II SA/Kr 506/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: starszy referent Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 28 lutego 2025 r. znak WI-I.7840.8.11.2024.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę II SA/Kr 506/25 UZASADNIENIE Starosta Myślenicki decyzją nr 148/2024 z 22 lutego 2024 r., znak: AB.6740.482.2023.AB, zatwierdził PZT oraz PAB i udzielił B. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wraz z pochylnią zjazdową, murami oporowymi, profilowaniem terenu, przebudową fragmentu sieci kanalizacji sanitarnej, przebudową fragmentu sieci energetycznej, wewnętrznego zbiornika na wodę dla zasilania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, wewnętrznego zbiornika na wodę do celów bytowych na działce nr [...] obr. [...] w Z.. Wojewoda Małopolski decyzją z 28 lutego 2025 r., znak: WI-I.7840.8.11.2024.EU, wydaną po rozpatrzeniu odwołania M. Z., orzekł reformatoryjnie w ten sposób, że w sentencji decyzji organu pierwszej instancji zmienił omyłkowe oznaczenie działki inwestycyjnej (nr [...]). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że do wniosku z 10 maja 2023 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia WT sprzed 1 sierpnia 2024 r. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami ogólnymi, a także ustaleniami szczegółowymi planu miejscowego: - przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na już wydzielonej geodezyjnie działce; - przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego – zieleń urządzona, miejsca postojowe i garaże; - łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 60% powierzchni terenu inwestycji (powierzchnia działki inwestycyjnej: 1616 m2, powierzchnia zabudowy: 472,2 m2, czyli 29,2%); - minimalna powierzchnia terenów biologicznie czynnych 25% powierzchni terenu inwestycji (projektowana powierzchnia terenów biologicznie czynnych 51,2% = 827,40 m2; wliczono w 50% powierzchnię stropodachów z nawierzchnią trawiastą, czyli 265,2 m2 i powierzchnię na gruncie rodzimym, czyli 694,8 m2); - realizacja nowych budynków w zabudowie wolnostojącej (projektowany jeden budynek wolnostojący); - wysokość budynków nie może przekroczyć wysokości 15 m (projektowana wysokość budynku 13 m, mierzona od średniego poziomu terenu istniejącego); - projektowany dach dwuspadowy z przyczółkami o kącie nachylenia głównych połaci 51ş; załamanie połaci dachu i zmiana kąta jego nachylenia na długości krokwi nie większej niż 1/3 szerokości połaci (obliczenia patrz rys. nr A-09). Łączna szerokość lukarn (1060 cm) nie przekracza 2/3 długości całej połaci dachowej (1840 cm) (patrz obliczenia rys. Nr A-10, A-11); - przy elewacji zastosowano: tynk, drewno, kamień (szczegółowe rozwiązania patrz rys. A-09-A-15); - zastosowano blachodachówkę gontopodobną w kolorze czarnym matowym; - projektowanych 17 lokali mieszkalnych, w tym dwa lokale przystosowane do warunków użytkowania przez osoby niepełnosprawne; zaprojektowano 18 miejsc postojowych w garażu podziemnym, w tym 2 miejsca postojowe dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne; - dostęp do terenu inwestycji bezpośrednio z drogi publicznej ul. [...]. Inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska, tj.: nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; spełnia postanowienia uchwały antysmogowej (system ogrzewania – miejska sieć ciepłownicza); eksploatacja budynku nie jest związana z emisją hałasu ani drgań, promieniowaniem, zakłóceniami elektromagnetycznymi. Inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi: - § 12 ust. 1 (projekt zakłada lokalizację ściany budynku w odległości nie mniejszej niż 4,26 m od granicy działki); - § 12 ust. 6 (projektowana pochylnia do garażu w odległości 1,5 m od granicy działki); - § 14 (działka ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem istniejącego zjazdu; szerokość dojazdu 3,7 m i dojścia 1,5 m); - § 16 (zapewniono utwardzone dojście o szerokości nie mniejszej niż 1,5 m); - § 18 (miejsca postojowe dla samochodów zorganizowane w ramach terenu inwestycji wewnątrz projektowanego budynku); - § 21 ust. 1 (wymiary stanowisk postojowych: 2,5m x 5m oraz 3,6m x 5m dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne); - § 22 (zaprojektowano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji wewnątrz