II SA/Kr 524/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 96 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.), Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku T. M., zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako nr [...], [...] i [...] o pow. 1,79 ha, położonej w D. gm. B., sporządzony przez uprawnionego geodetę M. N. Zgodnie z zatwierdzonym projektem w/w nieruchomość podzieliła się na: [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...],[...], [...], [...]. Pismem z dnia 7 marca 2005 r. M. W. ( działająca w imieniu A. W. ), wniosła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjno -Kartograficznego w K. skargę na wykonanie operatu pomiarowego, sporządzonego przez geodetę, zarzucając szereg nieprawidłowości w tym operacie. W końcowym fragmencie tego pisma stwierdziła, że Wójt zatwierdził podział decyzją z [...] czerwca 2000 r., mimo, że dowody na podstawie których ustalono dla sprawy okoliczności faktyczne są nieprawdziwe, co przedstawiła na początku pisma. Podniosła również, że strony nie brały udziału w postępowaniu i zostały poszkodowane z powodu wydania decyzji. Wniosła więc o zbadanie sprawy -uchylenie decyzji na zasadzie art. 146 i wznowienie postępowania. Postanowieniem z [...] lipca 2005 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. powyższy wniosek M. W. o wznowienie postępowania przekazał zgodnie z właściwością Wójtowi Gminy. Wójt Gminy, postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W jego uzasadnieniu Wójt nadmienił, że zgodnie z przepisem art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wójt Gminy odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W wyniku jednakże wniesionego odwołania A. W., działającej przez pełnomocnika – M. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Wójt Gminy w ogóle nie przeprowadził postępowania co do zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Zdaniem Kolegium powinien on także-ustalić, kiedy strona dowiedziała się o przyczynach uzasadniających wznowienie postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.) oraz dzień, w którym strona dowiedziała się o kwestionowanej decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). "Dopiero po ustaleniu tego organ jeżeli uzna, że nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, winien decyzją umorzyć wznowione postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. postępowanie i następnie wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), bądź w przypadku braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania, wydać decyzję w oparciu o art. 151 k.p.a." Decyzją z dnia [...] września 2006 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 148 k.p.a. Wójt Gminy umorzył zatem postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...]. Następnie decyzją z dnia [...] września 2006 r., znak: [...], Wójt Gminy, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Wójta z dnia z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W jej uzasadnieniu Wójt wskazał na okoliczności uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wójt podniósł, że o ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości A. W. dowiedziała się podczas zawierania umowy sprzedaży i darowizny w dniu 28 czerwca 2000 r. w Kancelarii Notarialnej w B. W § 1 tejże umowy zapisano między innymi, że: "(...) Wójt Gminy prawomocną decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej nr [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 1,79 ha - zgodnie z powołaną mapą uzupełniającą." Natomiast w § 11 umowy zapisano: "akt ten został odczytany, przyjęty i podpisany. Na oryginale własnoręczne podpisy stron i notariusza." Wójt stwierdził zatem, że A. W. uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania przy wskazaniu na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Co do drugiej przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wójt stwierdził, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia A. W. dowiedziała się w 2004 r. W piśmie bowiem skierowanym do Wojewody z daty [...] sierpnia 2004 r. stwierdziła, że podział nieruchomości położonej w D., składającej się z działek nr [...], [...] i [...], w wyniku którego powstała między innymi działka nr [...], której własność nabyła A. W., zatwierdzony decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000 r. narusza przepisy Prawa budowlanego. Także o okolicznościach związanych z przesunięciem, w jej ocenie punktów granicznych działki nr [...], po 2000 r. A. W. wskazała w piśmie z dnia 21 września 2004 r. Stwierdziła w nim, że granica działki nr [...] z działką nr [...] została zmieniona i nie została ustalona zgodnie z przepisami prawa. Wskazała także, że granice działek utworzonych w wyniku podziału, nie zostały zatwierdzone w terenie. Nie były też przy tym obecne strony. Tym samym dokumenty, na podstawie których dokonano podziału zostały sporządzone niezgodnie