II SA/Kr 505/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. decyzją z dnia 13 września 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane nałożył na wszystkich współwłaścicieli budynku przy Placu [...] w K. obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych w budynku przy Pl. [...] robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie następujących robót budowlanych w oparciu o przedłożone Pozwolenie Konserwatorskie nr [...] znak: [...] z dnia 05.05.2011r. i zgodnie z zatwierdzonym ,,Pozwoleniem" "Ekspertyzą konstrukcyjno - budowlaną dotyczącą oceny stanu zachowania budynku mieszkalno — usługowego przy [...] w K. " opracowaną przez dr inż. S. K. w sierpniu 2010 r.: 1. ponad otworami drzwiowymi należy wykonać zabezpieczenia w formie naklejanych powierzchniowo pasm siatki z włókna węglowego RUREDIL o szerokości 30cm z odcinkami zakładów co najmniej po 30cm poza krawędzią rysy (zgodnie ze wskazaniem w ww. "Ekspertyzie" na rysunkach określających ich rozmieszczenie i wymiary - rys. od nr [...] do nr [...] + nr [...]). Siatkę należy nakleić dwustronnie bezpośrednio na murze po skuciu odpowiedniego pasma tynku. Należy stosować kleje mineralne. 2. wszystkie rysy i rozpojenia należy wypełnić iniekcyjnie modyfikowanym zaczynem cementowym z cementu CEMIII lub odpowiednimi mieszankami systemowymi". Wskazał, że roboty należy wykonać w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. Odwołanie od tej decyzji złożył J. S., zarzucając jej niedokładne ustalenie stanu faktycznego, a w szczególności pominięcie różnego stopnia przyczynienia się poszczególnych współwłaścicieli budynku do robót wykonywanych na tym obiekcie oraz możliwości przeciwdziałania nieprawidłowościom. Skarżący wskazał, że postępowanie dotyczy robót budowlanych wykonanych zanim stał się właścicielem wyodrębnionych lokali w przedmiotowym budynku - współwłaścicielem budynku został w roku 2010, podczas gdy postępowanie wszczęto w 2009 roku, w związku z robotami budowlanymi wykonanymi wcześniej. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 lutego 2017 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej: "u.p.b.") nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową budynku nr [...] przy [...] w K. zlokalizowanym na działce nr ewid.[...] obr. 1 K. - [...] w oparciu o przedłożone Pozwolenie Konserwatorskie nr [...] znak: [...] z dnia 05 maja 2011 r. i zgodnie z zatwierdzoną ww. Pozwoleniem "Ekspertyzą konstrukcyjno - budowlaną dotyczącą oceny stanu zachowania budynku mieszkalno — usługowego przy [...] w K." opracowaną przez dr inż. S. K. w okresie od czerwca do sierpnia 2010r. w celu doprowadzenia wykonanych w budynku przy Pl. [...] robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem obowiązek wykonania robót budowlanych, a ich zakres określił identycznie jak organ I instancji. Wskazane roboty budowlane należy wykonać w terminie do dnia 31 maja 2017 r. W uzasadnieniu tej decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania, w trakcie którego przeprowadzono kontrole na działce nr ewid.[...] obr. 1 K. — [...] w dniach 18 września 2009 r., 9 października 2009 r., 2 lutego 2010 r. i 27 maja 2010 r. W aktach PINB zalega dziennik budowy wydany Inwestorowi w dniu 18 marca 2009 r. przez Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. dla zamierzenia budowlanego pn. Przebudowa i zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń usytuowanych na poziomie piwnic i części parteru na cele usługowe - lokal gastronomiczny z wewnętrznymi instalacjami, dla którego Prezydent Miasta K. w dniu 11 lutego 2009 r. wydał decyzję pozwolenia na budowę znak: [...] (pierwotny Inwestor: [...] sp. z o.o., decyzja przeniesiona na nowego inwestora R. W. w dniu 11 sierpnia 2009 r.). Z zapisów w ww. dzienniku budowy wynika, że w dniu 17 września 2009 r. inspektor nadzoru wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na wykonaniu nadproża N/4 i SN4 i nakazał wykonanie szczegółowej inwentaryzacji usytuowania przesuniętej ściany. Z opinii technicznej sporządzonej na wniosek W. G. - właściciela [...] zlokalizowanej w budynku nr [...] przy [...] w lutym 2010 r. wynika, że zakres spękań związany jest z prowadzonymi w piwnicy robotami budowlanymi. Podobne twierdzenia znajdują się w poszerzonej ekspertyzie technicznej z marca 2010 r. również sporządzonej na wniosek W. G.. W dniu 10 maja 2010 r. do siedziby PINB zgłosił się kierownik budowy J. F. przedkładając: architektoniczną część projektu budowlanego pn. Projekt dostosowania dla potrzeb restauracji pomieszczeń lokalu