II SA/Kr 517/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 lutego 2025 r. nr SKO.ZP/415/556/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz K. M. kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 517/25 UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 11 października 2024 r., znak: AU-02-4.6730.2.40.2024.MKN, ustalił P. C. i J. C. warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z zagospodarowaniem terenu, miejscami postojowymi i infrastrukturą techniczną na działkach: nr [...] (część) i nr [...] obr[...] P. oraz zjazdem na częściach działek: nr [...] i nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 7 lutego 2025 r., znak: SKO.ZP/415/556/2024, wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. M., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że część działki nr [...] i działki nr [...] przylega do drogi wewnętrznej biegnącej od ul. [...], z której planowany jest główny wjazd i wejście na teren inwestycji, więc stanowi front działki, ale z uwagi na szerokość (ok. 5 m; 3 x 5 = 15 m) dla granic obszaru analizowanego przyjęto 50 m. Teren ma pośredni dostęp do drogi publicznej kategorii gminnej (ul. [...]) przez ulicę [...] oraz przez działki: nr [...], nr [...] i nr [...]. Inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich (nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]). Funkcjami istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym są: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, drogi wewnętrzne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Teren jest położony w rejonie między ulicami: [...] w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym zabudowa ta posiada wbudowane usługi, zrealizowane jako wolnostojące lub w ramach zespołów zabudowy. Nowej linii zabudowy nie wyznaczono ze względu na lokalizację w terenie zdecydowanie oddalonym od działki drogowej, w głębi terenu zabudowanego i "na tyłach" istniejącej zabudowy. Wskaźniki zabudowy w obszarze analizowanym mieszczą się w przedziale 11-29%, zaś średnia wynosi ok. 21%. W analizie stwierdzono, że istniejąca zabudowa jest zróżnicowana i dlatego przyjęto inny sposób wyznaczenia wskaźnika niż w oparciu o wartości średnie: od 10% do 22%. Szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi od 8 do 26 m, przy czym dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek nr [...] i nr [...] (działki sąsiednie) wynosi około 16,5 m. Ogólna średnia wynosi 12 m z tolerancją 20%, co daje przedział 9,6-14,4 m. Nie jest zasadne wyznaczenie szerokości elewacji frontowej zgodnie ze średnią z uwagi na zróżnicowanie zabudowy obszaru analizowanego, toteż przyjęto przedział 9,6-17 m. Wysokości budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane i kształtują się od około 3,3 m do około 10 m. Średnia wysokość elewacji jej gzymsu/attyki, okapu wyniosła około 4m, dla kalenic około 8 m, a dla górnych krawędzi attyk/gzymsów 9 m. Przyjęta wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale (6-9 m) to wartość z jednej strony niższa od średniej wysokości w obszarze analizowanym, a z drugiej strony średnia wysokość górnych krawędzi attyk/gzymsów. Geometria dachów w obszarze analizowanym jest zróżnicowana. Skoro występują dachy płaskie, w tym jednospadowe i wielospadowe, o kątach nachylenia połaci do 7°, bądź połaciowe dwuspadowe o kątach nachylenia połaci od około 20° do około 45°, to taki też rodzaj dachu w postaci dachu płaskiego ograniczonego attyką oraz dopuszczenie dachu w formie tarasu użytkowego wyznaczono. W skardze K. M. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, zwłaszcza w zakresie architektury; 2) art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie walorów architektonicznych i krajobrazowych; 3) art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. przez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności przez ograniczenie możliwości zabudowy; 4) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez brak kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy; 5) art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony; 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że budynek mieszkalny z dachem płaskim złożony z dwóch brył o zróżnicowanych wysokościach i wysokości górnej krawędzi attyki do 9,0 m narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i doprowadzi do nadmiernego zacienienia sąsiednich nieruchomości. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się budynki jednorodzinne wolnostojące o jednej lub dwóch kondygnacjach głównie z dachami dwuspadowymi (co zmniejsza zacienienie) o wysokości 5,59 m na działce nr [...], o wysokości 6,66 m na działkach nr [...], [...], [...] i o wysokościach 9,03 m i 6,30 m na działce nr [...]. W obszarze analizowanym znajduje się tylko jeden budynek z dachem płaskim o wysokości do attyki 7,2 m, który w górnej części ma wyjście na dach stanowiące niewielką bryłę. Przyjęcie w analizie istnienia budynku złożonego z dwóch brył o zróżnicowanych wysokościach z wysokością górnej attyki do 9 m przy braku ograniczenia wielkości bryły górnej (np. w postaci świetlika o pow. około 5% pow. dachu), będzie skutkowało zaburzeniem w określaniu średniej wysokości budynków. Z opracowania sporządzonego na zlecenie skarżącego przez uprawnionego geodetę wynika, że średnia wysokość dla górnych krawędzi attyk/gzymsów wynosi 7,95 m, czyli jest o 1,05 m mniejsza od średniej w analizie. Następnie podniósł, że grubość flamastra przy oznaczaniu granic działki inwestycyjnej na mapie ewidencyjnej zatarła rzędne 236,55 i 236,90, a z decyzji błędnie wynika, że najniższy punkt wynosił 237,08. Różnica prawie 0,5 m może w przyszłości wpłynąć na ukształtowanie terenu ze szkodą dla działek sąsiednich. Wreszcie wskazał, że tak duża inwestycja będzie zalewać działki sąsiednie (problem z przesiąkaniem wód opadowych z powodu nieprzepuszczalnych warstw gliny i iłów), toteż inwestor powinien odprowadzać wody opadowe w oparciu o instalację kanalizacyjną/kanał zlokalizowaną m.in. na działce nr [...] bez możliwości alternatywnego zagospodarowania do szczelnych zbiorników retencyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że skarżący zlecił opracowanie już po załatwieniu sprawy, zaś kwestie zacienienia i zakłócenia gospodarki wodnej będą roztrząsane przy pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo, zgodnie z art. 134 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia u.p.z.p., w brzmieniu uwzględniającym treść art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.), dalej zwaną ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej: "2. Do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1." Przepis ten – jako przepis przejściowy- został tak skonstruowany, aby w okresie od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, a przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie, możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy na dotychczasowych zasadach - bez konieczności sięgania do studium (które wciąż obowiązuje) i planu ogólnego (który jeszcze nie musiał zostać uchwalony). Nie stosuje się zatem np. art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, albowiem art. 61 ust. 1 pkt. 1a stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (...) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy. Obszary uzupełnienia zabudowy, o których mowa w art. 13a ust. 4 u.p.z.p., to jeden z (fakultatywnych) elementów planu ogólnego. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy zmieniającej: "Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe.". Tym samym do 31 grudnia 2025 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego każdej z gmin jest aktem obowiązującym, o ile oczywiście wcześniej nie zostanie uchwalony plan ogólny. A skoro tak, to przepisy właściwe dla ustalenia warunków zabudowy w okresie od wejścia w życie ustawy zmieniającej do 31 grudnia 2025 r. czyli do daty utraty mocy obowiązującej przez Studium, ustala się na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.). Po ustaleniu właściwego dla sprawy stanu prawnego dalej wskazać należy, że myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5)decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6)zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a (terenu objętego wnioskiem), na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Rozporządzenie to ma zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116), zgodnie z którym do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 21 lutego 2024 r., zaś rozporządzenie weszło w życie w dniu 26 lipca 2024 r. Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu. W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje w zasadzie tylko jeden parametr nowej zabudowy tj. wysokość budynku i kształt dachu (dach płaski). W decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalona została w przedziale od 6 do 9 m., przy czym maksymalna wysokość górnej krawędzi attyki głównej (najwyższej) nowej zabudowy nie może przekroczyć rzędnej bezwzględnej 247,46 m n.p.m. Parametr wysokości ustalony został na zasadzie § 7 ust. 4 rozporządzenia, czyli na zasadzie wyjątku, którego zastosowanie wynikać ma z analizy architektoniczno - urbanistycznej. Przypomnieć należy, że regułą jest wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Jak wynika z analizy architektoniczno – urbanistycznej, dach sąsiedniego, najbliższego budynku (stanowiącego własność skarżącego) na działkach [...] oraz [...] ma dach płaski i wysokość do kalenicy/attyki 8 metrów. Średnia z obszaru analizowanego wynosi dla dachów płaskich 9 metrów, a dla dachów spadzistych 8 metrów. Innymi słowy, w sporządzonej analizie, w pierwszej kolejności rozważona powinna być możliwość nawiązania do wysokości budynków sąsiednich (jako przedłużenia górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na sąsiednich działkach zabudowanych); następnie możliwość nawiązania do średniej z obszaru analizowanego, a w ostatniej kolejności ustalenie parametru na zasadzie wyjątku z odpowiednim uzasadnieniem ("wynikającego z analizy"). W sporządzonej analizie zabrakło uzasadnienia dla zastosowania wyjątku dla ustalenia parametru wysokości budynku. Jednocześnie w decyzji ustalono dach płaski ograniczony attyką, dopuszczono dach w formie tarasu użytkowego. Z analizy znajdującej się w aktach sprawy wynika, że w obszarze analizowanym znajdują się co do zasady dachy dwuspadowe (9 z 12 ujętych w tabeli stanowiącej załącznik do analizy), jeden płaski/wielospadowy, jeden płaski/dwuspadowy oraz jeden płaski. Analiza nie wyjaśnia, ani nie uzasadnia, dlaczego zatem przyjęto jako najbardziej odpowiedni dach płaski, choć zgodnie z § 8 rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Naruszone zostały w ten sposób zarówno przepisy prawa materialnego jaki i przepisy postępowania, w stopniu który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Dalej wskazać należy, że skarżący w uzupełnieniu odwołania, przy piśmie z dnia 27 grudnia 2024 r. (k. 431) załączył kopię mapy zasadniczej dla celów projektowych wg. stanu na 12 lutego 2024 r. dla wykazania, że rzędne terenu dla działki objętej wnioskiem są inne, niż przyjmowano w toku postępowania przed organem I Instancji, a różnica ta (około pół metra) może wpłynąć w przyszłości na ukształtowanie terenu działki. W samym zaś odwołaniu kwestionował przyjęte w analizie wysokości budynku stanowiącego jego własność. Do zarzutu tego organ odwoławczy nie doniósł się ani jednym zdaniem, pomijając go całkowicie. Naruszona w ten sposób została zasada dwuinstancyjności postępowania, gdyż sprawa w gruncie rzeczy nie została rozpoznana przez organ II Instancji po raz drugi, z uwzględnieniem zarzutów odwołania. Jednakże wobec konieczności uzupełnienia analizy zgodnie z powyższymi uwagami nie jest wystarczające uchylenie wyłącznie decyzji organu II Instancji, ale konieczne było uchylenie również decyzji organu I Instancji, jako że analiza architektoniczno – urbanistyczna stanowi najważniejszy dowód w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie zobowiązany uzupełnić analizę w taki sposób, aby ustalone w niej na zasadzie wyjątku parametry nowej zabudowy zostały uzasadnione tj. w taki sposób, aby analiza odpowiadała przepisom rozporządzenia, w szczególności uzasadnienie ewentualnych odstępstw od reguł winno nawiązywać do kwestii urbanistycznych i z nich wynikać. Organ będzie również obowiązany odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących przyjęcia niewłaściwych danych związanych z rzędnymi wysokości terenu, albowiem dla parametru wysokości budynku, mogą mieć one istotne znaczenie. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Decyzja organu I instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 980 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).