II SA/Kr 53/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. P. i R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 listopada 2016 r., znak:[...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia 14 listopada 2016 r., znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [....] S.A. w W. od decyzji Starosty B. z dnia 2 września 2016 r., znak: [....], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [....] S.A. nr [....] z wewnętrzną linią zasilającą, w skład której wchodzą: - stalowa wieża kratowa o łącznej wysokości 50 m n.p.t wraz z żelbetową płytą fundamentową; - zespół 3 anten sektorowych pracujących w systemie 900 MHz - 3 anteny K 80010669 zawieszonych na wieży za pomocą ramek systemowych; - antena radioliniowa zawieszona na wieży za pomocą ramek antenowych; - urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży (wewnątrz) na konstrukcjach wsporczych; - drogi kablowe łączące urządzenia sterujące antenami; - ogrodzenie zabezpieczające; - droga wewnętrzna; - instalacja zasilająca urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną (WLZ) wewnętrzna linia zasilająca - na działce ewidencyjnej nr [....] w miejscowości [....] , gmina R. , w obrębie ewidencyjnym [....] , w jednostce ewidencyjnej [....] , Wojewoda [....] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Orzekając w ten sposób Wojewoda [....] wskazał, że rozpoznając wniosek inwestora Starosta [....] stwierdził, iż odpowiada on wymogom formalnoprawnym. Działając na podstawie art. 10 § 1 i art. 61 k.p.a. organ powiadomił strony pismem z 10 sierpnia 2016 r. o toczącym się postępowaniu w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Następnie po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego dla tej inwestycji z obowiązującymi przepisami, na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r., Starosta [....] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie, w określonym terminie, z pouczeniem, że w przypadku jego uchybienia zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Za pismem z dnia 8 września 2016 r. pełnomocnik inwestora ustosunkował się do obowiązków określonych postanowieniu. Po dokonaniu ponownej analizy zgodności zamierzenia budowlanego w świetle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Starosta [....] wydał powyższą decyzję, w której głównym powodem odmowy jest niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [....] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [....] Nr XIII/81/04 z dnia 6 lutego 2004 r. (Dz. Urz. Woj. .....Nr 64, poz. 811 z późn. zm.). Od powyżej decyzji odwołanie złożyła [....] S.A., wnosząc o jej uchylenie i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania , tj.: art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów i uznanie, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. , oraz art. 6 k.p.a. - poprzez zobowiązanie inwestora do usunięcia niekompletności projektu budowlanego w zakresie sporządzenia analizy pola elektromagnetycznego, gdyż żaden przepis nie obliguje do jej wykonania. Nadto jako przepisy prawa materialnego, które został naruszony skarżąca wskazała § 8 ust. 6 oraz § 11 ust. 2 pkt 8 lit. b obowiązującego planu miejscowego poprzez niewłaściwą ich interpretacje oraz uznanie, że wynika z nich zakaz lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Według skarżącej, pierwszy z tych przepisów wprost ustanawia możliwość jej realizacji, a drugi jedynie postuluje realizację sieci telekomunikacyjnej poprzez kanalizację telefoniczną i przyłącza kablowe ziemne. W okolicznościach tej sprawy nie zastosowano przepisu art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju i usług telekomunikacyjnych, który wprost wskazuje na niezgodne z prawem ustanawianie w miejscowych planach zakazy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skarżąca zarzuciła Staroście [....] nieuzasadnione definiowanie pojęcia "stacja bazowa", jako stanowiącego podstawę do wydania decyzji odmownej, gdyż nazwa inwestycji nie może być podstawą do kwalifikacji prawnej. Stwierdziła, że stacja bazowa jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Nie jest ona