użytkowego w remontowanym budynku, ocenę stanu technicznego konstrukcji budynku nr [...] przy [...] w K. z października 2009 r. Z oceny stanu technicznego wynika, że dla bezpieczeństwa konstrukcji należy pogłębić podbicie budynku w niektórych miejscach bardziej niż pierwotnie zakładał projekt budowlany. W dniu 11 maja 2010r. J. F. złożył w PINB zaakceptowane przez projektanta zmiany w projekcie przebudów) piwnic ww. budynku. Na karcie 183 akt PINB zalega protokół z obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego przeprowadzonej w dniu 31 maja 2010r. przez M. K., z którego wynika, że stan techniczny obiektu może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia. Natomiast na karcie 199 zalega protokół z pięcioletniego przeglądu ogólnobudowlanego przeprowadzonego w dniu 20 maja 2010r. również przez M. K., w którym wskazano, że elementy konstrukcyjne budynku są co najmniej w stanie dostatecznym, za zły uznano jedynie stan płyty podwórka i tarasów. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r. znak: [...] organ I instancji na podstawie art. 81c ustawy Prawo budowlane zobowiązał zarządcę budynku nr [...] przy [...] firmę "[...] Zarząd i Administracja Nieruchomości do przedłożenia PINB ekspertyzy technicznej budynku Ekspertyza techniczna sporządzona przez dr inż. S. K.. oraz decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 maja 2011 r. znak: [...] pozwalająca na prowadzenie robót budowlanych w oparciu o ww. ekspertyzę wpłynęły do PINB w dniu 15 czerwca 2011 r. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że do powstałych naruszeń w zakresie konstrukcji budynku doszło w związku z prowadzeniem przez Inwestora R. W. robót budowlanych w poziomie piwnic budynku (zgodnie z ostateczną decyzją pozwolenia na budowę) jak i z uwagi na jakość wcześniejszych robót budowlanych prowadzonych w zabytkowej kamienicy przez poprzednich inwestorów. Zatem zasadnie PINB poprowadził postępowanie administracyjne w trybie art. 50 i 51 u.p.b. gdyż, mimo iż Inwestor legitymował się zezwoleniem właściwego organu na prowadzenie robót budowlanych a także, że roboty budowlane wykonywane były zgodnie z zezwoleniem i sztuką budowlaną, doszło jednak do naruszenia konstrukcyjnych elementów budynku. Porównanie ustaleń dokonywanych w czasie oględzin i kontroli przez pracowników PINB, a także przedkładanych przez strony ekspertyz technicznych pozwalają twierdzić, że zakres koniecznych do wykonania robót budowlanych określonych w Ekspertyzie konstrukcyjno - budowlanej dotyczącej oceny stanu zachowania budynku mieszkalno - usługowego przy [...] w K. opracowanej przez dr inż. S. K. w okresie od czerwca do sierpnia 2010 r. będzie wystarczający dla zachowania statyki budynku i zapewnienia bezpieczeństwa jego użytkowania. Potwierdził to również Wojewódzki Konserwator Zabytków zatwierdzając wskazane w ww. ekspertyzie roboty budowlane (por. decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 maja 2011 r. znak: [...]). Tym samym MWINB podzielił ustalenia organu I instancji dotyczące zakresu nałożonych obowiązków. Natomiast po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania wskazanego przez organ I instancji organ odwoławczy zauważył, że z treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości zlokalizowanej na działce nr ewid.[...] obr. 1 K. - [...] nr [...] wynika, iż w przedmiotowym budynku jest wyodrębnionych 28 lokali. Z treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 o własności lokali wynika, że w przypadku większej niż 7 liczby wyodrębnionych lokali w budynku, wspólnota jest zobowiązana powołać zarząd, który z kolei na gruncie ustawy prawo budowlane jest zobowiązany zadbać o bezpieczne użytkowanie obiektu. W budynku nr [...] przy [...] w K. jest wyodrębnionych więcej niż 7 lokali mieszkalnych, dlatego też właściciele poszczególnych lokali nie mają uprawnień do swobodnego zabezpieczania budynku, a decyzja administracyjna związana z zapewnieniem bezpiecznego użytkowania obiektu powinna być skierowana do wspólnoty mieszkaniowej reprezentowanej przez zarząd, a nie konkretnych współwłaścicieli (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt: II SA/Wr [...], wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2009r., sygn. akt: II SA/Go [...]). MWINB pismem z dnia 20 grudnia 2016 r., znak: [...] [...] wezwał właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych w budynku nr [...] przy [...], w trybie art. 50 § 1 k.p.a., do przedłożenia umowy, w której określono sposób zarządu nieruchomością wspólną i osobę do tego uprawnioną, natomiast w przypadku braku ww. umów bądź uchwały w tym zakresie - o udzielenie informacji, w jaki sposób jest sprawowany zarząd nieruchomością. W dniu 9 stycznia 2017 r. i 12 stycznia 2017 r. wpłynęło odpowiednio: pismo R. W. z dnia 4 stycznia 2017 r. oraz pismo A. i W. G. z dnia 12 stycznia 2017 r. informujące, że Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana jest przez [...] s. c. T. B., T. B. - Z. i Administracja Nieruchomości. Wobec powyższego MWINB włączył do akt sprawy wydruki z publicznej strony internetowej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (prod.ceidg.gov.pl) dot. miejsca wykonywania działalności przez T. B. i T. B. - ul. [...], [...]