II SA/Kr 529/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jan Zimmermann(spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja WSA Grażyna Firek Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2008r . sprawy ze skargi P. Z. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Z. w jego granicach administracyjnych skargę oddala II SA/Kr 529/08 UZASADNIENIE Rada Gminy w [...] podjęła w dniu [...] r. uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. w jego granicach administracyjnych. W dniu 9 maja 2008 r. skargę na tę uchwałę skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. Z., zam. w K., przy ul. [...]. Skarga została poprzedzona wezwaniem Rady Gminy [...] do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia a negatywna odpowiedź na to wezwanie została skarżącemu doręczona w dniu 10 kwietnia 2008 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustanowienia ścisłego zakazu zabudowy nie nieruchomości nr [...], będącej własnością skarżącego, przez umiejscowienie większej części tej nieruchomości w granicach strefy [...]. W uzasadnieniu skargi P. Z. napisał, że przed uchwaleniem planu, jeszcze w 2003 r. wniósł wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]. Wójt przetrzymał ten wniosek aż do uchwalenia planu, a teraz okazało się, że zabudowa działki nie jest możliwa, choć skarżący poczynił już różne prace przygotowawcze do budowy, poprowadzone z zachowaniem zasad ekologii. Skarżący zarzuca, że uchwała Rady Gminy [...] ogranicza jego prawo własności, narusza art. 21 § 1 Konstytucji RP oraz konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, gdyż w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki znajduje się [...] domów. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano, że skarżący nie udowodnił nierównego traktowania obywateli przez Radę Gminy [...]. Powołano się na władztwo planistyczne Gminy, która może wprowadzać rozwiązania planistyczne zmierzające do poprawy ochrony środowiska i jego estetyki, a także wartości krajobrazowych i widokowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sądy Administracyjne zostały powołane do kontroli zaskarżanych do niego aktów z punktu widzenia ich zgodności z prawem, a wobec zaskarżanych do niego uchwał 2 organów samorządu gminy mają do dyspozycji możliwość stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy uchwała ta jest sprzeczna z prawem. Obowiązujące prawo nie pozwala zatem Sądowi na badanie celowości, słuszności, ekonomiczności i innych cech zaskarżonych aktów, jeżeli cechy te nie są zdeterminowane przez prawo. Aktualny stan prawny nie pozwala również temu Sądowi na weryfikację zaskarżanych aktów wyłącznie ze względu na fakt naruszenia przez nie czyichś interesów prawnych lub uprawnień, jeżeli to naruszenie nie pociąga za sobą niezgodności z obiektywnie istniejącą normą prawną. W przypadku skarg na uchwały organów samorządu terytorialnego, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi wprawdzie warunek istnienia legitymacji skargowej, ale nie wyznacza Sądowi kryterium wydania końcowego orzeczenia. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny badając zaskarżoną uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. zauważył wprawdzie niewątpliwy wpływ tej uchwały na interes prawny P. Z., ale oceniał zgodność tego planu z obiektywnym porządkiem prawnym. Fakt, że plany zagospodarowania przestrzennego dotyczą indywidualnych interesów prawnych i uprawnień właścicieli nieruchomości, albo naruszają te interesy prawne, czy uprawnienia, jest zresztą oczywisty. Na tym przecież m. in. polega istota prawa administracyjnego i istota administracyjnoprawnej ingerencji w stosunki prawa cywilnego. Organy wykonujące administrację publiczną (w tym organy planistyczne) mają prawo ingerowania w te stosunki w sposób wyznaczony ustawą a prawo własności nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym. Jest ono oczywiście chronione normami Konstytucji RP, ale sama Konstytucja zastrzega, że "własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (art. 64 ust. 3). Ustawa zatem (w analizowanym tu przypadku ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) może ograniczać prawo własności i pytanie, jakie stoi przed Sądem nie dotyczy tego faktu, ale tego, czy konkretny plan jest zgodny z tą właśnie ustawą. Analiza zaskarżonej uchwały wykazała, że jest ona zgodna z prawem. Została przeprowadzona prawidłowa procedura planistyczna i zostały dochowane wszelkie ustawowe wymogi przygotowania planu. Rada Gminy w [...] w zakresie przysługującego jej władztwa planistycznego w taki, a nie inny sposób - dozwolony prawem - określiła przeznaczenie terenu, na jakim leży działka skarżącego kierując się potrzebami ochrony środowiska i ochrony krajobrazu. Naruszenie prawa własności jest w tym przypadku dozwolone prawem, a właściciel może dochodzić odszkodowania na podstawie cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie potwierdził się również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Wspomniane władztwo planistyczne gminy umożliwia bowiem kształtowanie przeznaczenia poszczególnych części terenu w sposób zróżnicowany. Skoro zaskarżona uchwała nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).