postępowaniu cywilnym może dojść do rozstrzygnięcia w zakresie rozwiązania stosunku prawnego, jakim jest użytkowanie wieczyste. Decyzja o umorzeniu postępowania była więc prawidłowa. Umorzenie postępowania administracyjnego następuje w dwóch sytuacjach przewidzianych w art. 105 K.p.a., z powodu bezprzedmiotowości postępowania stwierdzonego przez organ oraz z powodu wycofania żądania wszczęcia postępowania przez stronę. Umorzenie z powodu bezprzedmiotowości postępowania jest obligatoryjne co wynika z kategorycznego brzmienia art. 105 § 1 K.p.a. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe będzie zatem postępowanie w sprawie, która przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Na tą decyzję w dniu 11 września 2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wniosły C. R. i M. W., reprezentowane przez adwokata Z. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ administracji naruszył art. 26 ust. 2 i 3, art. 69 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości oraz art. 390 § 2 K.p.c. i art. 386 § 6 K.p.c. Skarżące podniosły, że Wojewoda nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA/Kr 108/98. Nie wyjaśniono, czy Spółka A. jako wieczysty użytkownik użytkuje rzeczywiście ogromny obszar o powierzchni 15 ha, czy też wydzierżawił lub odsprzedał ten teren spółce korzystającej z nowo wybudowanego wyciągu [...]. Nie wyjaśnienie tych kwestii budzi podejrzenia co do nadużywania prawa użytkowania wieczystego. Organy zasłaniają się ustawą z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która przewiduje cywilnoprawny tryb rozwiązywania użytkowania wieczystego a w tej sprawie prawdopodobnie Starosta nigdy nie wystąpi przeciwko Spółce "A." o rozwiązanie tego prawa. W ocenie skarżących ta sprawa toczy się pod rządem starej ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Ponadto między Skarbem Państwa o "A." nigdy nie zawarto umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste. Ponownie skarżące powołały się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 30 września 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 895/96, który rozstrzygnął ostatecznie o dopuszczalności rozwiązania prawa użytkowania wieczystego w drodze administracyjnej i uchwałę Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 1995 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniesiono, że zgodnie z art. 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami sprawy wszczęte przed jej wejściem w życie i nie zakończone podlegają przepisom nowej ustawy. Ustawa ta zniosła możliwość wydawania decyzji administracyjnych dotyczących rozwiązania stosunku prawnego użytkowania wieczystego. Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał zarzuty zawarte w skardze, dodatkowo powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05 stwierdzający niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia [...] r. wniosły w dniu 11 września 2002 r. C. R. i M. W. z zachowaniem ustawowego terminu 30 dni od daty otrzymania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę na podstawie kryterium zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji lub poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Istotą sporu między stronami jest to, czy w związku ze zmianą stanu prawnego z dnia 1.01.1998 r. (do końca 1997 r. obowiązywała ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.; a od tej daty obowiązuje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) stan prawny ukształtowany ustawą o gospodarce nieruchomościami ma znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy polegającej na żądaniu rozwiązania w drodze administracyjnej zawartej umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 33 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprawy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego są sprawami cywilnymi, podlegającymi rozpoznaniu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, nie zaś sprawami administracyjnymi, podlegającymi rozstrzygnięciu poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Na tej podstawie każdy organ administracyjny zobowiązany jest uwzględnić tak obowiązujący stan prawny. W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2000 r. sygn. akt lI SA/Kr 108/98 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu l instancji. Tym samym Sąd ten wyeliminował podjęte przez organy administracji akty administracyjne kończące poszczególne etapy postępowania, zarazem zobowiązując organ l-instancji do ponownego rozpoznania sprawy już raz zakończonej decyzją ostateczną, a dotyczącej rozwiązania w trybie administracyjnym stosunku prawnego użytkowania wieczystego. Tym samym sprawa ta po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna być rozpoznawana "na nowo", pod rządem ustawy o gospodarce nieruchomościami, która nie przewiduje, aby w drodze administracyjnej można było rozwiązać tak nawiązany stosunek prawny prawa rzeczowego. Zasadnie więc organy administracji umorzyły postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie administracyjne stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania łączy się w doktrynie prawa administracyjnego z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania administracyjnego. Przepis art. 105 § 1 K.p.a. akcentuje nie przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, czyli między innymi brak przedmiotu tego postępowania. Przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed wszczęciem postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 maja 2002 r., sygn. akt III RN 59/2001, opub. w OSNP 2003/3/56). Zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a. ma miejsce zawsze wtedy, gdy w świetle prawa materialnego oraz ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", to znaczy z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe będzie zatem postępowanie w sprawie, która przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1029/97, LEX nr 36139). Do takich samych wniosków prowadzi pogląd oparty o treść art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do tego artykułu, sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem [...].01.1998 r., prowadzi się na podstawie przepisów nowej ustawy. Odpowiednikiem obowiązującego przed tą datą art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (dopuszczającego administracyjne rozwiązanie umowy ustanawiającej użytkowanie wieczyste), jest po tej dacie art. 33 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który -jak zostało to już podniesione - przewiduje jedynie drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym dla załatwienia spraw związanych z rozwiązaniem użytkowania wieczystego. Identyczne stanowisko w zakresie niedopuszczalności po dacie 1 stycznia 1998 r. stosowania procedury administracyjnoprawnej w zakresie rozwiązania użytkowania wieczystego prezentuje orzecznictwo sądowe (np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4.11.1998 r., sygn. akt l SA 641/98, opub. w LEX nr 44567; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9.04.1999 r., sygn. akt l SA 1718/98, opub. w LEX nr 47946; Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7.05.2002 r., sygn. akt III RN 59/01, opub. w OSNP 2003/3/56). W tym stanie sprawy należy stwierdzić, że ani Starosta, ani Wojewoda nie naruszył w tej sprawie ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nawet jednak przyjmując argumentację skarżących, że w tej sprawie postępowanie administracyjne po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2000 r. nadal jest w toku, to i tak organy administracji stosując w 2002 r. obowiązujące przepisy musiały uwzględnić stan prawny z 2002 r., a to zgodnie z art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym nie było żadnej możliwości, aby organy administracji nadal prowadząc postępowanie administracyjne w 2002 r. mogły stosować przepisy ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Nie ma bowiem żadnej podstawy prawnej, aby stwierdzić, że do sprawy zakończonej decyzją w 1997 r., która byłaby w 2002 r. rozpoznawana w trybie postępowania administracyjnego ("zwykłego") należy stosować przepisy nie obowiązującej ustawy. W ocenie Sądu pogląd zaprezentowany przez skarżące, jakoby w tej sprawie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z 2000 r., organy administracyjne prowadziły postępowanie tak, jakby nie zostało ono już wcześniej zakończone ostateczną decyzją - nie jest zasadny; ale jak to zostało wyjaśnione powyżej, również przyjęcie argumentacji skarżących nie pozwalało na stosowanie w tej sprawie przepisów ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Należy również dodać i to, że Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie rozpoznając sprawę w 2000 r. badał prawidłowość zaskarżonej decyzji na datę jej podjęcia, czyli na 1997 r., a nie na datę wyrokowania. Nie mógł więc Sąd ten dokonać oceny stanu prawnego z 2000 r., ponieważ powodowałoby to przekroczenie granic sprawy. Nie jest uzasadnionym powoływanie się wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, opub. w Dz. U. z 2008 r. Nr 59, poz. 369, stosownie do którego Trybunał stwierdził niezgodność z art., 2 art. 21 ust. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 136 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.); a także stwierdził niezgodność z art. 2, art. art. 21 ust. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim uzależnia zwrot części wywłaszczonej nieruchomości niezagospodarowanej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu od istnienia możliwości zagospodarowania jej zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu złożenia wniosku o zwrot części nieruchomości, a w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził również niezgodności z art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 2 oraz z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stwierdził niezgodność z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 oraz art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492 z późn. zm.). W żadnym więc zakresie Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzał niezgodności z Konstytucją regulacji ustawy o gospodarce nieruchomościami uniemożliwiającej administracyjnoprawny tok rozwiązania użytkowania wieczystego. Tym samym działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Zgodnie zaś z powołanym art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.