. Zasadą jest, że błędna reprezentacja strony w postępowaniu, a tym samym uniemożliwienie jej czynnego udziału skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednakże w niniejszej sprawie informowany był każdy z właścicieli wyodrębnionych mieszkań. Tym samym nie można zarzucić, że strona, tj. wspólnota mieszkaniowa, nie była właściwie reprezentowana i pozbawiono ją prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Zatem z powodu dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie tylko stron postępowania, ale poszczególnych właścicieli wyodrębnionych lokali, nie można uznać, że decyzja narusza przepisy postępowania, bądź postępowanie wymaga przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Należy również w tym miejscu zauważyć, że PINB nałożył obowiązek wykonania poszczególnych czynności dotyczący części wspólnych obiektu na wszystkich właścicieli budynku. Natomiast jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów podmiotem właściwym, na który winien zostać nałożony taki obowiązek w imieniu wszystkich współwłaścicieli obiektu jest Wspólnota Mieszkaniowa czyli ogół mieszkańców. W związku powyższym organ odwoławczy skorzystał z kompetencji reformatoryjnych i w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na nowo. MWINB faktycznie jedynie doprecyzował podmiot zobowiązany do wykonania prac zabezpieczających konstrukcję całego budynku, nie doszło do nałożenia obowiązku na zupełnie nowy podmiot. Wspólnotę Mieszkaniową stanowi bowiem ogół mieszkańców, na których skarżona decyzja PINB została nałożona. Konieczna była również zmiana terminu wykonania przedmiotowych obowiązków. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego zawartych w odwołaniu wskazano, że za części wspólne budynku, w tym jego elementy konstrukcyjne odpowiadają solidarnie wszyscy aktualni właściciele nieruchomości. Natomiast ewentualne rozliczenia pomiędzy właścicielami w zależności od ich udziału w nieruchomości, bądź zakresu w jakim przyczynili się do jej pogorszenia winny być rozstrzygane przez sąd powszechny. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. W., w części dotyczącej jej uzasadnienia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: < art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie na gruncie danej sprawy przejawiające się w zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego a to poprzez w uznanie, że do powstałych naruszeń w zakresie konstrukcji budynku doszło w związku z prowadzeniem przez Skarżącego R. W. robót budowlanych, podczas gdy roboty te miały charakter naprawczy, a nie uszkadzający, < art. 80 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie na gruncie danej sprawy przejawiające się w wybiórczej, a nie kompleksowej ocenie materiału dowodowego, co potwierdza m.in. brak analizy zakresu remontów przeprowadzanych przez wszystkich właścicieli lokali w kamienicy przy [...] w K. oraz legalności, prawidłowości ich przeprowadzenia oraz wpływu tych robót na konstrukcję budynku jednoczesnym uznaniu, iż R. W. wykonujący prace korzystnie wpływające na statykę budynku przyczynił się do naruszeń tej konstrukcji, < art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający ustalenie jakie okoliczności Organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, i które pozwoliły mu uznać, iż prace wykonywane przez Skarżącego R. W. miały wpływ na naruszenie konstrukcji budynku, z jednoczesnym umniejszeniem stopnia wpływu prac innych właścicieli na ta konstrukcję. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł 1. w trybie 145 § 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi — o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia. 2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej uiszczonej w związku z koniecznością złożenia dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika. Ponadto, w oparciu o art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, a to: - prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K., Wydział I Cywilny z dnia 04.03.2016r., sygn. akt I C [...] wraz z uzasadnieniem, - prawomocnego wyroku Sąd Apelacyjny w K., Wydział I Cywilny w wyroku z dnia 30.12.2016r., sygn. akt I ACa [...] wraz z uzasadnieniem, na okoliczność wykazania, iż w tożsamym stanie faktycznym i prawnym sądy powszechne orzekały, iż Skarżący R. W. nie naruszał konstrukcji budynku, a jego prace nie wpłynęły w większym stopniu, niż prace pozostałych współwłaścicieli, na stan budynku, za wyjątkiem jego zastabilizowania. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Stan faktyczny ustalony w trakcie postępowania administracyjnego nie budzi zastrzeżeń. R. W. prowadził roboty budowlane zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz obowiązującymi przepisami, jednakże w trakcie ich prowadzenia ujawniły się naruszenia w zakresie konstrukcyjnych elementów budynku położonego w K. przy [...] (widoczne spękania ścian i posadzki w części podpiwniczonej). W tej sytuacji prawidłowe było prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 u.p.b. Zarówno zakres istniejących wad budynku, jak i zakres robót budowlanych objętych zaskarżoną decyzją, zmierzających do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem zostały ustalone prawidłowo. Przeprowadzono szeroko wyczerpujące postępowanie dowodowe, obejmujące kontrole i oględziny budynku, ekspertyzy, opinie techniczne, protokół z obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego i przeglądu ogólnobudowlanego, dokumenty wytworzone przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K.. W ocenie Sądu prawidłowo również organ odwoławczy zreformował decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G.. Należy zgodzić się, że w sytuacji gdy w budynku zostały wyodrębnione lokale i funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to ona (a nie poszczególni właściciele lokali) powinna być adresatem decyzji wydanych na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, o ile objęte decyzją roboty budowlane dotyczą części wspólnych budynku, a nie poszczególnych lokali. Tym samym przeprowadzona z urzędu kontrola postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie wykazała uchybień ani w zakresie przepisów postępowania, ani też w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Również skarżący nie kwestionuje żadnej z powyższych kwestii, zarzucając zaskarżonej decyzji jedynie błędne przypisanie mu odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia w zakresie konstrukcyjnych elementów budynku. Zaznacza to wyraźnie podkreślając, że zaskarża decyzję MWINB wyłącznie w części dotyczącej jej uzasadnienia. Należy zgodzić się ze skarżącym, że dopuszczalne jest tego rodzaju sformułowanie skargi. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. I FSK [...] (postanowienie dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). NSA wskazał: "nieuprawnione jest stanowisko Sądu I instancji, iż z art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że przedmiotem zaskarżenia nie może być samo uzasadnienie decyzji administracyjnej oraz że wskazanie właśnie takiego przedmiotu zaskarżenia czyni skargę niedopuszczalną w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (...) Uznać należy, iż wskazanie jako przedmiotu zaskarżenia jedynie uzasadnienia decyzji, pod warunkiem, że z treści skargi jednoznacznie wynika, z uzasadnieniem której decyzji strona się nie zgadza, powoduje, że skarga taka zawiera element, o którym mowa w art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Odmienne stanowisko Sądu I instancji nie jest zasadne. Nie można również zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, iż zaskarżenie uzasadnienia decyzji jest niedopuszczalne w świetle art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Kwestia dopuszczalności zaskarżenia samego uzasadnienia decyzji było już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, przy czym dominujące w orzecznictwie jest stanowisko przyjmujące taką możliwość. (...) uzasadnione jest twierdzenie, że uzasadnienie decyzji, jako obowiązkowy jej składnik, mający na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowi integralną część decyzji, wraz z rozstrzygnięciem oraz pozostałymi elementami decyzji składającą się na jej całość. Podkreślić należy, iż nie można wykluczyć sytuacji, gdy rozstrzygnięcie co prawda odpowiada prawu, jednakże uzasadnienie decyzji (lub jego fragment, jak wskazuje strona w przedmiotowej sprawie) może swoją treścią prawo naruszać. Jak już wskazano, pogląd, że przedmiotem skargi może być uzasadnienie decyzji był wielokrotnie wyrażany przez Naczelny Sąd Administracyjny – przykładowo można przywołać wyrok z dnia 28 czerwca 1982 r., I SA [...]; wyrok z dnia 30 czerwca 1983r., I SA [...] (ONSA 1983, z. 1, poz. 51); wyrok z dnia 13 lutego 1984 r., II SA [...] (OSPiKA 1985, z. 4, poz. 72); wyrok z dnia 20 maja 1998 r., I SA [...]