II SA/Kr 529/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku uczestnika [...] z siedzibą w K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr [...], w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Wojewody z dnia 7 lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia odmówić przywrócenia uczestnikowi terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 14 lipca 2017 r., po przeprowadzeniu rozprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Wojewody z dnia 7 lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wyrokiem tym uchylone zostało zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; Sąd rozstrzygnął także o kosztach postępowania. W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 sierpnia 2017 r. odpis wyroku wraz ze sporządzonym z urzędu uzasadnieniem został przesłany stronom i uczestnikom – przy czym uczestnikowi [...] z siedzibą w K. na adres [...], ul. [...]; przesyłka została tamże odebrana w dniu 4 września 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 79). Pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. uczestnik [...] z siedzibą w K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r., a także skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu uczestnik wskazał, że: "stronie, bez jej winy, nie doręczono wyroku z uzasadnieniem w przedmiotowej sprawie, a o treści zapadłego orzeczenia strona dowiedziała się dopiero z treści postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 18 grudnia 2017 r. doręczonej stronie w dniu 27 grudnia 2017 roku". Nadto uczestnik wniósł o zwrócenie się do Prezydenta Miasta K. o informację o terminie odbioru postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie [...] Uczestnik zaznaczył, że wniosek o przywrócenie terminu spełnia także dalsze ustawowe przesłanki, tj. jest on składany w ciągu siedmiu dni po ustaniu przyczyny uchybienia oraz jednocześnie wnoszona jest skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 zd. 2). Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk [...], LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r, l SAB/Wa [...], LEX nr 192260). Zasadniczym, bodaj jedynym argumentem, na który powołał się uczestnik we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest brak – w ocenie uczestnika – doręczenia mu odpisu wyroku z uzasadnieniem. Zważywszy na ten argument, stwierdzić należy, że uczestnik w istocie kwestionuje rozpoczęcie biegu terminu, którego przywrócenia się domaga. Tymczasem instytucja przywrócenia terminu ma w założeniu zastosowanie w innego rodzaju sytuacjach – takich mianowicie, gdy wnioskodawca nie dokonał w terminie czynności. Wówczas, nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, wnioskodawca wykazuje brak zawinienia w nieterminowym dokonaniu czynności. Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca twierdzi, że termin nie rozpoczął swojego biegu, albowiem nie dokonano doręczenia zaskarżonego orzeczenia, nie ma mowy o przywróceniu terminu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 listopada 2014 r., I FZ [...], CBOSA, LEX nr 1538439). Przyjmując nieco inny punkt widzenia, można by uznać, że Sąd – nie bacząc na argument strony o braku doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem – powinien na podstawie akt dokonać obiektywnej oceny (oczywiście tylko na użytek obecnie rozstrzyganej kwestii procesowej) czy termin rzeczywiście został naruszony i następnie – jeżeli przyjmie, że tak – rozważać przesłanki do jego przywrócenia opisane w powołanych wyżej przepisach. Takie rozumowanie – abstrahując od wątpliwości co do zasadności i potrzeby jego podejmowania – w niniejszej sprawie również nie mogłoby doprowadzić do innego rozstrzygnięcia niż odmowa przywrócenia terminu. Wszak jedyny argument, którego, przyjąwszy tę optykę, można by się dopatrzyć we wniosku uczestnika sprawdzałby się do twierdzenia, że uczestnik z doręczonym mu odpisem wyroku z uzasadnieniem się wcześniej nie zapoznawał i de facto powziął o nim wiadomość dopiero w dniu 27 grudnia 2017 r. Gdyby tak odczytywać przyczynę uchybienia terminu, to należałoby przyjąć, że sam wniosek o przywrócenie terminu jest wprawdzie złożony w terminie, ale wspomniana przyczyna nie wskazuje na brak winy uczestnika w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej – tym bardziej, że uczestnik nie podjął nawet próby wyjaśnienia powodów niezapoznania się z korespondencją przesłaną na jego adres widniejący w K. Rejestrze Sądowym. Jakby zatem na wniosek uczestnika o przywrócenie terminu nie patrzeć, podstaw do jego uwzględnienia nie ma. Z tych względów, działając na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.