ze stanem istniejącym na gruncie. W ocenie Wójta A. W., domagająca się wznowienia postępowania w oparciu o podstawę do wznowienia, iż istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, uchybiła także terminowi miesięcznemu do wniesienia podania o wznowienie i z tej przyczyny. Na decyzję o odmowie wznowienia postępowania pełnomocnik A. W. – M. W. - złożyła odwołanie domagając się w nim jednocześnie. przywrócenia terminu do wniesienia podania o wznowienie. Postanowieniem z [...] listopada 2006, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiesiło postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia podania o wznowienie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło zawieszone postępowanie odwoławcze. We wspomnianym odwołaniu od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości, pełnomocnik A. W. – M. W. - wskazała, że istotnie o decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości A. W. dowiedziała się w dniu [...] czerwca 2000 r., ale o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia dowiedziała się dopiero w 2005 r. w marcu i w terminie 7 dni wniosła pismo do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjne -Kartograficznego w K. Podniosła, że o słuszności zarzutów dowiedziała się ona na rozprawie w dniu 5 maja 2005 r., gdzie przesłuchana geodeta oświadczyła ,że podział nieruchomości został dokonany na podstawie stanu użytkowania, który nie odpowiadał stanowi ewidencyjnemu. Uważa, że biegły geodeta myli więc stan użytkowania z własnościowym. Ponadto nie był on uprawniony do przyjęcia stanu •• • •'" użytkowania w postępowaniu podziałowym. Jej zdaniem nastąpiło tutaj przekroczenie uprawnień. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się więc do M. W. o wskazanie, kiedy dowiedziała się o popełnieniu przestępstwa i fałszowaniu dokumentów oraz czy zapadły prawomocne orzeczenia sądu lub innego organu w tej sprawie. Nadto zwróciło się do Wójta Gminy o przesłanie pełnomocnictwa udzielonego M. W. przez A. W. do działania w jej imieniu. Wójt Gminy za pismem z dnia [...] października 2006 r., znak: [...] przesłał: pisma A. W. z dnia 2 sierpnia 2004 r. i z dnia 21 września 2004 r. oraz pełnomocnictwo udzielone M. W. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 148, art. 149 § 3 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2006 r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wobec powyższego Kolegium podniosło, że skoro we wniosku o wznowienie postępowania powołano się na podstawę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to biorąc pod uwagę tę przesłankę, Kolegium stwierdziło, iż podanie o wznowienie zostało złożone po upływie miesięcznego terminu przewidzianego dla jego wniesienia. W aktach sprawy zalega bowiem umowa sprzedaży i darowizny z dnia [...] czerwca 2000 r., Repertorium [...] nr: [...], na podstawie której S. i M. W. nabyli od T. i D. M. działkę nr [...] oraz udział w działce nr [...], a następnie w drodze darowizny przekazali w/w działki swojej córce A. W. W akcie notarialnym tejże umowy wskazano, że w/w działki zostały wydzielone w wyniku podziału dokonanego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...]. Tak więc, już w momencie nabycia, a następnie przekazania tych działek w drodze darowizny, tj. w dniu [...] czerwca 2000 r., A. W. jak i M. W. wiedziały o decyzji Wójta w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Kolegium powołało się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaprezentowany w wyroku z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt: II OSK 622/2005, że: "Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tego Kodeksu faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja." (publik, w ONSAiWSA 2006/5 poz. 133. por. także wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r. sygn. akt: l SA 570/95 - publik, w ONSA 1997/2 poz. 100). Wniosek strony o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożony został po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., skoro sporządzony został dopiero w dniu 7 marca 2005 r. W odniesieniu natomiast do kwestii związanej z zachowaniem terminu do wniesienia podania o wznowienie z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Kolegium wskazało, że argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji są uzasadnione. Warunek określony w art. 148 § 1 ma zasadnicze znaczenie dla możliwości prowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją administracyjną posiadającą walor ostateczności. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 grudnia 1995 r. sygn. akt: SA/Wr 1116/95 (publik w Lex Polonica 2006 r.) "Organ administracji obowiązany badać z urzędu zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)." Kolegium podniosło, że pomijając fakt, iż skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienia innego przestępstwa, podkreślić należy, że pełnomocnik strony nie wykazała, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Kolegium zwróciło się do M. W. o przesłanie dowodów i wyjaśnień na okoliczność kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 3 listopada 2006 r. M. W. nie uprawdopodobniła daty, kiedy dowiedziała się o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Pełnomocnik strony wskazała tylko, że o błędnie przeprowadzonym podziale dowiedziała się 5 maja 2005 r. w czasie rozprawy administracyjnej prowadzonej przez Urząd Wojewódzki w K. - Odział Zamiejscowy w [...]. Kolegium podkreśliło jednak, że o błędnie, zdaniem strony, przeprowadzonym podziale, opartym na nieprawdziwych dowodach A. W. zdawała sobie sprawę już w 2004 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo A. W. z dnia 21 września 2004 r., adresowane do Wójta Gminy, w którym strona stwierdziła, że "wykonane wznowienie granic działki [...] z działką nr [...] -własność Gminy - zostało odtworzone na podstawie współrzędnych punktów granicznych, które po roku 2000 nie wiem na jakiej podstawie zostały zmienione". Nadto w piśmie z dnie 2 sierpnia 2004 r., adresowanym do Wojewody, pełnomocnik strony M. W. wskazała na naruszenie przepisów prawa przy wydaniu decyzji podziałowej, zarzucając organowi, iż przyczynił się do narażenia A. W. na poniesienie kosztów oraz "wzbogacenie byłego właściciela prawie o kwotę 100 tys. zł". Biorąc powyższe pod uwagę, według oceny Kolegium, skarżąca już 2004 r. miała wiedzę na temat tego, że dowody wzięte pod uwagę przy podziale nieruchomości są, według M. W., fałszywe. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt: V SA 1460/2001 "Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a."(publik. w ONSA 2003/2 poz. 61). Tak więc, zdaniem Kolegium, nie można stwierdzić, iż M. W. uprawdopodobniła datę kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z poglądami nauki "Strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia" (zob. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego- Komentarz, Lex Polonica 2006 r., zob. także B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego-Komentarz, Wydawnictwo C. H. BECK Warszawa 2005, wyd. 7, str. 664). Kolegium podkreśliło jeszcze raz, że zwracało się do M. W. o przekazanie dowodów i wyjaśnień na okoliczność, kiedy dowiedziała się o okolicznościach, które mogłyby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. Pomimo tego nie uprawdopodobniła ona żadnej daty, co dawałoby możliwość ustalenia czy oświadczenie w tym przedmiocie mogłoby zostać uznane za dostateczny dowód. Biorąc powyższe pod uwagę, oraz fakt, iż wniosek M. W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpatrzony został negatywnie, Kolegium uznało, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym orzekło jak w sentencji decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik A. W. – M. W. - zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu błędną interpretację stanu faktycznego, co doprowadziło, w jej ocenie do uznania, że nie dochowała terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Jej zdaniem naruszono zatem przepis art. 7 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i działanie sprzeczne z interesem społecznym, a także uchylanie się od obowiązku stania na straży praworządności. Pełnomocnik skarżącej wywodzi, że Kolegium błędnie przyjęło, że nie uprawdopodobniła ona daty, kiedy dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Podniosła, że w piśmie z dnia 3 listopada 2006 r. poinformowała SKO, że podstawą do wznowienia postępowania jest orzeczenie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt: [...] i postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lutego 2006 r., sygn. akt:[...]. Pisma natomiast z dnia 21 września 2004 r., i z dnia 2 sierpnia 2004 r. wyrażały jedynie jej przypuszczenia, które nie mogły znaleźć potwierdzenia w orzeczeniu organu administracji ze względu na uchylanie się od wyjaśnienia okoliczności sporządzenia operatu podziałowego i jego fałszywości na skutek podania w nim nieprawdziwych danych i naruszenia zasad na jakich winien się on opierać. Również jej pismo z dnia 7 marca 2005 r., skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego zmierzało do zbadania prawidłowości sporządzenia operatu podziałowego i wydanej w jego następstwie decyzji. Jej przypuszczenia o istnieniu nieprawidłowości potwierdziły ustalenia rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu 5 maja 2005 r. Okoliczności mające ścisłe znaczenie dla oceny zasadności wniosku o wznowienie ujawniły się dopiero w momencie jego złożenia, gdy zapadły wyroki sądowe, w uzasadnieniu których odniesiono się do prawidłowości sporządzenia operatu podziałowego. Podkreśliła, że sprawa ma charakter rozwojowy i pojawiają się nowe wątki. Organ wbrew postanowieniom art. 7 k.p.a. unika wyjaśnienia sprawy i zaistniałych nieprawidłowości. Twierdzi, że może się to wiązać z dokonaniem podziału geodezyjnego przez pracowników administracji wbrew ustawowemu zakazowi. W postępowaniu nie uwzględniono słusznego interesu społecznego obywatela, gdyż przeważa solidarność zawodowa geodetów. Również SKO nie stanęło na straży praworządności, nie uwzględniło istniejących w jej ocenie naruszeń prawa i oparciu decyzji na fałszywych dowodach. Dba jedynie o trwałość decyzji administracyjnych i w wybiórczy sposób interpretuje fakty. Nie odniosło się do możliwości stwierdzenia nieważności decyzji przy braku przesłanek do wznowienia postępowania. Uważa to za tendencyjny sposób oceny sprawy. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium dodało, że wzmiankowane przez M. W. wyroki sądów zapadły po dniu 7 marca 2005 r. Zatem w momencie składania wniosku o wznowienie nie mogła się na nie powoływać. Podobnie ustalenia poczynione na rozprawie w dniu 5 maja 2005 r. nie mogły być jej znane w chwili składania wniosku o wznowienie postępowania. W piśmie z dnia 21 września 2004 r. wskazywała na błędy przy ustalaniu granic nieruchomości, co przyczyniło się do wydania, zdaniem pełnomocnika skarżącej, wadliwej decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Kolegium zwróciło uwagę także na kwestię związaną z zawartym wnioskiem w odwołaniu o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania i wniosło o oddalenie skargi. Wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie bowiem Sądu zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji są zgodne z przepisami prawa. Ocena Sądu w niniejszej sprawie sprowadzała się do skontrolowania, czy w świetle treści art. 149 § 3 k.p.a., organy te mogły wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Poza zatem kompetencjami sądu w niniejszej sprawie pozostaje możliwość kontroli ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...]. Stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. właściwy w sprawie wznowienia postępowania organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Wydanie decyzji o odmowie wznowienia jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz, gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145a § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia.(por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, wyd. 7 str. 668). Skoro z umowy sprzedaży i darowizny, Repertorium [...] nr: [...], wynika, że dopiero w dniu [...] czerwca 2000 r. S. i M. W. nabyli od T. i D. M. działkę nr [...] oraz udział w działce nr [...], a następnie w drodze darowizny przekazali w/w działki swojej córce A. W., to wskazuje to na niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. A. W. wnosząca podanie o wznowienie w chwili wydawania wyżej wskazanej decyzji ostatecznej nie posiadała bowiem interesu prawnego w sprawie, która w wyniku wznowienia miałaby być ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta. W przypadku podziału nieruchomości, który następuje w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości mógł wystąpić jej właściciel, współwłaściciel, użytkownik wieczysty lub współużytkownik wieczysty. Tylko te podmioty są bowiem władne dysponować nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, a co za tym idzie, tylko one posiadają interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., by żądać czynności organu. Podmioty te są tym samym stronami postępowania administracyjnego. Jako strony postępowania podziałowego mogą żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją podziałową i uczestniczyć w tym postępowaniu. Jeśli A. W. do nich nie należała, to interesu prawnego do żądania wznowienia postępowania podziałowego posiadać nie może. Przedstawiony pogląd został ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt l SA 1016/03, LEGALIS; wyrok NSA z dnia 24 września 2003 r., sygn. akt l SA 2515/01, LEX nr 159259; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2002 r., sygn. akt ł SA 1710/00, LEX nr 82813; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2001 r., sygn. akt l SA 1289/00, LEGALIS, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., l SA/Wa 1518/05, LEX nr 230645). Jest to zasadnicza kwestia wskazującą na trafność i prawidłowość podjętego. rozstrzygnięcia przez organy obu instancji w niniejszej sprawie. Ponadto, pełnomocnik skarżącej domagała się wznowienia postępowania na podstawie następujących podstaw wznowieńiowych: strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe i decyzję wydano w wyniku przestępstwa, (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.). W odniesieniu do tych kwestii stwierdzić należy, że w myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wobec tego ustalenia w tym względzie, dokonane przez organy obu instancji w ocenie Sądu, są prawidłowe. Bezsprzecznie skarżąca jak i jej pełnomocnik dowiedziały się o decyzji w chwili zawierania, wspomnianej już umowy sprzedaży i darowizny, w dniu [...] czerwca 2000 r., W akcie notarialnym tejże umowy, Repertorium [...] nr: [...], na podstawie której S. i M. W. nabyli od T. i D. M. działkę nr [...] oraz udział w działce nr [...], a następnie w drodze darowizny przekazali w/w działki swojej córce A. W. zapisano, że w/w działki zostały wydzielone w wyniku podziału dokonanego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...]