. Stanowisko to zyskało aprobatę w doktrynie – w glosie do wyroku z dnia 28 czerwca 1982 r. J. Borkowski podkreślił, że jeżeli decyzja ostateczna powinna zawierać uzasadnienie, to może być ono przedmiotem skargi do sądu w przypadku, gdy narusza prawo swą treścią. Jest to bowiem element decyzji równouprawniony z jej osnową w wyliczeniu zawartym w art. 107 § 1 k.p.a. (Państwo i Prawo 1985, nr [...], s. 150)". Odnosząc się do zarzutów skargi należy pamiętać, że powołany już wcześniej art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. pozwala sądowi administracyjnemu na uchylenie zaskarżonej decyzji tylko w przypadku takiego stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją nałożono obowiązek wykonania robót budowlanych na wspólnotę mieszkaniową budynku przy [...] w K.. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono również, że "ewentualne rozliczenia pomiędzy właścicielami w zależności od ich udziału w nieruchomości, bądź zakresu w jakim przyczynili się do jej pogorszenia winny być rozstrzygane przez sąd powszechny". Podkreślić należy, że ustalenie kto i w jakim stopniu przyczynił się do powstania stanu uzasadniającego wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie jest rolą ani uprawnieniem organów nadzoru budowlanego, a zatem nie jest to okoliczność, która ma jakikolwiek wpływ zarówno na zakres nałożonych tą decyzją obowiązków jak i wskazanie adresata decyzji w tym trybie wydanej. Badanie i ustalenie tej okoliczności nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzonej przed organami nadzoru budowlanego - jest irrelewantne z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Powiązanie stwierdzonych nieprawidłowości z prowadzonymi przez skarżącego robotami budowlanymi w istocie zmierzało wyłącznie do ustalenia prawidłowego trybu postępowania. Ujawnienie się wad technicznych budynku w trakcie robót budowlanych prowadzonych zgodnie z pozwoleniem na budowę, z obowiązującymi przepisami i ze sztuką budowlaną wykluczyło na przykład zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (prowadzenie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach). Na podkreślenie zasługuje również fakt, że to nie wyłącznie skarżący, lecz wszyscy właściciele wyodrębnionych lokali (w decyzji I instancji) albo wspólnota mieszkaniowa (w drugiej instancji) zostali wskazani jako podmioty zobowiązane do wykonania obowiązku. Skarżący kwestionuje następujące stwierdzenie znajdujące się na str. 3 zaskarżonej decyzji: "Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że do powstałych naruszeń w zakresie konstrukcji budynku doszło w związku z prowadzeniem przez Inwestora P. R. W. robót budowlanych w poziomie piwnic budynku (zgodnie z ostateczna decyzją o pozwoleniu na budowę) jak i z uwagi na jakość wcześniejszych robót budowlanych prowadzonych w zabytkowej kamienicy przez poprzednich inwestorów." Przytoczone wyżej stwierdzenie Inspektor Nadzoru Budowlanego jest nieprecyzyjne i zbędne, nie ma jednak wpływu na prawidłowość kontrolowanej obecnie decyzji. Ponieważ przyczyny niewłaściwego stanu technicznego budynku w niniejszej sprawie w ogóle nie miały wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i były - jak już wcześniej stwierdzono - nieistotne, organy ani Sąd nie badają kwestii przyczynienia się kogokolwiek do zaistniałej sytuacji. Zawarte w decyzji stwierdzenia dotyczące omawianej kwestii nie mają również znaczenia dla ewentualnych rozliczeń pomiędzy poszczególnymi członkami wspólnoty mieszkaniowej, co wynika również z wyroków sądów powszechnych powołanych w skardze (wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 marca 2016 r., sygn. I C [...] i wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. I ACa [...]). Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej argumenty należało dojść do wniosku, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie mogły odnieść skutku. Również dokonana z urzędu kontrola sądowa całego poprzedzającego jej wydanie postępowania nie doprowadziła do stwierdzenia jakichkolwiek uchybień - zarówno w zakresie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.