projektowanego budynku); - § 26 ust. 1 (budynek przyłączony do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej); - § 13 i § 57, § 60 (budynek nie generuje ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, nie przesłania zabudowy sąsiedniej, jego położenie względem granic działek sąsiednich zapewnia min. 3-godzinny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich w dniach równonocy; nie uniemożliwia zabudowy działek sąsiednich); - § 28 (wody opadowe oraz roztopowe z dachu budynku oraz terenów utwardzonych bez wpływu na nieruchomości sąsiednie); - budynek wyposażony w wodę (§ 45), kanalizację (§ 47), centralne ogrzewanie (§ 49), przewody kominowe (§ 50), wentylację (§ 51), wewnętrzną instalację elektryczną (§ 53), dźwig (§ 54), instalację teletechniczną (§ 56); - § 34 (projekt nie obejmuje budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, założono odprowadzenie ścieków do sieci kanalizacji sanitarnej); - § 55 (budynek przystosowany dla osób niepełnosprawnych: w budynku zapewniono miejsce parkingowe przeznaczone dla samochodu użytkowanego przez osoby niepełnosprawne; dostęp na poszczególne kondygnacje budynku za pośrednictwem dźwigu osobowego; lokale mieszkalne na poziomie parteru dostosowane do warunków użytkowania przez osoby niepełnosprawne); - § 70 (projektowana pochylnia do garażu jednopoziomowego o kącie nachylenia 15%); - § 103 (projektowana pochylnia do garażu dla 18 samochodów (?25 samochodów) jednopasmowa o szerokości 3,70 m); - § 271–272 (projekt zakłada lokalizację budynku w odległości nie mniejszej niż 8,63 m od budynku na działce sąsiedniej; budynki NRO; zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co zostało potwierdzone pieczęcią rzeczoznawcy); - § 323 (eksploatacja budynku nie jest związana z emisją drgań, promieniowaniem, zakłóceniami elektromagnetycznymi). Inwestycja spełnia warunki wynikające z przepisów szczególnych: - "[...]" w Z. wraz z otoczeniem i nazwami historycznymi wybranych budynków decyzją z 17 maja 2019 r. pod nr [...] wpisane są do rejestru zabytków – Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie 16 listopada 2023 r. udzielił pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. - inwestor jest w posiadaniu warunków technicznych usunięcia kolizji sieci elektroenergetycznej (pismo zarządcy sieci z 19 września 2023 r.). W ocenie organu odwoławczego plan miejscowy nie zakazuje budowy kondygnacji podziemnych, a prawodawca lokalny wprost stwierdza, że do miejsc postojowych wlicza się miejsca garażowe. Przedmiotem inwestycji nie jest budowa "zespołu garaży", lecz budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Przepisy nie dopuszczają wyodrębniania z bryły budynku poszczególnych kondygnacji, pomieszczeń i ich odrębnej analizy w kontekście planu miejscowego, gdzie budynek mieszkalny wielorodzinny byłby traktowany jako zespół budynków garażowych, gospodarczych, mieszkalnych itp., bo takie pomieszczenia w budynku są projektowane. Plan miejscowy nie nakazuje wykonania miejsc postojowych w formie garażu wyłącznie jako naziemnego i niezależnego od budynku. Miejsce postojowe jest jednoznacznie przypisane do mieszkania, a co za tym idzie nie jest dostępne dla osób postronnych. Nadto, z części rysunkowej PZT wynika, że do budynku zapewniono dojazd o szerokości 3,7 m i dojście o szerokości 1,5 m, zaś oświetlenie dojścia i dojazdu stanowi część instalacji elektrycznej w projekcie technicznym, który nie podlega zatwierdzeniu. W skardze M. Z. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i określenie wytycznych co do wykładni prawa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 35 ust 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z § 7 ust. 1 pkt 6 i 7 planu miejscowego przez udzielenie pozwolenia na budowę budynku obejmującego garaż podziemny, podczas gdy plan miejscowy nie dopuszcza realizacji jakichkolwiek kondygnacji podziemnych w budynku, a miejsca postojowe (garażowe) w budynku mogą być lokalizowane wyłącznie w ramach "zespołu garaży"; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z § 7 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego przez zatwierdzenie PZT w oparciu o błędne ustalenie, że miejsca postojowe w garażu podziemnym (na kondygnacji podziemnej budynku) zabezpieczają wymaganą liczbę stanowisk postojowych