. Zasadnie zatem argumentuje Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na orzeczenie sądu, że artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Pogląd ten w pełni Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie akceptuje. Rację ma też Kolegium stwierdzając, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobniła zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie z przyczyn, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Termin do wniesienia podania o wznowienia w odniesieniu do tych podstaw wznowieniowych liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji, gdy w podaniu o wznowienie powołano się na przesłankę, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, to termin do wniesienia podania o wznowienie z tej przyczyny biegnie albo od dnia, kiedy strona dowiedziała się o okoliczności wskazującej na oczywisty fałsz dowodu a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo od dnia, kiedy strona dowiedziała się o orzeczeniu sądu stwierdzającym sfałszowanie dowodu. Podkreślić należy, że oczywistość fałszu dowodu będzie miała miejsce, gdy "na pierwszy rzut oka" można będzie stwierdzić fałsz dowodu. Jakiekolwiek wątpliwości w tym względzie wykluczać zatem będą taką ocenę. Poza tą wyjątkową sytuacją, w postępowaniu musi mieć miejsce sfałszowanie dowodu, które następnie zostaje stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, a fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Dopiero zatem od momentu dowiedzenia się o tego rodzaju orzeczeniu sądu stwierdzającym sfałszowanie dowodu biegnie stronie termin do wniesienia podania o wznowienie. Skoro w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej na takie orzeczenie nie wskazała w chwili składania podania o wznowienie, trudno jest mówić o jakimkolwiek uprawdopodobnieniu przez nią miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie z tej przyczyny. Zasadnie podnosi Kolegium w odpowiedzi na skargę, że pełnomocnik skarżącej nie wiedziała w chwili składania podania o wznowienie o orzeczeniach wskazanych następnie w skardze, ani o okolicznościach, które w jej ocenie potwierdziły, jak sama stwierdza, przypuszczenia o nieprawidłowościach w projekcie podziału nieruchomości. Skoro były to tylko przypuszczenia, już z tego faktu wynika, że brak jest momentu początkowego do biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie z tej przyczyny. Nawet jeżeli by przyjąć, że brać należy pod uwagę orzeczenia wskazane przez pełnomocnika skarżącej, które wskazane zostały przez nią w piśmie z dnia 3 listopada 2006 r., a następnie w skardze, to żadne z przywołanych przez nią orzeczeń sądów, nie są orzeczeniami stwierdzającymi fałsz dokumentów. Z dokumentem fałszywym mamy do czynienia wtedy, gdy łącznie nie posiada on następujących cech: został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, dokument posiada treść niezmienioną, tj. tę którą nadał mu wystawca. Pierwsze z tych orzeczeń, to orzeczenie sądu cywilnego (mówiące o bezzasadności roszczenia odszkodowawczego), drugie bardziej donioślejsze, to postanowienie Sądu Rejonowego w B. z [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie o umorzeniu śledztwa prowadzonego w sprawie poświadczenia przez uprawnioną osobę nieprawdy w dokumentach mapy uzupełniającej i wykazu zmian powstałych przy podziale działek nr [...], [...], [...]. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że nie można stwierdzić, aby doszło do popełnienia umyślnego przestępstwa przeciwko dokumentom - z art. 271 § 1 k.k. jak i przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego - z art. 231 § 1 k.k., a więc do poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne i do przekroczenia uprawnień lub nie dopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza publicznego których skutkiem jest działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Wbrew twierdzeniom pełnomocnik skarżącej orzeczenie to nie stwierdza dokonania fałszu - potwierdzenia nieprawdy. Stwierdza natomiast, że takiego zamiaru uprawnionej osobie przypisać nie można, podobnie jak i znamion drugiego z wyżej opisanych typów czynów zabronionych. Z powyższych względów nie mogło dojść do uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie z podstaw, wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zarówno organ l instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ II instancji, nie naruszyły więc art. 149 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i władne były wydać w tym stanie rzeczy decyzję o odmowie wznowienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.