II SA/Kr 527/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi "A. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. w K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2010r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa - po rozpatrzeniu wniosku Spółki "A. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. - ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym garażem wielostanowiskowym na dz. 1 obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną przyłączem wod - kan, gazu, energii elektrycznej, drogami wewnętrznymi na dz. nr 1 obr. jw. i zjazdem z działki dr. nr 2 na dz. nr 1 obr. jw. przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu wskazano, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano wymagane opinie oraz ustalono, iż spełnione są przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Ponadto organ I instancji odniósł się do zgłoszonych w toku postępowania uwag Wspólnoty Mieszkaniowej [...] . Prezydent uznał, że stosownie do przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne było zgodne z zastanym ładem przestrzennym. Parametry charakterystyczne planowanej zabudowy mieściły się w granicach zastanego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego i stanowiły kontynuację funkcji i formy architektonicznej oraz wskaźników wykorzystania terenu zabudowy już istniejącej. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...], kwestionując cześć decyzji dotyczącą odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami. W odwołaniu wskazano, iż decyzja została wydana na podstawie domniemania o możliwości przyłączenia kanalizacyjnego i instalacji, a nie na podstawie faktycznego stanu istniejącego w terenie. W ocenie odwołującej się strony nieprawidłowe było również ustalenie dotyczące odprowadzania wód deszczowych w postaci systemu chłonnego. Wspólnota Mieszkaniowa [...]wskazała również, iż organ I instancji ustalił powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 40%, podczas gdy opinia Wydziału Kształtowania Środowiska wskazała na konieczność ustalenia powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 70%. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [.,..] stycznia 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja mieściła się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym występują bowiem działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jednak zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja nie była prawidłowa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalony został w wysokości do 30% w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w decyzji organ błędnie wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia § 5 ust. 4). Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu przedmiotowy parametr wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Istnieje także możliwość wyznaczenia innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy. W analizie dopuszczono możliwość wyznaczenia innego wskaźnika niż średni z obszaru, jednakże nie zostało to w ogóle uzasadnione. Również szerokość elewacji frontowej została ustalona w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia na zasadzie odstępstwa bez uzasadnienia zastosowania takiego odstępstwa. Ponadto wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalona została w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, czyli inaczej niż jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wątpliwości Kolegium wzbudziło również przyjęcie przez organ I instancji, że spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przepisem do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Pod pojęciem uzbrojenie terenu należy rozumieć, zgodnie z przepisem art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami wszystkie urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Warunek uzbrojenia terenu, zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy, uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie wymienionych elementów infrastruktury technicznej lub niektórych z nich zostanie zagwarantowane w drodze umowy między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Kolegium podkreśliło, że celem tego przepisu jest zapewnienie, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne według przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej, w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie, jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajdowała się informacja Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji, z której wynikało, że uzbrojenie kanalizacyjne zinwentaryzowane po południowej stronie rozpatrywanej kanalizacji nie stanowi miejskiego uzbrojenia i nie pozostaje w eksploatacji [...] S.A., natomiast proponowane skanalizowanie projektowanego budynku w oparciu o układ kanalizacyjny obejmujący nieruchomości przy ul. [...] wymaga szczegółowej analizy wysokościowej i jest możliwe w porozumieniu i za zgodą wszystkich zainteresowanych stron. W związku z tym z projektowanego budynku do kanalizacji miejskiej poprzez w/w układ kanalizacyjny mogą zostać odprowadzane wyłącznie ścieki sanitarne. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się informacja [...] S.A., iż planowana inwestycja nie obejmuje swym zakresem budowy (rozbudowy) sieci kanalizacyjnej. W świetle powyższego, jak również złożonego odwołania, z którego wynikał brak zgody na podłączenie do układu kanalizacyjnego obejmującego nieruchomości przy ul. [...], zdaniem Kolegium nie można było przyjąć, iż zagwarantowane jest, że powstanie stosowne uzbrojenie terenu inwestycji, a tym samym, że spełniony zostanie warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium uznało także za konieczne dokonanie przez organ I instancji weryfikacji w zakresie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, lub w odniesieniu do obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, określonych w studium ochrony przeciwpowodziowej sporządzonym przez regionalnego dyrektora zarządu gospodarki wodnej, a w przypadku braku tego studium w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium wytknęło, że opinia [...] Operatora Systemu Dystrybucyjnego Sp. z o.o. w T. , Odział Zakład Gazowniczy w K. oraz opinia [...] S.A. Oddział w K. z dnia 22 lutego 2008 r. będące podstawą ustaleń warunków w zakresie infrastruktury technicznej, straciły ważność. Skargę na decyzję SKO w K. wniosła "A. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając jej: 1) naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 11 w związku z art. 64, a także art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) sprzeczność ustaleń faktycznych stanowiących podstawę do wydania zaskarżanej decyzji z treścią zebranego w sprawie materiału; 3) naruszenie § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w skardze, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ II instancji błędnie przyjął, że konieczne jest uzgodnienie projektu decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, gdyż w aktach sprawy znajduje się dokonana przez Urząd Miasta K. ocena zagrożenia powodziowego dla planowanej inwestycji, w której stwierdzono, iż projektowana inwestycja nie znajduje się w obszarze bezpośredniego, lecz jedynie potencjalnego zagrożenia powodzią ze strony [...]. Ponadto w ocenie strony skarżącej organ I instancji uzasadnił ustalenie poszczególnych parametrów urbanistycznych na zasadzie odstępstwa od zasadniczej metody ich wyznaczania. Podniesiono także, że został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż [...] S.A. w K. zaopiniowało pozytywnie projektowane rozwiązanie w zakresie skanalizowania budynku. Podkreślono również, że opinia [...]S.A. Oddział w K. wydana została 13 stycznia 2010r., a opinia [...] Operatora Systemu Dystrybucyjnego Sp. z o.o. w T. Odział Zakład Gazowniczy w K. w dniu 1 lutego 2010r., a więc były ważne w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma to, że w niniejszej sprawie kontroli ze strony Sądu podlega decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Warto podkreślić, że kontrola prowadzona w aspekcie dopuszczalności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia winna uwzględniać treść art. 15 kpa, statuującego zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta przez organy obu instancji. Oznacza to obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 kpa, oraz przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. Te bowiem przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej "załatwienia", o którym mowa w art. 104 kpa. Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, zatem nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Oceniając zatem dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji w świetle art. 138 § 2 kpa (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji), wskazać należy, iż w przeciwieństwie do regulacji przewidzianej w § 1 tego przepisu, możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wymaga zaistnienia przesłanki wskazanej w § 2. Przesłanką tą jest konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Oznacza to, iż organ odwoławczy powinien stwierdzić, że sprawa nie została przez organ I instancji wyjaśniona w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia i nie ma możliwości, bez narażenia się na zarzut naruszenia tego przepisu podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Treść art. 138 § 2 kpa musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 kpa, określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 kpa powodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności. Przyjąć więc należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zdanie 1 kpa tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów (tak M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydanie II, Zakamycze 2005, komentarz do art. 138 ustawy). Powszechnie przyjmuje się, że wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnione jest wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź przeprowadził je z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu czyniącym sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie pozwala na skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości przewidzianej w art. 136 kpa. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, Sąd uznał, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 kpa. Za przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji przemawiała przede wszystkim konieczność rozważenia, czy decyzja o warunkach zabudowy wymagała uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony przed powodzią. Zgodnie z art. 84 Prawa wodnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji, obszary, o których mowa w art. 79 ust. 2 Prawa wodnego, uwzględnia się przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "uwzględnia się" oznacza konieczność uzgodnienia przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony przed powodzią decyzji ustalającej warunki zabudowy dotyczącej wymienionych w art. 79 ust. 2 Prawa wodnego obszarów. Obydwa powyższe przepisy zamieszczone zostały w dziale V ustawy zatytułowanym: "Ochrona przed powodzią oraz suszą". Z treści art. 79 ust. 2 Prawa wodnego wynika, że konieczność uwzględnienia, o której mowa w art. 84 dotyczy trzech kategorii obszarów. Podziału na te kategorie dokonuje dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w zależności od przesłanek określonych w tym przepisie. W kontrolowanym postępowaniu uzgodnienie takie było konieczne, gdyż zgodnie z oceną zagrożenia powodziowego projektowanej inwestycji sporządzoną przez Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK (k. [...] akt adm.) projektowana inwestycja znajduje się w obszarze potencjalnego zagrożenia powodzią ze strony [...], a więc w jednej z kategorii obszarów wymienionych w art. 79 ust. 2 Prawa wodnego. Potwierdza to także treść analizy urbanistyczno – architektonicznej, w której stwierdzono, że "zgodnie ze Studium teren ten znajduje się w obszarze narażonym na skutki powodzi" (k. [...] verte akt adm.). Tymczasem organ I instancji nie dokonał takiego uzgodnienia, a nawet nie rozważał, czy nie zachodzą przesłanki do takiego uzgodnienia. Brak wymaganego uzgodnienia stanowiłby podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 kpa, a uzupełnienie tego braku nie mogło nastąpić w postępowaniu odwoławczym bez naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz przekroczenia granic postępowania dowodowego przed organem odwoławczym wynikających z art. 136 kpa. Dlatego uchylenie decyzji organu I instancji przez SKO w K. było zasadne, a zarzut skargi o naruszeniu art. 53 ust. 4 pkt 11 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie był uzasadniony. Ponadto trafnie Kolegium zauważyło, że w sprawie zachodziła konieczność szczegółowej oceny, czy dla planowanej inwestycji będzie zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu, czyli, że spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji rozstrzygnął bowiem jedynie kwestię odprowadzania ścieków sanitarnych, zaś bez rozstrzygnięcia pozostawił tak istotne zagadnienie jak ocena, czy istnieje możliwość podłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej. Wątpliwości w tym zakresie potwierdza treść odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej będącej stroną postępowania. Wyjaśnienie tej kwestii wymagałoby przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w znacznym zakresie, a to z kolei uzasadniało przekazanie sprawy do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zatem także zarzut skargi naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie był zasadny. Z urzędu Sąd zwraca uwagę, że stosownie do art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby, zaś adresy spółek prawa handlowego znajdują się w Krajowym Rejestrze Sądowym, który, stosownie do art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), jest rejestrem jawnym i każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji. Wpisy w KRS dotyczące strony kontrolowanego postępowania administracyjnego "B. " Sp. z o.o. wskazują, że od 21 sierpnia 2008r. strona ta ma siedzibę w K. przy ul. [...] a nie w W. Tymczasem stronie tej organy doręczały pisma procesowe nawet w 2010r. na adres [...]. Ta okoliczność również mogła stanowić podstawę do uchylenia decyzji I instancji i dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy konieczne będzie dokonywanie prawidłowych doręczeń z uwzględnieniem danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ponadto również z urzędu Sąd zwraca uwagę na konieczność oceny sporządzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej w zakresie linii zabudowy (czy ustalono "obowiązującą linię zabudowy") i sposobu określenia wskaźników zabudowy (albo poprzez podanie konkretnej wysokości tych wskaźników, albo jeżeli nie jest to możliwe, podanie ich minimalnej i maksymalnej wielkości "od...do..."). Podkreślić też należy, że kontroli Sądu podlega sposób ustalenia stron postępowania, w związku z czym muszą istnieć odpowiednie dokumenty pozwalające na kontrolę prawidłowości ustalenia przez organy kręgu stron postępowania. Skoro, jak wskazano wyżej, SKO w K. nie naruszyło art. 138 § 2 kpa i zasadnie uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, to zarzuty skargi dotyczące naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jeśli bowiem decyzja o charakterze kasacyjnym, wskazująca na naruszenie przepisów postępowania, okazała się zgodna z prawem, Sąd w niniejszej sprawie nie mógł ustosunkować się do zarzutów merytorycznych w stosunku do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.