II SA/Kr 511/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Beata Łomnicka SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi kasacyjnej A. C. i G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] lipca 2017 roku sygnatura akt II SA/Kr [...] w sprawie ze skargi A. C. i G. P. na postanowienie Wojewody z dnia 30 stycznia 2017 roku, znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 4 lipca 2017 roku sygnatura akt II SA/Kr [...]; II. uchyla zaskarżone postanowienie; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. C. i G. P. solidarnie kwotę [...]zł. (tysiąc sto pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 roku wydanym do sygnatury II SA/Kr 511/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. C. i G. P. na postanowienie Wojewody z dnia 30.01.2017r. nr [...], którym Wojewoda uchylił w całości postanowienie Starosty [...] z 10.08.2016 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania i w tym zakresie na postawie art. 149 § 1 kpa wznowił na wniosek Ż. K. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z 13.04.2016 r., znak: [...] Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Starosta K. postanowieniem z 10.08.2016 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z 13.04.2016 r., znak: [...], wydanej dla A. C. i G. P. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W zażaleniu na powyższe postanowienie Ż. K. podniosła, że jako współwłaścicielka działki nr [...] (bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną nr [...]) oraz działki nr [...] winna być stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę pięciu budynków z uwagi na usytuowanie ich ścian z otworami drzwiowymi w odległości 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną; brak możliwości parkowania samochodu przed garażem, co skutkuje koniecznością parkowania na drodze dojazdowej do jego posesji; zalewanie sąsiednich nieruchomości z uwagi na brak zbiornika gromadzącego wodę deszczową wraz z instalacją rozsączającą (konieczne przy tak zagęszczonej zabudowie) oraz generowanie uciążliwości i sporów z ekipami budowlanymi już na etapie realizacji inwestycji (utrudniony dostęp śmieciarek i innych pojazdów, np. Straży Pożarnej i karetki pogotowia), zagrożenie porządku publicznego i bezpieczeństwa. Ponadto zatwierdzone projekty budowlane są niezgodne: z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie: kształtu dachu budynku (§13 ust. 7.3 MPZP), nowoczesnego charakteru projektowanej zabudowy (§13 ust. 1 MPZP), odpowiedniej ilości miejsc postojowych - brak miejsca przed garażem na wymagane drugie miejsce postojowe (§13 ust. 6.6 MPZP), zbyt małej powierzchni działki na sytuowanie 5 budynków - około 400 m2 na każdy dom (§14 ust. 1 MPZP), wskaźnik zabudowy terenu większy niż 40% (§16 pkt 4.1 MPZP), nie zapewnienie minimum 60% powierzchni terenu inwestycji jako biologicznie czynnej (§16 ust. 4.4 MPZP); z warunkami technicznymi w zakresie: zbyt małej odległości zewnętrznego miejsca postojowego i projektowanych budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. Występuje problem ograniczenia dopływu światła dziennego, zacieniania budynków mieszkalnych usytuowanych na nieruchomościach sąsiednich, zasłaniania widoku, przenikania kurzu, dymu i zapachów oraz proponuje ograniczenie zakresu inwestycji do budowy 4 budynków mieszkalnych oraz budowę odprowadzenia wody deszczowej z całej inwestycji. Postanowieniem z dnia 30.01.2017r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie na postawie art. 149 § 1 kpa wznowił na wniosek Ż. K. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z 13.04.2016 r., znak: [...] W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji określając obszar oddziaływania V etapu przedmiotowej inwestycji, nie uwzględnił przepisu § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422) w zakresie stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. Zaprojektowane miejsce postojowe przed garażem budynku B5 musi mieć długość minimum 5 m, co oznacza, że częściowo znajduje się ono na terenie sąsiedniej działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącej. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki (rys. nr [...], strona 18 projektu budowlanego), budynek B5 zlokalizowany jest w odległości 3,0 m od północno-zachodniej granicy działki nr [...]. Natomiast ściana tego budynku z bramą garażową znajduje się w odległości mniejszej niż 5,0 m. Potwierdza to rzut parteru (rys. nr [...], strona [...]), na którym zwymiarowano odległość osi ściany z bramą od osi ściany z wejściem do budynku jako 95 cm, co oznacza, że ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości około 3,95 m od granicy z działką nr [...]