II SA/Kr 506/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009 r. sprawy ze skargi J.B.-K. na postanowienie Wojewody [....] z dnia 18 sierpnia 1999 r. nr [....] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. Wojewoda [....] decyzją z dnia 18 sierpnia 1999r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 ze zm.) i art. 151 § 1 pkt 2 kpa, po wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 grudnia 1994r. znak [....] Burmistrza Gminy T. zatwierdzającą dokumentację projektową i udzielającą pozwolenia na budowę rurociągu derywacyjnego oraz ujęcia wody z osadnikiem (bez obiektu samej elektrowni) w Z. , uchylił dotychczasową decyzję i orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę rurociągu derywacyjnego oraz ujęcia wody z osadnikiem (bez obiektu samej elektrowni) w Z. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że Burmistrz Gminy T. w dniu 16 lipca 1993r. wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji małej elektrowni wodnej Z. Na tej podstawie została wydana w/w decyzja z dnia 30 grudnia 1994r. Burmistrza Gminy T. zatwierdzająca dokumentację projektową i udzielająca pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji. Jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 28 grudnia 1998r. znak [....] orzekło o uchyleniu w całości decyzji Burmistrza Gminy T. z dnia 16 lipca 1993r. ustalającej lokalizację inwestycji małej elektrowni wodnej Z. oraz o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na prawym brzegu potoku [....] w Z. na cele małej elektrowni wodnej obejmującej: ujęcie wody, rurociąg derywacyjny i obiekt elektrowni. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono całkowitą sprzeczność inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody nastąpiła sytuacja, w której zagadnienie wstępne -ustalenie lokalizacji inwestycji - zostało rozstrzygnięte odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Konsekwencją sprzeczności pomiędzy decyzją lokalizacyjną a decyzją budowlaną winno być uchylenie, w toku wznowionego postępowania, dotychczasowej decyzji budowlanej, co wynika bezpośrednio z art. 145 § 1 pkt 7 kpa. Wojewoda wskazał też na treść art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie na podstawie aktualnej decyzji WZiZT. Ponieważ SKO odmówiło 1 sygn. akt II SA/Kr 506/09 ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla małej elektrowni wodnej, gdyż inwestycja ta pozostaje w całkowitej sprzeczności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, więc uzasadnione jest orzeczenie o odmowie pozwolenia na budowę rurociągu derywacyjnego oraz ujęcia wody z osadnikiem. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wniósł J.B. , zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 28 kpa przez brak zawiadomienia o toczącym się postępowaniu B.K. i S.K. odnośnie wyjaśnienia kwestii zgody na usytuowanie rurociągu derywacyjnego na nieruchomości stanowiącej wówczas ich własność, zaś obecnie własność T.B. Ponadto w skardze podniesiono naruszenie art. 89 kpa przez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich stron oraz art. 107 kpa przez przyjęcie wadliwej podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie orzekanie w niniejszej sprawie na podstawie obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy tym czasem decyzja Burmistrza Gminy T. z 16 lipca 1993r. wydana została na podstawie dawniej obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [....] 2001 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale postanowieniem z dnia 13 marca 2001 r. Sąd oddalił ten wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2003r. sygn. akt II SA/Kr 1775/99 zawiesił postępowanie sądowe z powodu śmierci uczestniczki S.K. Pismem z dnia [....] 2009r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że następcą prawnym zmarłej uczestniczki S.K. jest B.K. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który stał się właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.), postanowieniem z dnia 15 sygn. akt II SA/Kr 506/09 kwietnia 2009r. podjął postępowanie sądowe. Sąd zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w skrócie p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają sprawy na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, ze skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia , taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jak z powyższego wynika, wyczerpanie środków zaskarżenia (lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa- art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.) stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Art. 52 § 1 p.p.s.a. wyraża zasadę, zgodnie z którą postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów lub czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu l instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Art. 127 § 1 k.p.a. stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, natomiast stosownie do § 2 tego przepisu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Nie stanowi wyjątku od powyższych zasad nadzwyczajne postępowanie administracyjne jakim jest postępowanie wznowieniowe. Sprawa wznowienia postępowania jest sprawą administracyjną podlegającą rozpatrzeniu zgodnie z regułami wyznaczonymi przepisami k.p.a., zatem od decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, na podstawie zasady dwuinstancyjności, służy prawo odwołania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks sygn. akt II SA/Kr 506/09 postępowania administracyjnego, Komentarz, 8. wydanie, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, uwagi do art. 15 i art. 151 ustawy). Przedmiotem zaś zaskarżenia do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie kończące postępowanie, uruchomione wniesionym środkiem zaskarżenia (np. decyzja organu drugiej instancji), niezależnie od tego, czy też ma charakter merytoryczny, czy umarza postępowanie, czy też ma charakter kasacyjny. W rozpoznawanej przez sąd sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [....] który - jak wynika z treści jej uzasadnienia, oraz przedstawionych sądowi akt administracyjnych, orzekał po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 6 lipca 1999 r., jako organ pierwszej instancji. Decyzja ta nie została przez żadną ze stron postępowania zaskarżona do organu odwoławczego, lecz zgodnie z błędnym pouczeniem, do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednak błędne pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bez wyczerpania toku instancji czyli z naruszeniem jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jaka jest zasada dwuinstancyjności nie powoduje, że tracą aktualność wyżej wskazane zasady, w szczególności obowiązek wyczerpania przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego dostępnych środków zaskarżenia. W niniejszej sprawie oznaczało to wniesienie odwołania do organu drugiej instancji, czego żadna ze stron postępowania wznowieniowego nie uczyniła. Art. 58 § 1 pkt. 6) p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro warunkiem formalnym wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją przysługujące stronom środki zaskarżenia nie zostały wyczerpane, należało na podstawie powyższego przepisu, w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.