II SA/Kr 511/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "E" sp. z o.o. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 stycznia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało na skutek skargi "E" sp. z o.o. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 stycznia 2010 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego garażu podziemnego w budynku przy ul. [...] w K. poprzez wykonanie: rozbiórki wykonanych schodów betonowych, rozbiórki wszystkich nowo wykonanych ścian działowych wydzielających przestrzeń pomieszczenia garażu podziemnego na zaplecze gastronomiczne, rozbiórki węzła sanitarnego wraz z nowo wykonanymi instalacjami wewnętrznymi oraz rozbiórki windy kuchenno - towarowej wykonanej w poziomie garażu podziemnego. W złożonej skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody majątkowej, w związku z nakazem wykonania szeregu robót budowlanych na koszt skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną w przepisie art. 61 p.p.s.a. jest wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, także w sytuacji zaskarżenia tej decyzji przez stronę postępowania administracyjnego. Wstrzymanie wykonalności decyzji jest zatem wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Sąd wniosek taki może uwzględnić jeżeli po analizie wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, że skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został szeroko uzasadniony, to jednak stwierdzić należy, że konieczność wykonania nakazanych w zaskarżonej decyzji robót wiązać się będzie z poniesieniem przez skarżącą spółkę znacznych kosztów. Wykonanie tej decyzji może zatem narazić skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodować trudne do odwrócenia skutki. W związku z powyższym, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.