. Zatem Ż. K. posiada indywidualny, konkretny i obiektywnie sprawdzalny interes prawny uprawniający do uczestnictwa w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr [...] z 13.04.2016 r. Natomiast analiza wszystkich zarzutów skarżącej, nastąpi na merytorycznym etapie postępowania prowadzonego przez organem I instancji, który w decyzji wydanej na podstawie art. 151 kpa po uwzględnieniu uwag stron, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia ustosunkuje się do wszystkich merytorycznych zarzutów. Zgodnie z procedurą wznowienia postępowania szczegółowe badanie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i ustalenie kręgu stron postępowania winno być ponownie przeprowadzone po wznowieniu. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli A. C. oraz G. P., zarzucając naruszenie: art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego polegającej na błędnym odczytaniu projektu budowlanego oraz pominięciu istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie zmiany wydanego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podano, iż dokładna analiza projektu budowlanego zatwierdzonego wraz z pozwoleniem na budowę z dnia 13.04.2016 r., znak: [...] wskazuje, że miejsce postojowe, na które powołuje się Wojewoda znajduje się w całości na działce nr [...] i nie wkracza na działkę nr [...]. Błędnie organ II instancji odczytał z projektu zagospodarowania działki lub terenu orientację miejsca postojowego. Przyjął bowiem, że jego usytuowanie jest prostopadłe do działki nr [...], podczas gdy projekt budowlany przewiduje miejsce postojowe usytuowane równolegle do działki nr [...]. Tym samym, skoro ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy z działką nr [...], to ta odległość pomniejszona została o szerokość miejsca postojowego (2,3 m), a nie o jego długość (5 m). Tym samym miejsce postojowe nie zostało zaprojektowane częściowo na działce nr [...], lecz w całości na działce nr [...]. Niezależnie od powyższego w chwili wydania postanowienia Wojewody z dnia 30.01.2017 r., w obrocie prawnym nie funkcjonowała już decyzja Starosty [...] z dnia 13.04.2016 r., znak: [...] w zakresie, w jakim została poddana ocenie przez Wojewodę w sprawie o wznowienie postępowania. Starosta [...] bowiem decyzją z dnia 28.10.2016 r., znak: [...] zmienił ostateczne pozwolenie na budowę z dnia 13.04.2016 r., znak: [...] m.in. w zakresie projektu zagospodarowania dotyczącego zmiany lokalizacji budynku poprzez przesunięcie go o 1m w kierunku granicy południowej (w głąb działki). Tym samym wraz z wydaną decyzją z dnia 28.10.2016 r. ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 5 m od granicy z działką nr [...] a zatem nie ulega wątpliwości, że Ż. K. nie posiada indywidualnego, konkretnego i obiektywnie sprawdzalnego interesu prawnego uprawniającego do uczestnictwa w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia 13.04.2016 r., zmienioną ostateczną decyzją z dnia 28.10.2016 r., znak: [...], ponieważ miejsce postojowe w całości zostało zlokalizowane na działce nr [...], pomimo że wraz z przesunięciem budynku zmieniła się orientacja miejsca postojowego z równoległej na prostopadłą do działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż o ile uwzględnia ocenę skarżących co do usytuowania miejsca postojowego, to nie ma to znaczenia dla sprawy, gdyż po zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę, organ I instancji de facto działał nieprawidłowo nie uwzględniając tej zmiany, co oznacza wadliwość jego decyzji. Z kolei Ż. K. złożyła nowy wniosek o wznowienie co do zmienionej decyzji i uwzględnienie skargi odebrałoby jej, przy przyjęciu rozpatrywania tylko wniosku co do pierwotnej decyzji, prawo do żądania wznowienia postępowania. Oddalając skargę, w motywach rozstrzygnięcia uzasadnienia wyroku z dnia 4 lipca 2017 roku, sygnatura II SA/Kr 511/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zgodnie z art. 149 § 1, § 3 i § 4 kpa zarówno wznowienie, jak i odmowa wznowienia postępowania następują w drodze postanowienia, jednakże zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że zamiarem ustawodawcy było przyznanie uprawnień procesowych do kwestionowania w drodze instancyjnej jedynie rozstrzygnięcia odmawiającego uwzględnienia wniosku o wznowienie. Z uwagi na to, w ocenie Sądu, po stronie skarżących brak jest interesu prawnego do kwestionowania zaskarżonego postanowienia, gdyż dotyczy ono wznowienia postępowania, a jak wskazano wyżej na postanowienie o wznowieniu zażalenie nie przysługuje. Zgodnie natomiast z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest podmiot, który posiada interes prawny do zakwestionowania aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie o ile wznowienie nastąpiło po zażaleniu Ż. K., więc formalnie prawo do skargi przysługuje, lecz nie występuje interes prawny po stronie A. C. oraz G. P.. Oceny tej nie zmienia fakt, że postanowienie o wznowieniu postępowania zostało wydane przez organ II instancji na skutek rozpatrzenia zażalenia Ż. K. od postanowienia o odmowie wznowienia. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści, poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Postanowienie to jest tylko aktem procesowym, nierozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Należy podkreślić, że rozdział 12 kpa "Wznowienie postępowania", a konkretnie art. 149 § 1, wyraźnie nie przewiduje zaskarżenia postanowienia o wznowieniu postępowania – por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 250/16. Ponadto Sąd wskazał, że niezależnie od powyższego, skarżone rozstrzygnięcie organu II instancji mimo wadliwego uzasadnienia jest prawidłowe, a uchybienia w zakresie uzasadnienia jak i podnoszone przez skarżących, nie miały wpływu na wynik sprawy. Interes prawny Ż. K. jako strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę wynika z usytuowania spornej inwestycji w stosunku do jej działki nr [...]. Przy określaniu obszaru oddziaływania nie uwzględniono § 23 i 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422) w zakresie usytuowania śmietnika i trzepaka, co do których wymagana jest odległość co najmniej 10 m. Przepisy te wyraźnie wskazują, iż warunki dotyczące spornego pozwolenia na budowę będą miały wpływ na kwestie usytuowania śmietnika i trzepaka na działce wnioskodawczyni np. przy granicy działki ze względu na konieczność zachowania odległości wymaganych wyżej powołanymi normami. Dlatego jej działka znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji zarówno przed, jak i po zmianie projektu. Z powyższych przyczyn Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2017 r. wnieśli skarżący: A. C. i G. P., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane (dalej: pr. bud.) w zw. z § 23 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] w zakresie usytuowania śmietnika, a więc działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. 2. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (dalej: pr. bud.) w zw. z § 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] w zakresie usytuowania trzepaka, a więc działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. 3. przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. art. 50 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżącym nie przysługuje interes prawny do wniesienia skargi od postanowienia organu II instancji uchylającego postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania i orzekającego o wznowieniu postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 4. przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostrzeżenie niewłaściwego zastosowania przez organ II instancji tego przepisu i przyjęcie przez Sąd, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazali, że naruszenie przez WSA w Krakowie przepisów prawa materialnego polega na niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] w zakresie potencjalnego usytuowania na tej działce śmietnika, a w konsekwencji przyjęciu, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. WSA w Krakowie oparł się na treści przepisu § 23 ust. 1 war. tech., zgodnie z którym odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. W ocenie skarżących nie sposób się zgodzić z argumentacją zawartą w zaskarżonym wyroku, ponieważ mając na uwadze tylko treść § 23 ust. 1 war. tech. nie byłoby możliwe wykonanie na działce nr [...] śmietnika w odległości mniejszej niż 10 metrów od okien i drzwi budynku objętego pozwoleniem na budowę (działka nr [...]). Po pierwsze dlatego, że uniemożliwia to usytuowanie budynku mieszkalnego na działce nr [...], w tym okien i drzwi znajdujących się w tym budynku. Po drugie dlatego, że § 23 ust. 1 war. tech. narzuca obowiązek zachowania odległości 3 metrów od granicy działki, a więc sytuując śmietnik na działce nr [...] właściciel (uczestnik niniejszego postępowania) musiałby zachować odległość 3 metrów od granicy z działką nr [...]. Zatem to nie inwestycja planowana na działce nr [...] i objęta pozwoleniem na budowę, wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...], lecz usytuowanie budynku mieszkalnego na działce nr [...]/ [...] oraz sąsiedztwo działki nr [...]/ [...]. Co jednak najważniejsze, Sąd I instancji zupełnie pominął treść § 23 ust. 3 war. tech. Zgodnie z tym przepisem w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości określonych w ust. l od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też przy linii rozgraniczającej od strony ulicy. Zarówno należącą do Skarżących działka nr [...], jak i działka Uczestnika nr [...] znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Na każdej z tej działek realizowana jest inwestycja w postaci budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Tym samym Uczestnik, w oparciu o § 23 ust. 3 war. tech. może sytuować śmietnik na swojej działce w odległości 3 metrów od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a więc budynek na działce nr [...], którego ściana znajduje się w odległości 4 metrów od granicy z sąsiednią działką drogową w żaden sposób nie ogranicza zagospodarowania działki nr [...] w zakresie lokalizacji na tej działce śmietnika. Działka nr [...] nie znajduje się zatem w obszarze oddziaływania planowanej na działce nr [...] inwestycji. Ponadto Sąd l instancji przyjął w swych rozważaniach, że ściana z drzwiami budynku objętego pozwoleniem na budowę usytuowana jest w odległości mniejszej niż 10 metrów od granicy działki nr [...], podczas gdy § 25 war. tech. wprowadza normę przewidującą obowiązek zachowania przy sytuowaniu trzepaka odległość 10 metrów od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. WSA w Krakowie oparł się na treści przepisu § 25 war. tech., zgodnie z którym przy budynkach wielorodzinnych trzepaki należy sytuować przy miejscach do gromadzenia odpadów stałych, z zachowaniem odległości nie mniejszej niż 10 m od okien i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zdaniem skarżących nie sposób się zgodzić z argumentacją zawartą w zaskarżonym wyroku, ponieważ mając na uwadze treść § 25 war. tech. ma on zastosowanie do zagospodarowania działek przy budynkach wielorodzinnych. Zarówno należąca do Skarżących działka nr [...], jak i działka Uczestnika nr [...] znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Na każdej z tej działek realizowana jest inwestycja w postaci budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Tym samym do potencjalnej budowy trzepaka na działce nr [...] nie znajduje zastosowania § 25 war. tech., a więc na podstawie tego przepisu nie sposób przyjąć ograniczenia w zagospodarowaniu działki Uczestnika. Tym samym Uczestnik nie musi zachowywać odległości przewidzianej w § 25 war. tech., a więc budynek na działce nr [...], którego ściana znajduje się w odległości 4 metrów od granicy z sąsiednią działką drogową w żaden sposób nie ogranicza zagospodarowania działki nr [...] w zakresie lokalizacji na tej działce trzepaka. Działka nr [...] nie znajduje się zatem w obszarze oddziaływania planowanej na działce nr [...] inwestycji. Naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. art. 50 § 1 p.p.s.a. polega na niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, że Skarżącym nie przysługuje interes prawny do wniesienia skargi od postanowienia organu II instancji uchylającego postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania i orzekającego o wznowieniu postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 i § 4 k.p,a.). W postanowieniu z 24.08.016 r., sygn. akt: II OSK 1977/16 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sytuacji gdy wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nastąpiło na skutek rozpoznania przysługującego środka zaskarżenia od postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, to na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest ono bowiem postanowieniem organu II instancji wydanym wskutek uwzględnienia środka zaskarżenia od postanowienia, na które - ze względu na jego przedmiot - przysługiwało zażalenie. Spełnia zatem kryteria z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Jest oczywiste przy tym, że kryterium dopuszczalności zażalenia może dotyczyć tylko postanowienia organu I instancji. Co więcej, żaden przepis nie wprowadza ograniczenia w zakresie prawa do wniesienia skargi przez skarżących na postanowienie Wojewody z dnia 30.01.2017 r. Dodano przy tym, że WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 06.07.2017 r. sygn. akt: II SA/Kr 512/17, dotyczącym tego samego pozwolenia na budowę i wniosku o wznowienie innego ze współwłaścicieli działki nr [...] nie miał wątpliwości co do tego, że Skarżącym przysługuje interes prawny uzasadniający zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia organu II instancji uchylającego postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania i orzekającego o wznowieniu postępowania. W zakresie naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego podniesiono, niedostrzeżenie niewłaściwego zastosowania przez organ II instancji tego przepisu i przyjęcie przez Sąd, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, jest konsekwencją błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego i dokonanej przez Sąd interesu prawnego osoby wnoszącej wniosek o wznowienie postępowania. Błędy te doprowadziły do akceptacji przez Sąd wadliwie zastosowanego przez organ II instancji przepisu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 179a ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. W ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wniesiona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż jej podstawy są oczywiście usprawiedliwione. W zakresie interesu prawnego skarżących do wniesienia skargi wskazać należy, że w szczególności z postanowienia NSA z dnia 24.08.2016 roku, sygnatura akt II OSK 1977/16 wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości, że postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego nie należy do kategorii postanowień kończących postępowanie, ani do kategorii rozstrzygających sprawę co do istoty. Choć zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 i § 4 K.p.a.), to w przedmiotowym wypadku wydanie zaskarżonego skargą rozstrzygnięcia nastąpiło na skutek rozpoznania przysługującego środka zaskarżenia od postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W ocenie NSA na postanowienie wydane w takim trybie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest ono bowiem postanowieniem organu II instancji wydanym wskutek uwzględnienia środka zaskarżenia od postanowienia, na które - ze względu na jego przedmiot - przysługiwało zażalenie. Spełnia zatem kryteria z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W sytuacji dopuszczalności wniesienia skargi na takie postanowienie, skarżącym A. C. i G. P., inwestorom zamierzenia, co do którego wydano pozwolenie na budowę, przysługuje interes prawny w postępowaniu dotyczącym wznowienia tego postępowania, a zatem posiadają oni interes prawny we wniesieniu skargi na takie postanowienie. W zakresie przepisów techniczno budowlanych należy zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej, że § 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy sytuowania trzepaków przy budynkach wielorodzinnych, a w przedmiotowym wypadku mamy do czynienia z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Co się tyczy sytuowania pojemników i kontenerów na odpady stałe to zgodnie z § 23 ust. 1 w/w rozporządzenia ich odległość powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. W myśl ust. 3 powołanego przepisu zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości określonych w ust. 1 od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też przy linii rozgraniczającej od strony ulicy. Analiza projektu zagospodarowania terenu wskazuje zatem, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadza dla skarżącej ograniczeń w tym zakresie, a wynikają one z faktu, że jej działka nr [...] graniczy bezpośrednio z działką drogową, co wymusza odsuniecie takich pojemników od granicy z tą działką o co najmniej 2 metry. Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie o czym orzeczono w pkt. I wyroku. Przechodząc do oceny skargi należy wskazać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 1066) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako ppsa), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 30.01.2017r. nr [...], którym Wojewoda uchylił w całości postanowienie Starosty [...] z 10.08.2016 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania i w tym zakresie na postawie art. 149 § 1 kpa wznowił na wniosek Ż. K. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z 13.04.2016 r., znak: [...] Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jak już wyżej wywiedziono, zaskarżone postanowienie należy do kategorii wymienionej w tym przepisie. Rozważania należy poprzedzić uwagami natury ogólnej odnośnie specyfiki postępowania wznowienionego. Otóż postępowanie administracyjne, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie, organ bada czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz 145a kpa oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa, a także czy wnoszący poddanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Kwestią dyskusyjną jest jednak uprawnienie do badania przez organ przymiotu strony na wczesnym, wstępnym etapie, w sytuacji, kiedy wnoszący podanie o wznowienie postępowanie powołuje się na brak swojego udziału w postępowaniu (145 § 1 pkt 4 kpa), a tym samym uprawnienie do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania już na tym etapie z powołaniem się na tą okoliczność, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W sytuacji takiej organ administracji, przymiot strony podmiotu składającego podanie, powinien badać jako przyczynę wznowienia – a zatem po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z zasady bowiem z wnioskiem takim występują podmioty pominięte przez organy administracji w ustalaniu kręgu stron danego postępowania administracyjnego, a które stoją na stanowisku (zasadnie lub niezasadnie), iż w postępowaniu tym powinny brać jako strony udział. Przyznanie lub odmowa przyznania statusu strony takiemu podmiotowi rozstrzyga o tym czy zaszła wskazana w art. 145 1 pkt 4 kpa przyczyna wznowienia postępowania i z uwagi na tą okoliczność ustalenia, co do posiadania przymiotu strony przez wnoszącego podanie o wznowienie, powinno nastąpić w pełnowymiarowym postępowaniu administracyjnym a nie na wstępnym, formalnym jego etapie. Wyjątkiem od tej reguły może być ocena organu dokonana w oparciu o treść samego podania. Otóż jeżeli z tej treści w sposób ewidentny, nie budzący żądnej wątpliwości wynika, że pochodzi ono od podmiotu nie będącego stroną postępowania - co musi wynikać z samych twierdzeń w nim zawartych a nie z odmiennej oceny prawnej danego stanu faktycznego - organ może wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Organ ma zatem podstawy wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, negatywnie oceniając przymiot strony przez wnoszącego o wznowienie postępowania, jedynie wtedy, gdy okoliczność ta nie budzi żadnych wątpliwości. Konkludując, w ocenie sądu, jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zaprezentowane wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnym (por. wyrok NSA z 17.04.2012r., II OSK 191/12, wyrok NSA z 5.04.2017r., sygn. akt I OSK 2214/16, wyrok NSA z 19.05.2017 r., sygn. II OSK 2411/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Wojewoda uchylił postanowienie Starosty [...] i wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] nr [...] z 13.04.2016 r., znak: [...] Organ II instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na błędnym odczytaniu projektu zagospodarowania działki i założeniu, że spełnienie warunków wynikających z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wymiarów miejsca postojowego, oznacza, że miejsce takie znajduje się częściowo na terenie sąsiedniej działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącej. Powyższe ustalenie nie odpowiada jednak prawdzie, co przyznał zresztą organ II instancji w odpowiedzi na skargę. Dokładna analiza przedłożonego projektu pozwala bowiem na stwierdzenie, że usytuowanie przedmiotowego miejsca postojowego nie jest prostopadłe, a równolegle do działki nr [...]. Oznacza to, że skoro ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy z działką nr [...] to ta odległość pomniejszona została o szerokość miejsca postojowego (2,3 m), a nie o jego długość (5 m). Tym samym, sąd podziela stanowisko, że miejsce postojowe nie zostało zaprojektowane częściowo na działce nr [...], lecz w całości na działce nr [...]. Kwestią odrębną pozostaje, czy takie zaprojektowanie miejsca postojowego pozwala na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, innymi słowy czy możliwe jest wykonanie manewru parkowania, jak również, czy spełnia warunki w zakresie wynikające z § 19 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Zagadnienia te są jednak bez znaczenia dla oceny interesu prawnego skarżącej i nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Powyższe ustalenia przesądzają o wadliwości zaskarżonego postanowienia Wojewody jako naruszającego art. 7 i art. 77 kpa. Należy także podzielić stanowisko, przedstawione zarówno w skardze jak i w odpowiedzi na skargę, że rozważania zawarte w zaskarżonym postanowieniu straciły swoje znaczenie w kontekście wydania przez Starostę K. decyzji z dnia 28.10.2016 r., znak: [...], którą zmienił ostateczne pozwolenie na budowę z dnia 13.04.2016 r., znak: [...] m.in. w zakresie projektu zagospodarowania dotyczącego zmiany lokalizacji budynku poprzez przesunięcie go o 1m w kierunku granicy południowej (w głąb działki). Tym samym wraz z wydaną decyzją z 28.10.2016r. ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 5 m od granicy z działką nr [...]. Skutkiem wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej w tej części decyzję o pozwoleniu na budowę jest, że pozostawione zostały bez zmian pozostałe warunki zawarte w pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę nie eliminuje z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, a jedynie zmienia to pozwolenie w określonej części (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z 28.04.2014r., sygn. II SA/Kr 1413/14). Zatem wobec oczywistej wadliwości postanowienia organu II instancji, skarga podlegała uwzględnieniu. Wydając ponowne rozstrzygnięcie w sprawie Wojewoda dokona ponownego rozpoznania zażalenia Ż. K., przy uwzględnieniu oceny prawnej przedstawionej w niniejszym postępowaniu oraz aktualnego stanu faktycznego i prawnego. Okoliczności wskazane przez Wojewodę odnośnie tego, że Ż. K. złożyła nowy wniosek o wznowienie co do zmienionej decyzji i uwzględnienie skargi odebrałoby jej, przy przyjęciu rozpatrywania tylko wniosku co do pierwotnej decyzji, prawo do żądania wznowienia postępowania, nie mogą skutkować utrzymaniem w obrocie prawnym oczywiście wadliwego postanowienia, które jest kontrolowane przez sąd na płaszczyźnie legalności. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak pkt. I i II sentencji wyroku na podstawie art. 179a p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. art. 179a p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi, kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego za I instancję, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, kwota [...]zł tytułem uiszczonej przez skarżących opłaty od wniosku o uzasadnienie, kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi kasacyjnej, kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego za II instancję, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 2 lit. b w/w rozporządzenia oraz kwota [...]zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej od pełnomocnictw.