sprzeczna z zapisami obowiązującego miejscowego planu, nie narusza ustanowionych w nim zakazów i ograniczeń, tym samym organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją Starosty [....] zawartą w decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę oraz wskazała na liczne błędy organu. Przedstawiwszy w powyższy sposób dotychczasowy przebieg postępowania Wojewoda [....] wskazał, że głównym zagadnieniem w okolicznościach rozpatrywanej sprawy jest kwestia ustalenia zgodności zaprojektowanego zamierzenia budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. Organ odwoławczy zacytował regulacje z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [....] podał dalej, że według zapisów § 8 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [....] objęta inwestycją działka nr [....] usytuowana jest w terenach oznaczonym symbolem UM - koncentracja usług publicznych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie ustalenia szczegółowe dla strefy mieszkaniowo-usługowej M - U określa § 14, tabela 2, L.p. 3. miejscowego planu. W strefie tej użytkowanie podstawowe obejmuje: usługi publiczne oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a użytkowanie dopuszczalne to: usługi komercyjne (w tym: nieuciążliwe rzemiosło usługowe), zabudowę mieszkaniowo-usługową, obiekty i urządzenia rekreacji, zieleń urządzoną, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji związane z funkcją podstawową, mała architektura, inne, w zależności od potrzeb. Ustalenia planu dla tej strefy nie określają rodzaju usług publicznych jakie mają być realizowane na tym terenie. Odniesienie w tym zakresie zawarto natomiast w innym przeznaczeniu terenu - o symbolu UP - UA, UO. UK, UKS, UZ. UL, Ul - wydzielone tereny usług publicznych, gdzie użytkowanie podstawowe to: administracja publiczna - UA, oświata - UO, kultura - UK, ośrodki sakralne - UKS, ośrodki zdrowia i opieki społecznej - UZ, łączność - UL, usługi inne – UI. Zatem, analizując pojęcie usług publicznych należałoby uznać, że chodzi tu również o usługi publiczne z zakresie łączności - telekomunikacji. Zapis § 11 ust. 2 pkt 8 lit. a określa konieczność modernizacji systemu obsługi telekomunikacyjnej gminy, który pozwoli na pokrycie pełnego zapotrzebowania na tego typu usługi. Biorąc pod uwagę powyższe należy postawić pytanie, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [....] jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu określonym w miejscowym planie, tj. koncentracji usług publicznych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, i z przeznaczeniem uzupełniającym dla tego terenu - usługi komercyjne (w tym nieuciążliwe rzemiosło usługowe), w świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z art. 46 ust. 1 tej ustawy wynika po pierwsze, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a po drugie, że przyjmowane w planie miejscowym rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Zgodnie z tymi zasadami musi być wykładany następny przepis, mianowicie art. 46 ust. 2 , z którego wynika szczególna sankcja w razie nieumieszczenia w planie miejscowym lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wówczas dopuszcza się lokalizowanie tego rodzaju inwestycji na terenach przeznaczonych na zabudowę wielorodzinną, rolniczą, leśną, usługową i produkcyjną, a także na terenach przeznaczonych na zabudowę jednorodzinną tyle, że w tym wypadku dopuszcza się jedynie lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w takim przypadku, jak stanowi się w art. 46 ust. 2 ustawy, nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Interpretując ten fragment powołanego przepisu należy jednak mieć na uwadze, że zgodnie z art. 46 ust. 1 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepisy te wyraźnie są związane z celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, którym jest zapewnieniem rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Tenże cel musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Należy zatem przyjąć, że szczególna sankcja przewidziana w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zachodzi także wtedy, gdy w planie miejscowym, co