dla samochodów, podczas gdy plan miejscowy wymaga zapewnienia nie mniej niż jednego miejsca postojowego na jedno mieszkanie, przy czym dopuszczalne "miejsca garażowe'' mogą być realizowane wyłącznie w ramach "zespołu garaży", a zatem miejsca postojowe przewidziane w garażu podziemnym budynku niebędącego "zespołem garaży" nie zapewniają wymaganej liczby miejsc postojowych; 4) art. 35 ust. 1 pkt 3 Pb w zw. z § 14 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MR z dnia 11 września 2020 r., bo część opisowa PZT nie zawiera opisu układu komunikacyjnego na terenie inwestycji w nawiązaniu do części rysunkowej PZT, co uniemożliwia weryfikację pod kątem zgodności z § 14 ust. 1-3 rozporządzenia WT (PZT nie pozwala na stwierdzenie, czy dojazd i dojście do projektowanego budynku od drogi publicznej mają wymagane przepisami szerokości); 5) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 14 ust. 4 rozporządzenia WT, bo PZT nie przewiduje zainstalowania oświetlenia elektrycznego dla dojścia i dojazdu do budynku wielorodzinnego od drogi publicznej, zapewniającego bezpieczne jego użytkowanie po zapadnięciu zmroku. W uzasadnieniu skargi powołała się na wyrok WSA w Krakowie (II SA/Kr 1030/19) i wskazała, że garaże mogą zostać zrealizowane wyłącznie w ramach "zespołu garaży", tj. w ramach zabudowy zwartej w budynkach mających dach dwuspadowy. Racjonalny uchwałodawca świadomie przewidział miejsca postojowe w garażu w kondygnacji podziemnej budynku na innych terenach (§ 7 ust. 3 pkt 10, § 7 ust. 4 pkt 10, § 7 ust. 5 pkt 9, § 8 ust. 1 pkt 11, § 8 ust. 2 pkt 9, § 8 ust. 3 pkt 9, § 8 ust. 6 pkt 10, gdzie mowa jest o dopuszczeniu realizacji podziemnych parkingów, co należy utożsamić z podziemnymi garażami). Zastosowanie wykładni językowej oraz zaakceptowanie tego, że ideą planu miejscowego jest pozytywne opisanie dopuszczalnej formy i charakterystyki zabudowy na danym terenie, a nie formułowanie zakazów w tym zakresie (wyliczenia negatywne), prowadzą do wniosku, że realizacja kondygnacji podziemnych jest niedopuszczalna. Skarżąca podniosła także, że część opisowa PZT ogranicza się do stwierdzenia, że "na działce zaprojektowano utwardzony dojazd do pochylni do garażu podziemnego oraz utwardzony ciąg pieszy", a inwestor nie przewiduje zainstalowania oświetlenia elektrycznego dla dojścia i dojazdu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Najważniejszy i najdalej idący zarzut skarżącej dotyczy zastosowania w projekcie budowlanym rozwiązania sprzecznego jej zdaniem z planem miejscowym, a mianowicie zaprojektowania garażu podziemnego. W ocenie skarżącej, w terenie 11 MW, gdzie położona jest działka inwestycyjna, dopuszczono do realizacji tylko "zespoły garaży", a zatem miejsca postojowe przewidziane w garażu podziemnym budynku niebędącego "zespołem garaży" nie zapewniają wymaganej planem miejscowym liczby miejsc postojowych. Garaż podziemny wykluczono także dlatego, że racjonalny uchwałodawca świadomie przewidział miejsca postojowe w garażu w kondygnacji podziemnej budynku na innych terenach (§ 7 ust. 3 pkt 10, § 7 ust. 4 pkt 10, § 7 ust. 5 pkt 9, § 8 ust. 1 pkt 11, § 8 ust. 2 pkt 9, § 8 ust. 3 pkt 9, § 8 ust. 6 pkt 10), gdzie mowa jest o dopuszczeniu realizacji podziemnych parkingów, co należy utożsamić z podziemnymi garażami – a nie w terenie MW. Powyższa argumentacja nie jest trafna i pomija określone zapisy planu miejscowego, a to Uchwały Nr XXIV/324/2012 Rady Miasta Zakopane z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ZAMOYSKIEGO".(Małop.2012.1490, dalej "Plan"). Na wstępie należy wyjaśnić, gdyż ma to znaczenie, co oznacza w Planie przeznaczenie podstawowe, a co oznacza przeznaczenie dopuszczalne. Mianowicie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 i 9 Planu: 1. Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: 8) przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć planowany rodzaj przeznaczenia terenu inwestycji (obejmujący jedną, kilka działek ewidencyjnych lub ich część), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, który zajmuje nie mniej niż 55% jego powierzchni, wraz z elementami zagospodarowania uzupełniającego i towarzyszącego, związanymi bezpośrednio z funkcją terenu; 9) przeznaczeniu dopuszczalnym - należy przez to rozumieć planowany rodzaj przeznaczenia terenu inwestycji (obejmujący jedną, kilka działek ewidencyjnych lub ich część), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, inny niż podstawowe przeznaczenie terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe i z nim nie koliduje oraz nie koliduje z innym przeznaczeniem dopuszczalnym zrealizowanym na terenie inwestycji. Przeznaczenie dopuszczalne nie może przekroczyć 45% powierzchni terenu inwestycji i lokalizowane jest na zasadach określonych w ustaleniach szczegółowych. Odnośnie terenu 11 MW – tereny zabudowy wielorodzinnej, Plan przewiduje, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 – przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, w tym komunalne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach. Punkt 2-gi określa przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - zieleń urządzona, miejsca postojowe i garaże. Oznacza to, zgodnie z definicją wskazaną wyżej, że garaże w ramach przeznaczenia dopuszczalnego są planowanym przeznaczeniem terenu inwestycji uzupełniającym przeznaczenie podstawowe i z nim nie kolidującym. Natomiast w § 7 ust. 1 pkt 7 Planu zawarto nadto stwierdzenie : "Dopuszcza się lokalizację zespołu garaży realizowanych na następujących zasadach: a) realizacja budynków w zabudowie zwartej, b) realizacja budynków o wysokości do 5 metrów, c) obowiązuje zakaz realizacji garaży blaszanych, d) realizacja dachów jako dwuspadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do 35 o z zakazem przesuwania głównych połaci dachowych w płaszczyźnie pionowej, e) obowiązuje stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych, a pokrycia połaci dachowych w różnych odcieniach czerwieni i szarości". W ocenie Sądu konstrukcja powołanych przepisów w żadnym razie nie uprawnia do zawężenia przeznaczenia dopuszczalnego ( garaże) do "dopuszczonych" w pkt 7 zespołów garaży. Albowiem słowo "dopuszcza" w tym paragrafie wskazuje na dodanie czegoś poza tym, o czym Plan już wspomniał wcześniej. Zdaniem Sądu, skoro jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano "garaże", to dodatkowo zezwolono też na ich przedstawienie w postaci "zespołu garaży". Nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, że prawodawca lokalny zmusił przyszłych inwestorów do realizacji garaży wyłącznie w postaci "zespołów". Gdyby było inaczej, przepis Planu miałby brzmienie "dopuszcza się wyłącznie". Tak jak jest, można realizować garaże, w tym także w postaci "zespołów". Wypada wobec tego zapytać, czy w ramach opisanego przeznaczenia dopuszczalnego można realizować garaż podziemny, gdyż tego wskazane zapisy wprost nie określają. Trzeba zatem stwierdzić, że w takiej sytuacji przy dokonywaniu wykładni zapisów planu miejscowego należy przyznać pierwszeństwo przepisom rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, dalej "warunki techniczne") ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2015 r. II OSK 771/14 LEX nr 2002246). Otóż § 102 warunków technicznych wskazuje, co powinien mieć garaż, a przy okazji go dookreśla jako garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi. W wypadku niniejszej sprawy garaż jest częścią obiektu – projektowanego budynku, a zatem garażem zamkniętym, położonym na podziemnej kondygnacji. Ta ostatnia zaś, to w świetle § 3 pkt 17 warunków technicznych – kondygnacja zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle. Wobec powyższego – należy przyjąć, że w przeznaczeniu dopuszczalnym dla terenu 11 MW (garaże) mieści się też garaż zamknięty, jako część budynku, usytuowany w kondygnacji podziemnej. Jeśli chodzi o porównanie z zapisami Planu dotyczącymi innych terenów, to trzeba wyraźnie zaznaczyć, że zapisy dotyczące terenu MW różnią się w sposób zasadniczy od pozostałych, dlatego argumentacja skarżącej nie mogła zostać uwzględniona. Zacząć należy od tego, co najistotniejsze: a mianowicie, że jedynie w terenach MW w "przeznaczeniu dopuszczalnym" umieszczono garaże. W każdym następnym rodzaju terenów, a więc MN/U, M/U, Uh, U, UT, UP – jako przeznaczenie dopuszczalne uwzględniono wyłącznie miejsca postojowe ( nie garaże). O garażach wspomina się w zakresie terenu MN/U i M/U poza przeznaczeniem dopuszczalnym - poprzez "dopuszczenie" ich lokalizacji, z tym, że jako wolnostojących lub dobudowanych (§ 7 ust. 2 pkt 7 i § 7 ust. 3 pkt 7 i § 7 