II SA/Kr 523/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. i W. K. na decyzję Wojewody z 14 marca 2019 r., nr WI. [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Z. G. i W. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z 14 marca 2019 r., nr WI. [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zarządzeniem z 22 maja 2019 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. przez nadesłanie czterech egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych przez skarżących w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 1 lipca 2019 r. W odpowiedzi na wezwania Sądu, skarżący do pisma z dnia 5 lipca 2019 r. załączyli jeden oryginał skargi oraz sześć jej kserokopii. Wojewódzki Sąd Administracyjny K. zważył, co następuje: Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem dokonuje oceny jej dopuszczalności, tj. bada z urzędu swoją właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną, bada także czy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, czy nastąpiło to w terminie, czy skarga spełnia określone warunki formalne. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie pismu procesowemu prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów przez sąd (Uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13). Odpisem pisma, zgodnie z art. 47 § 2 p.p.s.a. mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że istotą uwierzytelnienia jest własnoręczny podpis osoby, która przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. W orzecznictwie i doktrynie sądów administracyjnych przyjął się pogląd, że odpisy pism nie muszą być podpisane przez stronę, wymagają jednak bezwzględnego poświadczenia ich zgodności z oryginałem. Wymóg ten powoduje bowiem, że osoba poświadczająca odpis przyjmuje odpowiedzialność za jego zgodność z oryginałem (postanowienie NSA z 29 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 2351/11 i z 28 lutego 2011 r. sygn. akt II FZ 677/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, wedle poglądu zaprezentowanego w postanowieniu z 29 października 2015 r. sygn. akt I FZ 327/15 skoro art. 47 § 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że w odniesieniu do fotokopii (kserokopii) za odpis może być uznana wyłącznie taka fotokopia (kserokopia), która jest uwierzytelniona, należy a contrario uznać, że fotokopia (kserokopia) nieuwierzytelniona jest nie tyle nieuwierzytelnionym odpisem, co nie jest odpisem w ogóle (ustawodawca zdecydował się w tym zakresie na zawężenie pojęcia "odpisu"). Przeciwny wniosek pozbawiałby art. 47 § 2 p.p.s.a. ratio legis (gdyby odpisami mogły być fotokopie nieuwierzytelnione, wskazanie na taki wymóg w art. 47 § 2 p.p.s.a. pozbawione byłoby znaczenia prawnego, a interpretacja przepisu prowadząca do takich konkluzji byłaby niezgodna z zasadą racjonalności ustawodawcy). Mając na uwadze powyższe, skarżący zostali wezwani w sposób prawidłowy do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie czterech odpisów skargi. Złożenie przez skarżących trzech egzemplarzy kserokopii skargi, które nie zawierają własnoręcznego poświadczenia skarżących za zgodność z oryginałem (względnie przez notariusza czy pełnomocnika procesowego) lub własnoręcznego podpisu, nie stanowiło prawidłowego uzupełnienia braku formalnego skargi. Samo bowiem złożenie kserokopii skargi, nawet w liczbie wymaganej wezwaniem, ale bez ich jednoczesnego uwierzytelnienia czy podpisania nie może być uznane za przedłożenie takich dokumentów, których zgodność z wniesioną skargą została przez stronę potwierdzona. Oznaczało to również brak przyjęcia przez stronę odpowiedzialności za zgodność odpisu z oryginałem. Niewątpliwie zatem, w odniesieniu do wniesionej skargi, skarżący nie wypełnili wymogu formalnego, o jakim jest mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy i fakt, że w nadesłanych przez skarżących trzech kserokopiach skargi zabrakło poświadczenia ich za zgodność z oryginałem lub własnoręcznego podpisania, złożona przez nich skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.