prawda umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale w taki sposób, że w istocie sprowadzałoby się to do uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałoby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych. W świetle powyższych przepisów ustalenia obowiązującego planu miejscowego musza być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów i przeszkód nie można wyprowadzać z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń planu miejscowego. W szczególności, lokalizacja tego rodzaju inwestycji nie jest sprzeczna z planem, gdy w planie teren jest przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną, usługową lub produkcyjną. Wystarczające jest, aby w przypadku kilku wprowadzonych przez plan przeznaczeń jedno z nich było wymienione w art. 46 ust. 2 jako przesłanka braku sprzeczności inwestycji planem. W niniejszej sprawie o braku takiej sprzeczności decyduje przeznaczenie terenu inwestycji pod usługi, w tym komercyjne o nieznacznej uciążliwości, zgodnie z przeznaczeniem uzupełniającym planu. Przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania, zgodnie z podanymi wartościami technicznymi, co do równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wieże antenowe ze względu na specyficzną budowę (stalową, kratową konstrukcję o wysokości 50 m o przekroju trójkątnym, dół wieży jest zbieżny tworzący ostrosłup ścięty, a góra jest niezbieżna i tworzy graniastosłup) nie są obiektami wpisującymi się w krajobraz istniejącego otoczenia, zwłaszcza zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzenia, według oceny organu odwoławczego, zawnioskowane zamierzenie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem a jego realizacja nie uniemożliwi zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej, usługowej na terenie w nim określonym. Powyższe stwierdzono po dokonaniu analizy dokumentów dołączonych do wniosku pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko — budowa stacji bazowej telefonii komórkowej" oraz "Analiza środowiskowa - budowa stacji bazowej telefonii komórkowej". Wojewoda [....] zauważył, że przedmiotowy plan został zmieniony uchwałą Nr XXXI/194/06 Rady Gminy R. z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. we wsi B., w zakresie terenu obejmującego część działki nr [....] we wsi B. Wyznaczono w nim teren: A 21 TC, gdzie użytkowanie podstawowe, obowiązujące to: teren stacji bazowej telefonii cyfrowej - pow. ok. 0.016 ha, teren drogi wewnętrznej - KDW - ciąg jezdny bez chodników - szerokość w liniach rozgraniczających 4.0 m, przy dopuszczeniu lokalizacji przedsięwzięć inwestycji celu publicznego mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zdaniem organ odwoławczego wyznaczenie w obowiązującym planie miejscowym niewielkich terenów pod usługi łączności, a pod urządzenia telefonii komórkowej jednego obszaru, nie powoduje tego, że nie może być uruchomiony mechanizm przewidziany w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tj. lokalizacji tego rodzaju inwestycji na innym terenie, niż ściśle określony w miejscowym planie. W analizowanej sprawie zachodzą zatem okoliczności wymienione w art. 138 § 2 k.p.a. Przytoczony przepis stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co uczyniono w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Z decyzją Wojewody [....] z dnia 14 listopada 2016 r., znak: [....] nie zgodzili się M.P. i R.P. , wnieśli w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. oraz o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucali naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, mimo, że decyzja Starosty była prawidłowa, a rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części; - art. 6 k.p.a. poprzez nie stosowanie jasnych i czytelnych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji, co miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Ponadto skarżący zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. uchwałą Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 roku nr Xlll/81/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, mimo że zapisy tego planu nie naruszają art. 46 ust. 1 tej ustawy, ponieważ nie ustanawiają zakazów lub/i nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jak również nie ma podstaw do zastosowania art. 46 ust. 2 tej ustawy albowiem lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest umieszczona w planie miejscowym, a ponadto zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu i narusza ustanowione w planie zakazy i ograniczenia. Powyższe zarzuty M.P. i R.P. rozwijali w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. W zaskarżonej decyzji został zacytowany art 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej oznaczona jako P.b.). W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenia ma pkt 1 tej regulacji, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodność z planem miejscowym projektu budowlanego dla zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja była w niniejszej sprawie przedmiotem rozbieżnych ocen organów obu instancji. Działający jako organ odwoławczy Wojewoda [....] przyjął bowiem odmiennie, niż Starosta [....] , będący organem pierwszej instancji, że projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycja jest zgodny z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem przeznaczenia i warunków zagospodarowania terenu, skutkiem czego wydał decyzję kasacyjną. W ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji należy zatem ustalić, czy owa zgodność istotnie ma miejsce, zaś następnie rozważyć, czy organ odwoławczy mógł orzekać merytorycznie, a nie kasatoryjnie. Przedmiotowe zamierzenie budowlane ma zostać zrealizowane na działce nr [....] w miejscowości B. , gmina R. , w obrębie ewidencyjnym [....] , w jednostce ewidencyjnej [....] . Działka ta znajduje się na terenie objętym obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. (uchwała Nr XIII/81/04 Rady Gminy R. z dnia 6 lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. , Dz. Urz. Woj. [....] . nr 64 poz. 811 ze zm., dalej plan miejscowy), gdzie położona jest w obszarze oznaczonym symbolem UM. Stosownie do § 8 ust. 6 planu miejscowego (zmieszczonego w Dziale II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział 2. - Przeznaczenie i warunki zagospodarowania terenów - użytkowanie podstawowe i dopuszczalne terenów objętych ustaleniami planu): " UM - koncentracje usług publicznych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. - ustalenia szczegółowe dla strefy mieszkaniowo-usługowej M - U § 14, tabela 2, L.p. 3. 1) Użytkowanie podstawowe: - usługi publiczne, - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. a) Architektura projektowanych obiektów winna spełniać warunki ustalone dla strefy mieszkaniowo-usługowej M - U - § 14, tabela 2., L.p. 3., oraz wytyczne regionalne ustalone dla całego obszaru Gminy - § 7, § 16. b) Zespoły urbanistyczne winny nawiązywać do historycznych układów przestrzennych. c) Optymalna wielkość działek: - w bud. jednorodzinnym: ok. 0,10 - 0,15 ha, - w bud. rezydencjonalnym: ok. 0,20 - 0,30 ha. d) Wskaźnik intensywności zabudowy w granicach terenu objętego projektem zagospodarowania: max 0,4. e) Dopuszcza się niewielkie przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy ustalonego w pp.1) c) w stosunku do zmian inwestycyjnych polegających na uzupełnieniu, modernizacji lub wymianie istniejącej substancji budowlanej z zachowaniem zasad sformułowanych w pp.1) a). 2) Użytkowanie dopuszczalne: a) usługi komercyjne (w tym: nieuciążliwe rzemiosło usługowe), b) zabudowa mieszkaniowo-usługowa, c) obiekty i urządzenia rekreacji, d) zieleń urządzona, e) urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji zw. z funkcją podstawową, f) mała architektura, g) inne, w zależności od potrzeb. 3) Zasady zagospodarowania przestrzennego na terenach UM. a) Utrzymanie istniejącej struktury osadniczej, obiektów zabudowy usługowej, mieszkaniowo-usługowej, mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz rzemieślniczej z dopuszczeniem uzupełnień i przekształceń. b) Tworzenie jednorodnej strefy mieszkaniowo-usługowej. c) Dopuszczenie lokalizacji nowych obiektów mieszkalnictwa jednorodzinnego, mieszkaniowo-usługowych oraz usług publicznych i komercyjnych z preferencjami dla usług publicznych oraz kierunków związanych z priorytetowymi funkcjami rejonu. d) Ograniczenie nowych lokalizacji zabudowy zagrodowej do przypadków szczególnych. e) Ograniczenie funkcji rzemieślniczych wg pkt 6, pp. 7) , 8). 4) Rejonizacja nowych lokalizacji (tereny optymalne): a) rejon rolnictwa i osadnictwa NR 3, b) strefa mieszkaniowo-usługowa - głównie centra miejscowości (wsi). 5) Ustalenia dotyczące przekształceń strukturalnych terenów UM. a) Usługi publiczne: - lokalizacje na wydzielonych działkach - wg projektów indywidualnych, b) Usługi komercyjne: - lokalizacje bez ograniczeń strefowych, usługi tworzone jako wydzielone, wbudowane lub wolnostojące, towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej w dostosowaniu do form i skali otoczenia oraz architektury regionalnej, z równolegle realizowaną infrastrukturą techniczną, c) Zabudowa zagrodowa: - remonty bieżące, wymiana substancji, przebudowa struktury siedlisk, - zakaz realizacji nowych siedlisk zabudowy zagrodowej, d) Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna: - tworzenie koncentracji mieszkalnictwa jednorodzinnego w postaci niewielkich enklaw osiedlowych z równolegle realizowaną infrastrukturą techniczną z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowo-usługowej, e) Rzemiosło usługowe nieuciążliwe: - na zapleczu działek siedliskowych, - jednostki wydzielone, wbudowane lub wolnostojące towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z równolegle realizowaną infrastrukturą techniczną, w dostosowaniu do form i skali otoczenia oraz architektury regionalnej. f) Zabudowa zw. z ruchem turystycznym: - w punktach węzłowych tras komunikacyjnych, w szczególności przy trasach ponadlokalnych, w miejscach atrakcji turystycznych (kulturowych, krajobrazowych, przyrodniczych) i innych. 6) Na terenach koncentracji osadnictwa UM dopuszcza się: a) wydzielanie jednorodnych terenów funkcjonalnych pod warunkiem uregulowania własności terenów wydzielanych oraz zgodności wyodrębnianej funkcji z ustaleniami dotyczącymi danego rejonu i strefy funkcjonalno-przestrzennej, b) zamianę określonego planem użytkowania terenu usług publicznych na inne - przy pełnej zgodności z ustaleniami dotyczącymi danego rejonu i strefy funkcjonalno-przestrzennej oraz niekonfliktowej funkcji zamiennej, c) powiększanie wydzielanych terenów inwestycyjnych po uregulowaniu własności terenów. 7) Na terenach UM wyklucza się lokalizacje inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko - lokalizacje inwestycji dla których raport może być wymagany dopuszcza się w przypadku, gdy oddziaływanie na środowisko zawiera się w granicach własności inwestora (Dz. U. Nr 179 z dn. 29 października 2002 r. poz. 1490). 8) Wartość dopuszczalna poziomu hałasu wg grupy 3 A, B (60/50, 50/40) - § 17, tabela 5 L.p. 2. W myśl § 5 ust. 2 pkt 1-2, użytkowanie podstawowe, obowiązujące - określone oznaczeniami literowymi na rysunkach planu - oznacza dominujący, obowiązujący sposób i warunki użytkowania terenów, natomiast użytkowanie uzupełniające, dopuszczalne - oznacza te rodzaje użytkowania, których obecność jest pożądana lub dopuszczalna dla funkcji wynikających z użytkowania podstawowego. W przedmiotowym stanie faktycznym istotnym jest, że plan miejscowy w zakresie przeznaczenia podstawowego wymienia usługi publiczne oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ( §8 ust. 6 pkt 1.), przewidując jednak preferencje dla usług publicznych ( § 8 ust. 6 pkt 3 lit. c ). Ważne jest również, że jako użytkowanie dopuszczalne wymienia on urządzenia infrastruktury technicznej związane z funkcją podstawową ( §8 ust. 6 pkt 2e). Stosownie do § 8 ust. 6 pkt 7 , na terenach UM wyklucza się lokalizacje inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a lokalizacje inwestycji dla których raport może być wymagany dopuszcza się w przypadku, gdy oddziaływanie na środowisko zawiera się w granicach własności inwestora (Dz. U. Nr 179 z dn. 29 października 2002 r. poz. 1490). Ponadto w § 11 ust. 2 (zmieszczonego Dziale II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział 5 – Infrastruktura techniczna) plan miejscowy, wprowadza obowiązek realizacji nowych sieci infrastruktury technicznej dla obsługi istniejących i projektowanych terenów budowlanych oraz ustala obowiązek modernizacji, przebudowy oraz rozbudowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji w celu: a) zapewnienia optymalnego funkcjonowania terenów budowlanych, b) poprawy warunków ochrony środowiska i krajobrazu, w szczególności przy przebudowie napowietrznych linii elektroenergetycznych. Analizowany plan miejscowy nie zawiera zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowej ani masztów telekomunikacyjnych, za wyjątkiem regulacji przewidzianej § 7 ust. 12 pkt 1 lit. c ( zamieszczonego w Dziele II. - Ustalenia dla całego obszaru gminy, Rozdział 1 - Polityka przestrzenna). Powołana regulacja określa zasady kształtowania przestrzeni o charakterze publicznym (do której zalicza się w szczególności: - centra miejscowości, - tereny usług publicznych, - tereny przylegające do dróg publicznych, - place, skwery, parki, cmentarze, - parkingi publiczne), gdzie zakazuje się umieszczania w obrębie ciągów widokowych i punktów widokowych reklam, obiektów i urządzeń, w tym: masztów telefonii komórkowej oraz wszelkich obiektów degradujących tereny otwarte - za wyjątkiem urządzeń zw. z ruchem turystycznym i wyposażeniem trasy (obowiązują formy regionalne). Z takim zakazem nie jest natomiast równoznaczny zapis wyrażony w § 11 ust. 2 pkt 8 lit. b planu miejscowego, gdzie wśród głównych zasad realizacji infrastruktury technicznej znalazł się postulat realizację sieci telekomunikacyjnej za pomocą kanalizacji telefonicznej lub przyłączy kablowych ziemnych. Należy dalej mieć na uwadze, że przepis § 19 ust. 21 planu miejscowego przewiduje w terenie o oznaczeniu A 21 TC użytkowanie podstawowe jako m. in. teren stacji bazowej telefonii komórkowej (§ 19 ust. 21 pkt 1 lit. a). Niemniej jednak jednocześnie plan miejscowy zawiera wskazanie, że w tym terenie dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć inwestycji celu publicznego mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§ 19 ust. 21 pkt 1 lit. c). Takie ustalenie nie oznacza zatem, że na innych terenach, w tym UM, lokalizacja infrastruktury technicznej czy stacji bazowych jest wykluczona. Wręcz przeciwnie, uwzględniając rodzaj inwestycji i brak wyraźnego zakazu, lokalizację taką uznać należy za dopuszczalną przy zachowaniu innych wymogów. Jednym z nich na terenie o oznaczeniu UM jest to, aby stacja bazowa nie zaliczała się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (§ 8 ust. 6 pkt 7 planu miejscowego), co jest zasadniczą różnicą w porównaniu z przeznaczeniem terenu A 21 TC . Jako użytkowanie podstawowe w terenie UM plan miejscowy wskazuje m. in. usługi publiczne. Stosownie do art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 1 tej ostatniej ustawy (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zatem zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, czy takowej infrastruktury technicznej jako inwestycja z zakresu łączności publicznej jest inwestycją celu publicznego. Łączność publiczna należy do sfery usług. Sporna inwestycja ma polegać na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [....] S.A. nr [....] z wewnętrzną linią zasilającą, w skład której wchodzą: stalowa wieża kratowa o łącznej wysokości 50 m n.p.t wraz z żelbetową płytą fundamentową, zespół 3 anten sektorowych pracujących w systemie 900 MHz - 3 anteny K 80010669, zawieszonych na wieży za pomocą ramek systemowych, antena radioliniowa zawieszona na wieży za pomocą ramek antenowych, urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży (wewnątrz) na konstrukcjach wsporczych, drogi kablowe łączące urządzenia sterujące antenami, ogrodzenie zabezpieczające, droga wewnętrzna oraz instalacja zasilająca urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną (WLZ) wewnętrzna linia zasilająca. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 P.b., przez budowlę rozumieć należy każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Będąca zasadniczym składnikiem spornej inwestycji wieża kratownicowa jest budowlą, odpowiadającą powyższej definicji. Wypada zauważyć, że maszt antenowy został w art. 3 pkt 3 P.b. wymieniony obok sieci technicznej, zatem nie jest elementem tej sieci. To nie oznacza jednak, że nie jest objęty pojęciem sieci telekomunikacyjnej lub infrastruktury technicznej. Wieża telefonii komórkowej jest obiektem specyficznym, realizowanym w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Prawidłowe określenie jej charakteru w kontekście zapisów planu nie jest możliwe bez uwzględnienia przepisów szczególnych, aktualnie obowiązujących, regulujących zasady tego rozwoju. Taka ogólna zasada znajduje potwierdzenie w § 6 ust. 1 plany miejscowego, w myśl którego realizacja planu winna odbywać się zgodnie z aktualnie obowiązującymi ustawami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz innymi aktami prawnymi i przepisami związanymi z procesami inwestycyjnymi przy pełnej ochronie środowiska naturalnego i kulturowego. Należy dodać, że postanowienia planu miejscowego należy również wykładać z uwzględnieniem takich przepisów, co wynika z wykładni systemowej i celowościowej. Inwestor wykazując zgodność projektu budowlanego (zamierzenia) z planem słusznie nawiązał do ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 35 tej ustawy, sieć telekomunikacyjna to systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Z całą pewnością wieża telefonii komórkowej takim "innym zasobem" pozostaje. Dodać trzeba, że wieża taka mieści się także w pojęciu "infrastruktury technicznej", zdefiniowanym w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.), zgodnie z którym infrastruktura techniczna to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem: a) kabli, w tym włókien światłowodowych, b) elementów sieci wykorzystywanych do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, c) kanałów technologicznych w rozumieniu art. 4 pkt 15a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.); Mając powyższe regulacje na względzie przyjąć należy, że wolnostojąca wieża telefonii komórkowej będąc budowlą, jest także elementem sieci telekomunikacyjnej i elementem infrastruktury technicznej. Wolnostojąca wieża telefonii komórkowej nie mieści się natomiast w użytym w planie miejscowym pojęciu "zabudowy usługowej", chociaż ma związek ze świadczeniem usług publicznych. Nie będą jej zatem dotyczyć ograniczenia planu miejscowego, dotyczące wysokości zabudowy. Czytając zapisy planu miejscowego brak zatem podstaw do uznania, że projekt budowlany nie jest zgody z jego zapisami dla terenu UM. Wręcz przeciwnie taka zgodność zachodzi, chociaż samo zamierzenie w postaci skonkretyzowanej nie zostało umieszczone wprost oraz nazwane w planie miejscowym, odmiennie do sytuacji, w której dla stacji bazowej telefonii komórkowej o znaczącym odziaływaniu wyznaczono określony teren. Przyjęcie, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem miejscowym pozostaje w zgodzie dyrektywą zawartą w art. 46 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Analizowany plan miejscowy nie przewiduje wprost i nie nazywa lokalizacji takich inwestycji, jak przedmiotowa, chociaż mieści się ona w zakresie pojęcia infrastruktury technicznej. W zakresie lokalizacji infrastruktury technicznej z dziedziny usług publicznych nie jest przeszkodą podstawowe przeznaczenie terenu również zabudową jednorodzinną, skoro przedmiotowe zamierzenie nie należy do wymagających sporządzenia raportu albo położonych w obrębie ciągów widokowych. Równoległe przeznaczenie podstawowe terenu także na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a może zostać uznane za dopełnienie nie tylko usług publicznych, ale również tejże funkcji. Nie wykazano przy tym by lokalizacja działki nr [....] była tego rodzaju, że można by uznać za aktualny zakaz umieszczania w obrębie ciągów widokowych i punktów widokowych reklam, obiektów i urządzeń, w tym: masztów telefonii komórkowej oraz wszelkich obiektów degradujących tereny otwarte - za wyjątkiem urządzeń zw. z ruchem turystycznym i wyposażeniem trasy (obowiązują formy regionalne). Przedmiotowa inwestycja nie jest zatem sprzeczna z planem miejscowym i mieści się w zamierzeniach dopuszczonych do realizacji w terenach UM. Jak wskazano wyżej, wieża będąca element sieci telekomunikacyjnej jest inwestycją celu publicznego, należy do infrastruktury technicznej. W myśl powołanych uprzednio regulacji przeznaczenie terenu w planie także pod zabudowę jednorodzinna nie stanowi co do zasady przeszkody w jej lokalizacji. Skoro plan miejscowy w terenie UM przewiduje i preferuje lokalizację usług publicznych, a takowymi są z zakresu łączności publicznej, to dopuszczalne są również urządzenia infrastruktury technicznej, w tym wieże telefonii komórkowej i stacje bazowe z uwzględnieniem omawianych wcześniej ograniczeń, istnienia których nie wykazano. Z powyższych rozważań wynika, że o ile co do zasady wnioskowanie Wojewody [....] o zgodności spornej inwestycji z planem miejscowym było prawidłowe, o tyle jednak uznanie stacji bazowej za zabudowę usługową, a nie infrastrukturę techniczną, nie znajduje oparcia w przepisach P.b. oraz ustaw odrębnych. Niemniej jednak pomimo częściowo tylko błędu uzasadnienia decyzja organu odwoławczego, u której podstaw legło stwierdzenie o zgodności inwestycji z planem miejscowym, winna zostać uznana za prawidłową. Zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter kasatoryjny. Postępowanie administracyjne jako zasadę ustanawia w art. 138 § 1 k.p.a. merytoryczne lub formalne załatwienie sprawy przez organ drugiej instancji, który winien nie tylko dokonać kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, ale również wydać decyzję ostateczną, która kończyłaby sprawę. Przede wszystkim zatem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.), względnie umarza postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Na organie odwoławczym ciążą te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jako wyjątek należy zatem rozpatrywać możliwość wydania decyzji kasatoryjnej. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Kontrola rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym musi polegać m. in. na weryfikacji, czy organ odwoławczy nie uchylił się bezpodstawnie od rozpatrzenia istoty sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Wojewoda [....] nie mógł wydać rozstrzygnięcia merytorycznego, albowiem konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności miał istotny wpływ na możliwość wydania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy musiałby zastąpić Starostę [....] w ustaleniu znaczącej części stanu faktycznego. Organ pierwszej instancji poprzestał bowiem na błędnym stwierdzeniu, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z planem miejscowym i zaniechał w konsekwencji zbadania pozostałych przesłanek, od których ustawodawca uzależnił wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej ma bowiem sprawdzić nie tylko zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo rozstrzygnięciami z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ale także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 2 – 4 P.b.). Skoro takiej weryfikacji nie dokonał organ pierwszej instancji, Wojewoda nie mógł zastąpić go w wyjaśnieniu w zasadzie całokształtu merytorycznego sprawy. Takie orzekanie nie mieściłoby się w granicach, wyznaczonych przez art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. i oznaczałoby w rzeczywistości podjęcie decyzji przez jedną tylko instancję. Wobec tego skorzystanie z art. 138 § 2 k.p.a. i wydanie decyzji kasatoryjnej ocenić należy jako uzasadnione. Czynione rozważania stanowią odpowiedź na zarzuty skargi, które tym samym muszą zostać uznane za bezpodstawne. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu z tym zastrzeżeniem, że jej uzasadnienie jest częściowo błędne w tym zakresie, w jakim zakwalifikowano zamierzenie inwestycyjne jako "zabudowę usługową". Organ pierwszej instancji, dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z wytycznymi decyzji kasatoryjnej, winien zatem przyjąć, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym i stanowi infrastrukturę techniczną z zakresu łączności, związaną z usługami publicznymi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.