II SA/Kr 506/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi Spółki [...] w T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 21 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego skargę oddala. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 21 lutego 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z - art. 136 ust. 1 pkt 5 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z póz. zm. – dalej jako: u.p.w.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki Wodociągowej [...], reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2016 r. (znak: [...]), cofającej bez odszkodowania pozwolenie wodnoprawne na pobór wody ze studni wierconej O-3 w m. [...], udzielone Spółce Wodociągowej w [...], decyzją Wojewody [...] z dnia 19 września 1997 r. (znak: [...]), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 21 października 2016 r. (znak: [...]), Inne uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 20 września 2016 r. (znak: [...]), cofającą bez odszkodowania pozwolenie wodnoprawne na pobór wody ze studni, udzielone Spółce Wodociągowej w [...], decyzją Wojewody [...] z dnia 19 września 1997 r. (znak: [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpatrywania sprawy w dniu 14 listopada 2016 r. wpłynęły do organu od Wójta G. D. umowy dotyczące ujęcia wody z odwiertu głębinowego O-3 w [...]. Następnie w dniu 28 listopada 2016 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną. Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. (znak: [...]), [...] Spółka z o.o. z siedzibą w G. [...] przedstawiła stanowisko w sprawie i przedłożyła m.in. kopie decyzji dotyczące naliczonych opłat za korzystanie ze środowiska. Z kolei pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. (znak: [...]), Starosta [...] zawiadomił o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Decyzją z dnia 29 grudnia 2016 r. (znak: [...]), Starosta [...] cofnął bez odszkodowania pozwolenie wodnoprawne na pobór wody ze studni wierconej O-3 w m. T. udzielone Spółce Wodociągowej w T. , decyzją Wojewody [...] z dnia 19 września 1997 r. (znak: [...]). Odwołanie od ww. decyzji wniosła Spółka Wodociągowa Tropie, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazując na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo wodne. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wskazał, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie organ odwoławczy przytoczył treść art. 136 ust. 1 pkt 5 u.p.w., a następnie podał, że Spółka Wodociągowa T. nie korzystała z pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody ze studni wierconej O-3 w m. T. , udzielonego decyzją Wojewody [...] z dnia 19 września 1997 r. (znak: [...]), co najmniej od września 2012 r. W ocenie organu II instancji, okoliczność tą potwierdzał protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 28 września 2012 r., na mocy którego Spółka Wodociągowa [...] przekazała Gminie m.in. ujęcie wody z odwiertu głębinowego O-3 w [...] oraz umowa użyczenia sieci wodociągowej z dnia 31 grudnia 2012 r., zawarta pomiędzy G. D. a Spółką "[...] Sp. z o.o. Dodano przy tym, że także w trakcie rozprawy administracyjnej Spółka Wodociągowa [...] stwierdziła, iż wodociągiem administruje Spółka "[...] Sp. z o.o. na podstawie umowy użyczenia. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. podkreślił również, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do następstwa prawnego pomiędzy Zakładem, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne a Zakładem, który korzysta z pozwolenia wodnoprawnego, co – zdaniem organu odwoławczego – potwierdzała decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia 27 stycznia 2016 r. (znak: [...]), wymierzająca Spółce "[...]" Sp. z o.o. opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 maja 2016 r. (znak: [...]), utrzymująca w mocy decyzję z dnia 27 stycznia 2016 r. (znak: [...]). Dodatkowo według organu II instancji, zarówno Spółka Wodociągowa [...], jak i Spółka "[...]" Sp. z o.o. nie powoływały się dotychczas na następstwo prawne. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że odwołująca się spółka wywodziła, iż jest współwłaścicielem wodociągu, niemniej jednak według Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., okoliczność ta nie miała znaczenia dla załatwienia sprawy. W dalszej kolejności powołano art. 136 ust. 1 pkt 5 u.p.w., który stanowi o niekorzystaniu z uprawnień, a nie o utracie tytułu prawnego do urządzeń. Tym samym zaznaczono, że Zakład może posiadać tytuł prawny do urządzeń, a nie wykonywać uprawnień z pozwolenia wodnoprawnego i może stanowić to podstawę do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, co potwierdzać miała również treść przytoczonego art. 123 ust. 2 u.p.w. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zachodziła przesłanka z pkt 5 ust. 1 art. 136 u.p.w. Podkreślono przy tym, że organ I instancji wyjaśnił przyczynę cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, z uwagi na interes społeczny, związany z ponoszeniem podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska i koniecznością uzyskania pozwolenia wodnoprawnego oraz uzasadnił interes prawny Spółki "[...]" Sp. z o.o., która to argumentacja została w pełni podzielona przez organ II instancji. Podniesiono także, że uzyskanie zgodności stanu faktycznego ze stanem prawnym wymagało cofnięcia dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego i udzielenia go podmiotowi, który dokonuje poboru wody. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca Spółka Wodociągowa [...] z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2016 r. (znak: [...]) stwierdzającej cofnięcie bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Spółce Wodociągowej w [...], na pobór wody ze studni wierconej O-3 w m. [...], dla potrzeb wodociągu wiejskiego, w ilości maksymalnej 8,00 m3/godz., decyzją Wojewody [...] z dnia 19 września 1997 r. (znak: [...]). Strona skarżąca wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Stron skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego wadliwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, w sytuacji, kiedy przedmiotowa decyzja powiela wcześniejsze uchybienia, które zostały już raz zakwestionowane przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w decyzji z dnia 21 października 2016 r. (znak: [...]), 2) art. 15 w zw. 127 § 2 k.p.a. poprzez brak rozpoznania sprawy dwukrotnie w wyniku wadliwej oceny dokonanej przez organ II instancji, który – przyjmując za własne ustalenia poczynione przez organ l instancji – nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, w szczególności nie wyjaśnił jaki interes prawny w uczestnictwie w postępowaniu ma Spółka "[...]" sp. z.o.o. oraz jaki interes społeczny przemawia za cofnięciem pozwolenia wodnoprawnego skarżącej, przyjmując jako jedną i tożsamą przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia – konieczność ponoszenia podwyższonych opłat – bez wyjaśnienia którego interesu powyższa przesłanka dotyczy, w sytuacji, kiedy norma art. 136 ust. 1 pkt 5 u.p.w., nie uzależnia cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego od wykazania interesu społecznego, 3) art. 136 ust. 1 pkt 5 u.p.w., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a wynikające z przyjęcia, iż wystąpienie jakiejkolwiek nawet nieistotnej okoliczności uzasadnia bezwzględnie cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy omawiana norma prawna ma charakter fakultatywny, uznaniowy, uzależniony od wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK [...]). Przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest decyzja z dnia 21 lutego 2017 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , którą organ ten, po rozpatrzeniu odwołania Spółki Wodociągowej [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2016 r. cofającą bez odszkodowania pozwolenie wodnoprawne na pobór wody ze studni wierconej O-3 w m. [...], udzielone Spółce Wodociągowej w [...] decyzją Wojewody [...] z dnia 19 września 1997 r. (znak: [...]). Wzorcem kontroli Sądu wobec zaskarżonych decyzji jest treść art. 136 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego zgodnie, z którym " Pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli: 5) zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, z powodów innych niż określone w art. 135 pkt 3, lub nie korzystał z tych uprawnień przez okres co najmniej 2 lat;". We wskazanym przepisie zawarta jest norma kompetencyjna uprawniająca i zobowiązująca organ do wydania tzw. uznaniowej decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na charakterystyczny zwrot "decyzja może być wydana" typowy dla decyzji uznaniowych, w których w nawiązaniu do konstrukcji omawianego przepisu, organ decyduje w jakich okolicznościach dopuszczalnych prawnie, w tym w celu realizacji jakich wartości, pozwolenie może być cofnięte. W związku z tym, decyzja wydana na podstawie omawianego przepisu powinna wskazywać motywy, którymi kierował się organ przy korzystaniu z tej normy przy cofaniu pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 123 ust. 2 Prawa wodnego "Pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym". Z kolei art. 134 Prawa wodnego stanowi, że: " 1. Następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Jeżeli pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji, przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia następuje na zasadach określonych w ustawie - Prawo ochrony środowiska. 3. Do przejęcia praw i obowiązków, wynikających z pozwolenia na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio". Odnosząc powyżej przytoczony stan prawny do realiów prawnych i faktycznych kontrolowanych decyzji Sąd stwierdza, że skarga nie jest uzasadniona, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, którego jednak zakres i stopień wadliwości nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że Spółka Wodociągowa [...] nie korzystała z pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody ze studni wierconej O-3 w m. [...], udzielonego decyzją Wojewody [...] z dnia 19 września 1997 r. (znak: [...]), co najmniej od września 2012 r. W ocenie Sądu I instancji dokonane w tej mierze ustalenia stanu faktycznego znajdują oparcie w treści protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 28 września 2012 r., na mocy którego Spółka Wodociągowa [...] przekazała Gminie m.in. ujęcie wody z odwiertu głębinowego O-3 w [...] oraz w umowie użyczenia sieci wodociągowej z dnia 31 grudnia 2012 r., zawarta pomiędzy G. D. a Spółką "[...]" Sp. z o.o. Dodatkowo podczas rozprawy administracyjnej Spółka Wodociągowa Tropie stwierdziła, iż wodociągiem administruje Spółka "[...]" Sp. z o.o. na podstawie umowy użyczenia. Jednocześnie, niezależnie od tego, że Spółka Wodociągowa [...], jak i Spółka "[...]" Sp. z o.o. nie powoływały się na następstwo prawne, działające w kontrolowanej sprawie organy administracyjne prawidłowo zweryfikowały kierując się zasadą prawdy materialnej i wyjaśnieniem wszelkich okoliczności relewantnych dla sprawy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do następstwa prawnego pomiędzy Zakładem, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne a Zakładem, który korzysta z pozwolenia wodnoprawnego. Okoliczność tę potwierdza także decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia 27 stycznia 2016 r. (znak: [...]), wymierzająca Spółce "[...]" Sp. z o.o. opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 maja 2016 r. (znak: [...]), utrzymująca w mocy decyzję z dnia 27 stycznia 2016 r. (znak: [...]). Prawnej zasadności cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego nie uzdrawia okoliczność podnoszona przez skarżącą spółkę, że jest współwłaścicielem wodociągu. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla załatwienia kontrolowanej sprawy. Przepis art. 136 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne stanowi o niekorzystaniu z uprawnień, a nie o utracie tytułu prawnego do urządzeń. Zakład może posiadać tytuł prawny do urządzeń, a nie wykonywać uprawnień z pozwolenia wodnoprawnego i ta okoliczność może stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego. Jak to już było podkreślone, art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne stanowi, że: "Pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym." Tak samo fakt posiadania praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego nie jest w stanie sanować potencjalnych skutków prawnych wynikających z okoliczności nie korzystania z pozwolenia wodnoprawnego w terminie wskazanym w ustawie. Jednocześnie dla kontrolowanych decyzji istotne jest z uwagi na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia fakt, że organ I Instancji wyjaśnił przyczynę cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego postrzegając go trafnie w interesie społecznym mieszkańców gminy zaspakajanym przez publiczną dostawę wody i ograniczonym podwyższoną opłatą, gdyż konieczność ponoszenia podwyższonej opłaty za pobór wody w konsekwencji przekłada się na koszty taryfowe zaopatrzenia mieszkańców w wodę, czyli cenę tej wody dla mieszkańców. W takim ujęciu interesu publicznego chodzi przede wszystkim i zasadniczo o dobro mieszkańców gminy a nie o interesy prywatne przedsiębiorstwa. Cofnięcie przedmiotowego zezwolenia może potencjalnie umożliwić ew. uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego przez podmiot, który w rzeczywistości realizuje zadania publiczne. Sąd nie podziela jednak stanowiska organów administracyjnych, że cofnięcie przedmiotowego zezwolenia służy uzyskaniu zgodności stanu faktycznego z prawnym, gdyż potencjalnie nie każdy stan faktyczny kwalifikuje się do tzw. legalizacji. Bardziej jest tutaj adekwatne stwierdzenie, że cofnięcie pozwolenia może potencjalnie umożliwić uporządkowanie stanu faktycznego i prawnego związanego z dostarczanie wody mieszkańcom gminy. Cofnięcie przedmiotowego zezwolenia niezaprzeczalnie służy interesowi publicznemu, gdyż eliminuje jego skutki prawne wobec podmiotu, który obiektywnie nie czerpnie z zawartych w nim uprawnień, a brak wykorzystywania treści pozwolenia wodnoprawnego przez ten podmiot "chcąc nie chcąc" w sposób obiektywny wytwarza niekorzystną sytuację administracyjnoprawną dla odbiorców wody. Sąd podkreśla, że w żadnym przypadku cofnięcia przedmiotowego zezwolenia nie można jednoznacznie wprost utożsamiać z legalizacją stanu faktycznego, gdyż kwestia kto będzie adresatem kolejnego pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi przedmiotu kontrolowanej decyzji. Sąd I instancji zatem wyraźnie zaznacza, że kontrolowana decyzja może potencjalnie doprowadzić do uzyskania zgodności stanu faktycznego w przedmiocie dostarczania wody ze stanem prawnym, ale została wprowadzona do obrotu prawnego przede wszystkim z uwagi na ww. interes publiczny i dobro ogółu i uzasadniony prawem interes Spółki "[...]" Sp. z o.o. W związku z tym uzasadnione jest cofnięcie dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego skoro istnieją takie podstawy prawne i ew. rozważenie udzielenia go na stosowny wniosek podmiotowi, który faktycznie i prawnie ma zdolność dokonywania poboru wody i realizowania w związku z tym zadań publicznych. Interes prawny do wszczęcia postępowania przez Spółkę "[...] Sp. z o.o. wynika z bytu prawnego normy umożliwiającej cofnięcie pozwolenia w powiązaniu z faktem, że Spółka "[...]" Sp. z o.o. jest podmiotem dostarczającym wodę mieszkańcom gminy a także posiadającym tytuł prawny do sieci wodociągowej, którego nie neguje, a wręcz obecnie podnosi, skarżąca spółka. Sąd w tym miejscu zauważa, że art. 127 ust. 7 Prawa wodnego stanowi kto jest stroną w przedmiocie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. A zatem, przepis ten wprost nie stanowi kto jest stroną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, przy dopuszczalnym zatem zastosowaniu art. 128 k.p.a., ten zakres stron może być szerszy, niż wynikający z treści art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, przy czym treść art. 127 ust. 7 Prawa wodnego stanowi oczywiście pewną egzemplifikację i punkt wyjścia także i strony w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z treścią art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, "Stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: 1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; 2) właściciel wody w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; 3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których będą wprowadzane ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego; 4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; 5) właściciel powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; 6) uprawniony do korzystania oraz uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych". Teza organu I instancji podnosząca, że Spółka "[...]" Sp. z o.o. jako podmiot dostarczający wodę mieszkańcom G. D. ma nie tylko interes prawny ale i obowiązek działać zgodnie z literą prawa i docelowo uzyskać stosowne pozwolenie wodnoprawne jest za daleko idący i nieuzasadniony prawnie, gdyż podmioty spoza ustroju administracji publicznej w przeciwieństwie do organów władzy publicznej kierują się zasadą, że co nie jest zabronione to jest dozwolone. To z treści powszechnie obowiązującego prawa wynika, kiedy dany podmiot ma wykazywać się pozwoleniem wodnoprawnym i kiedy do niego ma prawo, w tym publiczne prawo podmiotowe, ale w gestii przedsiębiorcy leży to czy będzie się o takie pozwolenie ubiegać. Jeszcze innym zagadnieniem znajdującym się poza zakresem sprawy jest prowadzenie przez dany podmiot działalności bez stosownego pozwolenia wodnoprawnego. Jak to już było powiedziane i akcentowane przez Sąd, nie jest zasadniczym i wiodącym celem kontrolowanej decyzji legalizacja stanu faktycznego, gdyż nie każdy stan tak można tak zakwalifikować, i te kwestie znajdują się poza zakresem badanej sprawy. Zatem omawiana ocena organu I instancji jest bez znaczenia prawnego, jednak zgodnie ze wskazanymi przez Sąd powyżej kryteriami, Sąd I instancji potwierdza zdolność do bycia stroną wnioskodawcy tj. Spółki "[...] " Sp. z o.o. do wszczęcia przedmiotowego postępowania. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd nie podziela argumentacji skargi, że organ II instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż jak to zostało powyżej wykazane w sprawie zaszły okoliczności uzasadniające utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Jednocześnie z prostego porównania kontrolowanych decyzji z decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 21 października 2016 r. (znak: [...]), wynika, że decyzje obecnie kontrolowane nie powielają wcześniejszych uchybień decyzji zakwestionowanych przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 21 października 2016 r. Kontrolowane decyzje zostały wydane wskutek poprzedzającej je kasacyjnej decyzji organu II instancji z dnia 21 października 2016 r., w której organ stwierdził, że istnieje podstawa prawna cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego w postaci art. 136 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne, lecz organ I Instancji winien: wykazać czy nie zachodzi sytuacja następstwa prawnego, należycie uzasadnić swoje stanowisko kierując się, stosownie do art. 7 k.p.a. słusznym interesem społecznym i obywateli, zbadać, czy Spółka "[...]" Sp. z o.o. spełniała przesłanki art. 28 k.p.a. (kwestionowane w odwołaniu), zgodnie z którym: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek", z uwagi na sprzeczne stanowiska uczestników postępowania przeprowadzić rozprawę administracyjną, uwzględnić zapisy art. 139 ustawy Prawo wodne, wniosek zawarty w piśmie z dnia 26 lipca 2016 r. o zawieszenie postępowania załatwić w formie postanowienia. Wykonując powyższe zalecenia, organ I instancji pismem z dnia 31.10.2016 r., na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwał Zarząd Spółki "[...]" Sp. z o.o. do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień, czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja następstwa prawnego tj. czy Spółka "[...]", zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy Prawo wodne, nie weszła w prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody ze studni wierconej 0-3 w m. [...], udzielonego Spółce Wodociągowej w [...], decyzją Wojewody [...] z dnia 19.09.1997 r. Pismem z dnia 02.11.2016 r. organ I instancji zwrócił się do G. D. o przesłanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów potwierdzających status strony Spółki "[...]" w przedmiotowym postępowaniu (wniosku). Za pismem z dnia 09.11.2016 r. Wójt G. D. przesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem: 1) Porozumienie stron zawarte w dniu 28 września 2012 r. pomiędzy G. D. a Spółką Wodociągową w [...], dotyczące rozwiązania za porozumieniem stron umowy użyczenia (wraz z aneksem), zawartej między stronami w dniu 25 lutego 1999 r.; 2) protokół zdawczo - odbiorczy z dnia 28.09.2012 r" przekazania G. D. przez Spółkę Wodociągową [...] przedmiotu użyczenia (ujęcia wody z odwiertu głębinowego 0-3 w [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą); 3) umowę użyczenia zawartą w dniu 31.12.2012 r. pomiędzy G. D. a Spółką "[...] " Sp. z o.o., dotyczącą użyczenia przez G. D. na rzecz Spółki "[...]" Sp. z o.o. wymienionych elementów i urządzeń sieci wodociągowej w miejscowości T. (w tym ujęcia wody 0-3 w [...]); 4) umowę użyczenia zawartą w dniu 2 lipca 2016 r. pomiędzy G. D. a Spółką "[...] Sp. z o.o., dotyczącą oddania w bezpłatne użyczenie nieruchomości oznaczonej nr dz. ew. [...] obręb T. (na której zlokalizowana jest studnia 0-3) do dysponowania nieruchomością na cele statutowe Spółki. Postanowieniem z dnia 17.11.2016 r., znak: [...] Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku adw. P. W. - P. Spółki Wodnej w [...], odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody ze studni wierconej O 3 w m. [...], udzielonego Spółce Wodociągowej w [...], G. D., decyzją Wojewody [...] z dnia 19.09.1997r., znak: [...], wszczętego na wniosek Zarządu Spółki "[...]" Sp. z o.o. W dniu 28.11.2016 r. w Starostwie Powiatowym w N. S. została przeprowadzona rozprawa administracyjna w przedmiotowej sprawie, podczas której: 1) Spółka [...] złożyła wniosek o jak najszybsze uregulowanie przedmiotowej sprawy, dotyczącej poboru wody ze studni 0-3 na działce nr [...] obr. [...], z uwagi na podwyższone opłaty za korzystanie ze środowiska; 2) Z-ca Wójta G. D. podkreślił, ze nie uregulowanie sprawy pozwolenia wodnoprawnego ma wymiar społeczny, ponieważ Spółka ponosi wyższe opłaty za wodę, czego konsekwencją są podwyższone opłaty za wodę dla mieszkańców; 3) przedstawiciele spółki Wodociągowej w [...] wnieśli, że są współwłaścicielami wodociągu [...] którym administruje Spółka [...] (na podstawie umowy użyczenia od G. D.) i powinni wspólnie podejmować decyzje, a pozwolenie wodnoprawne, jeśli było wydane na czas określony powinno pozostać do końca bez zmian, a nadto oświadczyli, że są skłonni do dalszych rozmów z G. D. na temat rozwiązania tego problemu. W związku z ww. wezwaniem organu I instancji z dnia 31.10.2016 r., w dniu 02.12.2016 r., w piśmie znak: [...] Spółka "[...]" Sp. z o.o. złożyła wyjaśnienia, informując, że po przejęciu obowiązku dostarczania wody dla mieszkańców z ujęcia 0-3 w [...] przyjmowała, że jest następca prawnym Spółki Wodociągowej w [...] i przejęła prawa i obowiązki wynikające z przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Z takim założeniem Spółka składała roczną informację o zakresie korzystania ze środowiska i naliczała stosowne opłaty. Decyzją z dnia 27 stycznia 2016 r. , znak: [...] Marszałek Województwa [...] wymierzył spółce "[...]" Sp. z o.o. opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu poboru wód w 2013 roku, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, z uwagi na brak następstwa prawnego pomiędzy podmiotami. Pismem z dnia 08.02.2016 r" znak: [...] Spółka złożyła odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki "[...]" Sp. z.o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17.05.2016 r., znak: [...] utrzymało w mocy ww. decyzję Marszałka Województwa [...]. W swoich wyjaśnieniach, Spółka "[...]" podkreśliła również, że wyłącznie cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego Spółce Wodociągowej w [...] pozwoli na uzyskanie przez nią (jako podmiotu realnie zaopatrującego w wodę mieszkańców gminy) pozwolenia wodnoprawnego. Uniemożliwienie ubiegania się o pozwolenie wodnoprawne przez Spółkę "[...]" jest sprzeczne z interesem społecznym, ponieważ generuje konieczność ponoszenia podwyższonej opłaty za pobór wody, co w konsekwencji przekłada się na koszty taryfowe zaopatrzenia mieszkańców w wodę, czyli cenę tej wody dla mieszkańców. Dodatkowo, ponownie Spółka "[...]" poinformowała, że Spółka Wodociągowa w [...] od początku 2013 r. nie prowadzi działalności w zakresie wydobycia i dystrybucji wody. Wystąpiła wprawdzie do Sądu z roszczeniem o wydanie sieci wodociągowej, przekazanej jej przed 2013 r. w użyczenie przez G. D., lecz roszczenie to zostało prawomocnie oddalone. Wskazany powyżej zebrany i oceniony przez organy zakres materiału dowodnego, pozwala zdaniem Sądu I instancji, wystarczająco na ustalenia w przedmiocie stanu faktycznego i na rozstrzygniecie sprawy bez uzasadnionego zarzutu, że stan faktyczny i prawny nie został należycie wyjaśniony i pomija wskazówki ww. decyzji kasacyjnej. W sprawie nie nastąpiło także naruszenie art. 15 w zw. 127 § 2 k.p.a., gdyż z treści organu II instancji wynika dokonanie ponownego, chociaż nieco skróconego, zwartego aktu subsumcji prawa, w celu porównania rozstrzygnięcia organu I instancji z rozstrzygnięciem organu II instancji. Nie można pogodzić się z zarzutem braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, postępowanie to zostało dokonane w ramach operacji myślowej aktu subsumcji w oparciu o materiał zgromadzony przez organ I instancji. Organ II instancji w sposób lapidarny, ale wystarczający i pozwalający na dokonanie przez Sąd I instancji kontroli decyzji, odniósł się bowiem do argumentacji odwołania. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki brak podstaw do stwierdzenia podnoszonego w skardze, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne jest nadal użytkowane. Nie można się zgodzić z twierdzeniami zawartymi w skardze, że skoro drugi ze współwłaścicieli sieci wodociągowej tj. "[...]" Spółka z o.o. - jak podnoszone jest w skardze w nawiązaniu do wskazywanego, sygnalizowanego w skardze wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt I ACa [...], który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w N. S. z dnia 24 lutego 2016 r. o sygn. akt I [...], - aktywnie korzysta z ujęcia, dostarczając mieszkańcom wodę to przedmiotowe zezwolenie jest użytkowane. W tym przypadku prawnie istotne są bowiem, zdaniem Sądu, relacje prawne (stosunki prawne) pomiędzy pierwotnym adresatem pozwolenia wodnoprawnego tj skarżącą Spółką Wodociągową w [...] a spółką "[...]" Spółka z o.o. związane z bytem tego pozwolenia i wskazujące wprost na okoliczności następstwa prawnego a nie "wypreparowany"/wyciągnięty przez skarżącą spółkę ze stanu faktycznego sprawy: sam fakt dostarczania wody mieszkańcom gminy przez "[...]" Spółkę z o.o. Fakt następstwa prawego nie został w sprawie wykazany. Ponadto, przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne nie było adresowane do ww. współwłaścicieli wskazywanych jako tacy w skardze spółki. Zgodnie z art. 24 Prawa wodnego obowiązującego w dacie wydania pozwolenia wodnoprawnego: "1. W pozwoleniu wodnoprawnym na wspólne korzystanie z wody przez kilka zakładów określa się zakład główny. 2. Urządzenia wodne służące do wspólnego korzystania z wody utrzymuje zakład główny, a pozostałe zakłady uczestniczą w kosztach tego utrzymania stosownie do rozmiaru uprawnień. Wysokość udziału poszczególnych zakładów w kosztach utrzymania urządzeń ustala się w pozwoleniu wodnoprawnym". W sprawie nie wystąpiło także naruszenie art. 136 ust. 1 pkt 5 u.p.w., przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż działające w sprawie organy wykazały zasadnicze motywy wydania decyzji uznaniowej zaakceptowane jako mieszczące się w ramach prawa przez Sąd I instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.