ust. 4 pkt 7.). Natomiast jedynie w terenach, gdzie uwzględniono usługi ( M/U) – zawarto nadto zapisy o dopuszczeniu realizacji podziemnych parkingów ( § 7 ust.3 pkt 10, § 7 ust. 4 pkt 10, §7 ust. 5 pkt 9). Realizację podziemnych parkingów dopuszczono oczywiście także w terenach usług komercyjnych (Uh i U - § 8 ust. 1 pkt 11, § 8 ust. 2 pkt 9, § 8 ust. 3 pkt 9, § 8 ust. 6 pkt 10). W ocenie Sądu różnica jest więc zasadnicza: w terenie MW garaże generalnie umieszczono jako przeznaczenie dopuszczalne, zaś w terenach MN i M/U – jedynie dopuszczono garaże - jako wolnostojące lub dobudowane. Jest oczywistym, że przy takim sformułowaniu - w tych terenach (MN i M/U) nie przewiduje się garaży podziemnych (rozumianych jako część budynku w kondygnacji podziemnej). Natomiast tam, gdzie pojawiły się usługi, czy to jako funkcja terenu mieszana (mieszkaniowo- usługowa), czy to jako wyłączna funkcja usług komercyjnych – dopuszczono co do zasady parkingi podziemne. Trzeba w tym miejscu odróżnić garaż od parkingu podziemnego. Plan nie definiuje pojęcia parkingu. Niemniej odwołując się do cytowanego rozporządzenia, zgodnie z § 3 pkt 25 warunków technicznych – jeśli mowa o parkingu, należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Definicja parkingu, którą należy odnieść do wyrażenia "parking" używanego w Planie, nie jest zatem tym samym co "garaż", albowiem rozporządzenie w sprawie warunków technicznych nie używa tych pojęć zamiennie, ale rozłącznie. Reasumując: wszędzie tam, gdzie w Planie mowa o parkingu podziemnym – nie dopuszczono garaży jako przeznaczenia dopuszczalnego ( co najwyżej dopuszczono je osobno jako wolnostojące lub wbudowane). Nie sposób zatem twierdzić, jak czyni to skarga, że skoro gdzieś wyszczególniono parkingi podziemne, to znaczy, że w terenie MW, skoro nie ma o nich mowy - realizacja garażu podziemnego jest wykluczona. Albowiem parkingi podziemne są czymś innym w powziętej nomenklaturze niż garaże (tak w Planie, jak i w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych). Ponadto parkingi podziemne wyszczególniono wszędzie tam, gdzie w przeznaczeniu dopuszczalnym są miejsca postojowe ( nie garaże). Tymczasem w terenie MW wskazano garaże jako przeznaczenie dopuszczalne, co należy rozumieć szeroko wobec faktu, że nie zawężono go do garaży ":wolnostojących albo dobudowanych", a tylko dodatkowo dopuszczono "zespoły garaży" (poza przeznaczeniem dopuszczalnym). Nie jest zasadne powoływanie się przy tym przez skarżącą na wyrok WSA w Krakowie II SA/Kr 1030/19, albowiem dotyczył on innej sytuacji: mianowicie takiej, gdzie w terenie na którym zaplanowano inwestycję, garażu nie umieszczono w przeznaczeniu dopuszczalnym, a dopuszczono tylko garaże wolnostojące i dobudowane, co wykluczało możliwość realizacji garażu podziemnego. Z powyższych względów zarzut sprzeczności projektu budowlanego z Planem w ocenie Sądu nie jest trafny. Nie może zostać uwzględniony zarzut polegający na tym, że część opisowa PZT nie zawiera opisu układu komunikacyjnego, co uniemożliwia weryfikację pod kątem § 14 warunków technicznych ( czy dojazd i dojście do budynku mają wymagane szerokości). Projekt budowlany zawiera opis układu komunikacyjnego oraz dostępu do drogi publicznej /k.16 proj.bud./. Natomiast szerokości dojazdu i dojścia dają się łatwo odczytać z rysunku projektu zagospodarowania terenu /k.21 proj.bud./, z czego wynika, że dojazd ma szerokość 3,70m, a dojście 1,50m, co spełnia wymogi warunków technicznych. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 14 ust. 4 rozporządzenia WT, bo "PZT nie przewiduje zainstalowania oświetlenia elektrycznego dla dojścia i dojazdu do budynku wielorodzinnego od drogi publicznej, zapewniającego bezpieczne jego użytkowanie po zapadnięciu zmroku", należy w pełni podzielić w tym względzie stanowisko Wojewody Małopolskiego. Niewątpliwie bowiem oświetlenie stanowi część instalacji elektrycznej. W związku z tym przywołać należy następujące przepisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679 t.j., dalej "Rozporządzenie") § 15 ust. 2: 2. Część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa: 11) układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych - w przypadku objęcia ich zakresem projektu; 12) układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów - w przypadku objęcia ich zakresem projektu; Jak wynika z powyższego, PZT ma zawierać układ linii przewodów elektrycznych w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, ewentualnie wraz z przyłączami, jeśli projekt je obejmuje. W przypadku niniejszej sprawy sieci energetyczne są zaznaczone na rysunku PZT, wraz z przebiegami przyłączy. Natomiast co do szczegółów instalacji, Rozporządzenie wyodrębnia tzw. projekt techniczny, odnośnie którego wskazuje: § 22. Projekt techniczny sporządza się z uwzględnieniem § 3 ust. 1 i 2. § 23 Część opisowa projektu technicznego obejmuje co najmniej: 7) rozwiązania niezbędnych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: g) elektroenergetycznych § 24. Część rysunkowa projektu technicznego zawiera co najmniej 1) rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, w tym widok dachu lub przekrycia oraz przekroje i elewacje, a dla obiektu liniowego - przekroje poprzeczne i podłużne (profile), przeprowadzone w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego, niezawarte w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego konieczne do przedstawienia: a) rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych oraz rozwiązań materiałowych obiektu budowlanego i jego powiązania z podłożem oraz przyległymi obiektami budowlanymi, b) położenia sytuacyjno-wysokościowego i skrajnych parametrów instalacji i urządzeń technologicznych, związanych lub mających wpływ na konstrukcję obiektu budowlanego, funkcjonowanie instalacji i urządzeń oraz bezpieczeństwo ich użytkowania. Jak zatem słusznie wskazuje Wojewoda, szczegóły instalacji takiej jak oświetlenie, są przedmiotem projektu technicznego. Rzecz jednak w tym, że projekt ten nie stanowi przedmiotu badania organów administracji architektoniczno – budowlanej ani Sądu. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t.j.) Projektant zapewnia sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Przepis art. 20 ust. 2 p.b. wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Ustawodawca konsekwentnie przyjął, iż zakres tej weryfikacji pokrywa się z ograniczeniem zakresu kontroli ze strony organu administracji. Sprawdzenie przez organ architektoniczno-budowlany zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jak i weryfikacja przez uprawnionego projektanta projektu architektoniczno - budowlanego w zakresie jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, musi oczywiście być dokonywana przez każdy z tych podmiotów, poprzez pryzmat takich przepisów, w tym techniczno-budowlanych, które dotyczą kwestii regulowanych w poszczególnych częściach projektu. Inne bowiem przepisy, w tym techniczno-budowlane odnoszą się do koniecznych elementów projektu zagospodarowania terenu inwestycji, a inne regulują kwestie objęte projektem architektoniczno-budowlanym ( wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 czerwca 2016 r. II SA/Go 355/16, LEX nr 2067834 ). W aktualnym stanie prawnym i wobec uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego brak jest podstawy prawnej dla dokonywania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia związane z zagospodarowaniem działki lub terenu, a dotyczące projektu architektoniczno-budowlanego, bowiem pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek odpowiednio opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny między innymi z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 20 ust. 1 pkt i ust. 2 ustawy - Prawo budowlane) –tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2023 r. II SA/Po 887/22 LEX nr 3604170 . Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt (art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 4 p.b.). Organ nie ma zaś uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego, w tym oceny konkretnych rozwiązań projektowych w zakresie ich zgodności z zasadami wiedzy technicznej (wyrok NSA z dnia 13 lipca 2021 r. II OSK 2993/18, LEX nr 3197802 ). Wobec tego także ten zarzut jest bezzasadny. Końcowo należy jeszcze wskazać, że w kontrolowanej decyzji Wojewoda szczegółowo odniósł się do kwestii spełnienia warunków Planu miejscowego oraz warunków technicznych projektu budowlanego. Rozważania te Sąd w pełni podziela jako prawidłowe. Z wymienionych przyczyn, skoro nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu.