II SA/Kr 507/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2008 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Pani L. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak [...]. Decyzja tą Wojewoda uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...], znak [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Państwu L. P. i A. P. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w K. zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] P. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając swój wniosek brakiem reakcji organu na jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i niewstrzymaniem z urzędu przez organ jej wykonania pomimo, że nie zachodzą okoliczności rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności natomiast stosownie do § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy w istocie tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania się, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie i jednocześnie zostaje na niego nałożony obowiązek, czy wreszcie aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, uwagi do art. 61). Zaskarżona decyzja Wojewody nie jest decyzją, która kwalifikuje się do dobrowolnego bądź przymusowego wykonania, bądź wymaga wykonania. Nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, nie stwarza więc żadnych skutków w postaci wyżej określonej i dla swojego bytu nie wymaga jakichkolwiek czynności, bądź zachowań. Z powyższych względów należało w oparciu o przepis art. 61 § 3 i § 4 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.