II SA/Kr 510/13

Kraków, dnia 27 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. F. i A. F. na postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 510/13 poprzez wpisanie prawidłowego nazwiska skarżących tj. "R. F." i "A. F." w miejsce błędnie wpisanego "R. F." i "A. F." oraz w uzasadnieniu tego postanowienia w wersie 2 od góry poprzez wpisanie prawidłowego nazwiska skarżących tj. "R. F." i "A. F." w miejsce błędnie wpisanego "R. F." i "A. F.". W myśl art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przy sporządzaniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 24 czerwca 2013 r. doszło do omyłkowego wpisania nazwiska skarżących "F." zamiast "F.". Z akt przedmiotowej sprawy, w tym z treści skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych wynika, że prawidłowe nazwisko skarżących to R. F. i A. F.. Tym samym należy stwierdzić, że w komparycji postanowienia oraz w jego uzasadnieniu na stronie 1 wers 2 od góry wystąpiła oczywista omyłka pisarska, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 i art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.