II SA/Kr 522/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi E.D. i J.D. na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy skargę oddala. II SA/Kr 522/09 UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku E. i J.D. Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. wniósł sprzeciw wobec budowy "altany" na działce nr 1 w T. Starosta stwierdził, że zgłoszenie narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych obszarów sołectwa T. z dnia [...] 2006 r. "określone w § 39 ust. 4 ustalające dopuszczalne przeznaczenie terenów ZL(x) - pod obiekty małej architektury służące turystyce i rekreacji, oraz w ust. 5dotyczącym zasad zagospodarowania terenów ZL(x) - dopuszczona lokalizacja wyłącznie obiektów i urządzeń służących obsłudze gospodarki leśnej". W odwołaniu od powyższej decyzji E. J. D. napisali, że chcą zbudować altanę leśną, służącą do rekreacji i wypoczynku, a więc spełniającą wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i będącą obiektem małej architektury. Działka, na której ma być wzniesiona altana sąsiaduje z działkami zabudowanymi domkami letniskowymi. Wojewoda decyzją z dnia [...]lutego 2009 r. Nr [...], powołującą się tylko na przepisy procesowe i kompetencyjne, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem Wojewody, wbrew twierdzeniu skarżących, altana bez trwałego połączenia z gruntem, o wymiarach 4x6 m i wysokości 5 m z dachem czterospadowym nie jest obiektem małej architektury. Na w/w decyzję Wojewody E. J. D. skierowali skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając niewłaściwą interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. i bezpodstawną interpretację przepisów art. 3 i art. 29 prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi napisano, że potencjalna lokalizacja altany obecnie jest gruntem rolnym przewidzianym do zalesienia. Podstawowe przeznaczenie tego terenu nie wyklucza umieszczania na nim obiektów budowlanych, jednakże służących gospodarce leśnej. Plan dopuszcza również dodatkowo lokalizację "obiektów małej architektury służących turystyce i rekreacji". Zgodnie z planem dopuszczalna jest budowa wszelkich niewielkich obiektów służących celom turystyki i rekreacji; zapis taki również nie zabrania wprost możliwości budowy niewielkiej altany spełniającej właśnie te funkcje. Można wyprowadzić wniosek, że treść planu w przypadku użycia pojęcia "obiekt małej architektury" jest jedynie analogią do ustawy prawo budowlane i oznacza mały obiekt budowlany o cechach funkcjonalnych określonych szczegółowo, lecz nieco odmiennie od zapisu prawa budowlanego. Napisano dalej, że w uzasadnieniu decyzji dokonano bezpodstawnej interpretacji art. 3 pkt 4 ustawy polegającej na twierdzeniu, że przykładowe obiekty tam wymienione wyczerpują listę obiektów "małej architektury". Redakcja tego artykułu wyraźnie natomiast wskazuje, że jedyną pewną cechą tych obiektów są ich małe rozmiary oraz przypisanie do trzech grup funkcjonalnych: kultu religijnego, architektury ogrodowej oraz rekreacji i utrzymaniu porządku. Szczegółowa lista obiektów stanowi natomiast typowy katalog otwarty. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, powtarzając poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Obowiązujące prawo nie wprowadza definicji altany i dlatego nazwa użyta przez skarżących dla określenia zaplanowanego przez nich obiektu nie może decydować o jego kwalifikacji prawnej. Dla analizowanej sprawy kluczowe znaczenie ma natomiast to, czy obiekt ten można zakwalifikować do kategorii "obiektów małej architektury", gdyż wznoszenie tylko takiej kategorii obiektów przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wybranych obszarów sołectwa T. , gdzie E. J. D. zaplanowali swoją inwestycję. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 obiektami "małej architektury są "małe obiekty". Wprawdzie wyliczenie następujące po tym określeniu ma charakter przykładowy, jednak wszystkie wymienione tam obiekty (kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski, obiekty architektury ogrodowej, piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki) charakteryzują cię nie tylko małą wielkością, ale również tym, że trudno jest je nazwać budynkami lub obiektami budowlanymi. Prawidłowa wykładnia tego określenia nie pozwala więc na zakwalifikowanie do "obiektów małej architektury" obiektów mających określoną kubaturę pokrytą dachem. Takim właśnie obiektem jest "altana" zaprojektowana przez skarżących. Ma ona wymiary 4x6x5 m, jest pokryta dachem i nie jest trwale związana z gruntem. Ponadto znajdujące się w aktach rysunki potwierdzają to, że w potocznym rozumieniu jest to obiekt najbliższy określeniu "domek drewniany" a w języku cyt. ustawy najbliższy określeniu "tymczasowy obiekt budowlany" (art. 3 pkt 5). Tymczasowy obiekt budowlany to m.in. kiosk, pawilon, przykrycie namiotowe, barakowóz itp. Żadną miarą nie można go natomiast zakwalifikować do rzędu obiektów małej architektury. Z tego więc powodu należy uznać, że zaplanowana budowa jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, toteż organy orzekające trafnie wniosły sprzeciw wobec zgłoszenia skarżących. Na marginesie można dodać, że gdyby omawiana "altana" była rzeczywiście obiektem małej architektury, to zgłoszenie nie byłoby potrzebne, gdyż obiekt nie ma powstać w miejscu publicznym (art. 30 ust. 1 pkt 1 w z. z art. 29 pkt 22 i art. 30 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego). W powyższej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).